Είμαστε στο Λονδίνο.. είναι τόσο γλυκιά.. Γελάμε συνέχεια με κάθε τι.. Γελάω μαζί της.. Την αγαπώ. Δεν μιλάει, δε με προσέχει ιδιαίτερα.. έχει ζωγραφισμένη στο μούτρο της μια γλυκιά αφέλεια που την κάνει αξιολάτρευτη. Μοιάζει ψιλόλυγνη μαριονέττα. Να την κάνεις ότι θέλεις.
Δείχνει παιδί, είναι παιδί. Χτες λιγο πριν πραγματοποιήσω την ομιλία μου και ενώ ετοιμαζομουν στο δωμάτιο, ήρθε να μου ζητήσει ψηλά. Θα έπερνε λέει το λεοφωρείο για μια βόλτα. Βγήκε από την πόρτα μες τη χαρά.. δε παρακολουθούσε ποτέ τις ομιλίες μου. Δε με πείραζε.. ήξερα ότι ήθελε να δείχνει ανεξάρτητη κάνωντας κάτι σημαντικό για αυτή.
Δείχνει παιδί, είναι παιδί. Χτες λιγο πριν πραγματοποιήσω την ομιλία μου και ενώ ετοιμαζομουν στο δωμάτιο, ήρθε να μου ζητήσει ψηλά. Θα έπερνε λέει το λεοφωρείο για μια βόλτα. Βγήκε από την πόρτα μες τη χαρά.. δε παρακολουθούσε ποτέ τις ομιλίες μου. Δε με πείραζε.. ήξερα ότι ήθελε να δείχνει ανεξάρτητη κάνωντας κάτι σημαντικό για αυτή.
Μου διηγήθηκε την περιπέτειά της. Κοντοστάθηκε στη πλατεία μη ξέρωντας τι πραγματικά να κάνει, όταν ακούστηκε ένα συρτό βουητό..Δεν είχε ιδέα τι μπορουσε να είναι.. στα επόμενα 5 δευτερόλεπτα είχε γίνει μούσκεμα μιας και το συντριβάνι άνοιξε από πάνω της. Όταν έφτασε στο ξενοδοχείο, άρχισα να γελάω τόσο δυνατά, δε μίλησε ούτε συγχήστηκε.. όλοι την κοιτούσαν άφωνοι.
Παρείγγειλα ένα μπουρνούζι και φρόντισα να τις στεγνώσουν όλα τα ρούχα.
Αρρώστησε το ίδιο βράδυ.
Χρυσή μου μη βάλεις μυαλό ποτέ.. είσαι τόσο ο εαυτός σου σε κάτι τέτοιες στιγμές αφέλειας..
Σε λατρεύω
Ο εαυτός μου
No comments:
Post a Comment