poison

-Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν.

-Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

-Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλο σου που σε κάνει τόσο σημαντικό.

-Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφθλλο μου.. είπε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται...

Feel broken

Glass

η πιο γλυκιά μου ανάμνηση και η πιο πικρή μαζί..
ενα μπέρδεμα αισθήσεων ασυνήθιστο, απαγορευμένο... για τους παλαβούς μόνο.. τους δύσκολους.. 

για πάντα..
να εισαι γλυκός..  και πάντα θα σ'αγαπώ.. εχει σημασία πότε το είπα..? 

This way

To ταξίδι για την εξορία ήταν σκληρό,  σκοτεινό μά την  γέμιζε δύναμη. Λίγο πριν ξημερώσει μια ελαφριά υγρασία στην ατμόσφαιρα ένιωθε στο δέρμα της την δροσιά της νύχτας. Έμπαινε στο αυτοκίνητο κοιτώντας τον μπλε μωβ ουρανό τις κορυφές των κτιρίων, άφηνε την ζεστή μέρα διασχίζοντας μια άδεια λεωφόρο.  Ένα γλυκό δάκρυ πάντα εκεί σαν από χαρά σαν από ευγνωμοσύνη σαν από κατανόηση, δάκρυ ψεύτικο.

Όταν επέστρεφε ήταν κάπως πιο αισιόδοξη, μετά τον τρόμο της πρώτης φοράς γελούσε με την διαδικασία της πτήσης.  Μαύρα μεσάνυχτα σε ένα παλιό λεωφορείο επιβάτες άντρες σε έναν δρόμο χωρίς κανένα φως καμιά σήμανση χωματόδρομο,  να κολλάει στο τζάμι προσπαθώντας να δει κσποιο φως στον ορίζοντα να μην βλέπει τίποτα,  να μην μιλάει κανείς,  αυτό για 20 λεπτά,  να σταματάει ο οδηγός να κατέβαινει κάτω  να σηκώνει μια μπάρα περνάει έναν δρόμο κάθετα και να συνεχίζει.. κάποτε έφθανε και στο αεροπλάνο.

Bravo

Η σκέψη του της δίνει  δύναμη,  μια συνεχής υπενθύμιση ότι κυνηγάει το άριστα κάτω από το βλέμμα ενός αόρατου κριτή.  Να πετύχει ότι οι άλλοι δεν μπορούν,  να είναι η καλή η καλύτερη, καλύτερη από ποια από καποια.. Η σκέψη του, η έμπνευση της, ο πόνος της.

Ένας πήχης να ανέβαινει από τα χέρια του με τις προσπάθειες, καποιο όριο, ένας στόχος.. τι και αν δεν υπάρχει επιβράβευση,  ζει για την στιγμή που ισως τυχαία στηθούν στο ίδιο σκαλοπάτι μια στιγμή που θα έιναι και αυτή σε θέση να ζητήσει... να απαιτήσει.. και τον κοιτάξει στα μάτια.. 'ίδιοι είμαστε,  δες.' 

οσο μεγαλώνεις η διαφορά ηλικίας εξατμίζεται. συντονίζεσαι στην ίδια συχνοτητα αυτής που δεν συγχωρεί αν περάσεις τα 30.  

Unforseen

Όταν καταλάβαινε ότι το τέλος ήταν κοντά, ένας σεισμός μέσα της την έφερνε στα λογικά της και μια απεγνωσμένη φωνή την κουφαινε τόσο που δεν ακούγε τους γλάρους, τον ήχο του τρένου, την φωνή της την ιδια. Ήταν σαν να πέθαινε μόνη.. κάπου τόσο κοντά μα μόνη. Πέθαινε από άγνοια αυτή η αρρώστια την σκότωνε. 

Μετά έμεινε μακριά από τα φώτα της πόλης, ήταν δίκαιη, τίμια πλήρωνε όλα της τα χρέη με το παραπάνω και η τιμωρία συνεχίστηκε. Κάπου είχε διαβάσει ότι πρέπει να φτάσει στον πάτο για να σου συμβεί κάτι καλό που αξιζεις, αυτό έψαχνε.. την εξορίας της.

Έτσι μακρια μεγάλωνε η αγάπη της με την απουσία του. Ιδανική αόρατη  μοναχικη, έτσι ήταν η αγαπη της μοναχική όπως η ίδια.  A fantasy.

Να μην βρεθούν και χαθεί η μαγεία, να μην μάθει και γκρεμιστεί το ιδανικό,  να μην φιληθούν και δεν της φτάσει. Να μην συνηθίσει.. να μην σβήσει και φθαρεί να μην εξατμιστεί.. δεν ήθελε..

Social unacceptable

What If I am social unacceptable? Im growing beyond the absolutely socially acceptable realm. The best people in history were not socially acceptable: truth-tellers like Socrates, Jesus, Gandhi, Proudhon and Bakunin, Martin Luther King Jr., animal rights philosopher Peter Singer, unschooling pioneer John Holt, women’s rights activists, abolitionists, and many more.