sos

calling.. sos

σφραγγισμένοι

μας κόβουν το facebook όλα τα μαιλ, τα κινητά τα sms μας διώχνουν από το ξενοδοχείο και μας αποκλείουν την διαφυγή για να λέμε αύριο.. i was there when this happened..

εδώ...

Συναντιόμαστε συχνά εδώ ... και ας μη δίνουμε ποτέ ραντεβού.. όταν ο αριθμός στον κόκκινο σηματοδότη είναι 2. Εσύ διαβάζεις, εγώ γράφω.. δε μιλάμε ποτέ.. Ο χάρτης δείχνει μια τεράστια απόσταση να μας χωρίζει.. όμως κάποιες φορές βρισκόμαστε τόσο κοντά..

πίσω

λίγα πράγματα του έλειψαν.. όπως ...ένα ποτήρι.. ένα γυάλινο αληθινό ποτήρι να το ακουμπησει στα χείλια του γεμάτο νερό ..νερό χωρίς μυρωδιά.. και να... να κάνει κάτι που να έχει κάποιο νόημα πέρα από το ευχαριστήσει απολίτιστους αγνώμονες..και όποιον κουβαλάει ένα άλφα στερητικό.. καινούργιες παρέες μίζερες ξένες.. χωρίς χιούμορ χωρίς τίποτα.. η ζωή του συνεχίζεται .. εκεί που για κάποιον λόγο.. βρέθηκε.. που δεν έχει ανακαλύψει ακόμα.. κακή μοίρα..?

πέρασε ένας χρόνος.. τελικά δε κατάλαβε ποτέ.. πόσο πολύ δεν ήθελε..
λίγες είναι οι περιπτώσεις που λέιπεις χωρίς να το θέλεις... στην πραγματικότητα είναι μόνο μία.. ο θάνατος.. όλες τις άλλες.. θα βρεις λίγα δινάρια λίγα ευρώ.. λίγο κουράγιο.. λίγο χρόνο... λίγο.. δεν χρειάζεται και πολλά αυτά φτάνουν..για να πας..

βοήθεια

ξέρεις τι θα βοηθούσε..? 

ίσως να βοηθούσε ο ήχος εκείνης της βραχνής φωνής του άνδρα που ερωτεύτηκα. Νομίζω ως αν ήταν εδώ, θα τ'άντεχα όλα αυτά. Χωρίς αυτό όμως .. δε θα μπορέσω.. Λέω μέσα μου δείξε πυγμή.. μην πονάς.. το λέω ένα εκατομμύριο φορές την ημέρα, και ξαφνικά ο πόνος γίνεται όλο και πιο φριχτός που πέφτω στο πάτωμα λες και οι λέξεις μου είναι κενές.. Δεν μπορείς να ξαναφτιάξεις την πραγματικότητα.. δέξου τη όπως έρχεται ..Μην υποχωρείς και δέξου την όπως έρχεται .. μην υποχωρείς...