Τα αντανακλαστικά σας αργούν, δεν αξίζει να σκοτωθείτε για το τίποτα.
Κάποτε ξεκίνησα να γράφω το εγχειρίδιο μιας σωστής σχέσης. ίσως γιατί την ζούσα, ίσως γιατί νόμιζα ότι την ζούσα η την φαντασιονόμουν. Σε μια πιο μικρή ηλικία την ζεις ή την φτιάχνεις σε μια πιο μεγάλη την αποσυνθέτης ή την διαλύεις και εγώ είμαι ακόμα μικρή.
Δεν θα θάψω τίποτα με κανένα αλεξικέραυνο. Αρνούμαι να γηωθώ.
Ο γιατρός μου είπε ότι εκτός από την υγεία μου και τα προβλήματα που πέρασα και άλλα πράγματα πιο έντονα βιωματικά επηρέασαν το νευρολογικό νευρομυικό μου σύστημα αλλά και την ψυχολογία μου. Το αντιξειοδοτικό χαμόγελο θα πρέπει να λαμβάνεται ενδοφλέβια μια φορά την ημέρα μου είπε.
Χαμογελώ όταν με βλέπω στον καθρέφτη, όταν μιλώ κι με ακούνε, όταν παραπονιέμαι με τακτ, ή όταν μου χαμογελούν.
Κάποια στιγμή θα έχω να διηγηθώ, να θυμηθώ πόσο με αγάπησαν πόσο με πρόσεξαν πόσο με τίμησαν θα έχω να θυμηθώ πως έτρεξα πως έζησα..και κάποτε πως με κοροιδεψαν και με βρώμησαν.
θα προτιμούσα να αποφύγω το τελεταίο αλλά χωρίς αυτό δεν θα είχα εκτιμήσει τα προηγούμενα.
Αν ειχα το τζίνι δεν θα ζητούσα τίποτα από τα παραπάνω.
Θα ζητούσα αυτό το εγχειρίδιο που αρχικά δήλωσα εδώ γραμμένο από ένα χέρι με 10 δάχτυλα , μια συνεργασία. Τίμια και χωρίς κανένα προ συμβόλαιο.