τα απαραίτητα

'Πρέπει να αρκείστε στα απαραίτητα... όχι ότι παριστάνω τον ασκητή.'. το είπε και ο Ελύτης... αλλά να..η πολυτέλεια, το περιττό, σε απομακρύνουν από το ουσιώδες, σε διαλύουν.. Ο άνθρωπος πρέπει να ευχαριστιέται με τα υπάρχοντα και να μη ζηλεύει τα περιττά, χωρίς όμως και να στερήται τίποτα.. Δεν είναι στέρηση η μη απόκτηση του παραπάνω.. είναι μάθημα δύναμης - αυτοπειθαρχίας..

Να μάθεις να μη παρασύρεσαι ... να κρατάς εσύ τα χαλινάρια του εαυτού σου.. μη τα εμπιστεύεσαι στη τηλεοραση και μη πλανιέσαι από τη διαφήμιση.. κοίτα προς τα μέσα.. μη κοιτάς στο καφρέφτη κάθε λίγο..δε αλλάζεις γρήγορα..

Δε θα σου χρειαστούν τα αυτοκίνητα, και καμία διακόσμηση δε θα σου γεμίσει το σπίτι.. η αγάπη θα στο γεμίσει... και αυτή θα αλλάξει τη ζωή σου.. καμία αλλαγή στις κουρτίνες δε χρειάζεται..άστες ριγέ..

@29

Στα 30 σου θα κατακτήσεις τον κόσμο.. και ένα χρόνο πριν.. είσαι ήδη πολύ κοντά..

σοφία

..την έλεγαν αγάπη.. την βρήκε απρόσμενα, οταν η μεγαλειώδης τύχη του χαμογέλασε, την άρπαξε από τα μαλλιά, την απήγαγε. Αφού της έσωσε τη ζωή μια φορά την έπεισε ότι του την χρωστούσε. Την κλείδωσε μέσα στο δωμάριο για μήνες. Πήγαινε το βράδυ και την τάιζε, της άφησε ένα παράθυρο να βλέπει τον κόσμο επέτρεψε μόνο στον ήλιο να μπαίνει κάθε μέρα την ίδια ώρα, τα βράδυα ζούσε μαζί της εκεί.. το πρωί την άφηνε.. μετά αρρώστησε, σιρυκνώθηκε.. έγινε διάφανη άοσμη .. εξαφανίστηκε..

Disorders

I know that when i'm tuned it is a higher power running on me making me creative and stressfree... but when im not... feels like something blocks all the way. Hard to describe..  Keep styding hard and being active.. so i DO.

Ανα.. λαβα

Ήταν βράδυ την ημέρα του σεισμού.
Μα καλά πως ήταν βράδυ αφού ήταν ημέρα σεισμού.
Γιατί όταν κάνει σεισμό δε βραδιάζει?
Ναι βραδιάζει και αυτό σου λέω πως εκείνη τη μέρα ήταν βράδυ
Το έχουν αυτό οι βραδινές μέρες.
Ποιο.
Να σε μπερδεύουν...
Κατά λαβες?

what the fuck?

μας πως άλλαξαν όλα.. γύρισαν τούμπα και τώρα μόνοι μας εδώ.. απτην αρχή... Πόσες αρχές πρέπει να κάνεις.. και πόσα βιβλία να κλείσεις.. οι σελίδες γυρνάνε μπροστά μας τις νύχτες, νανουρίζομαιι από τον ήχο τους.. ξυπνάω συχνά.. έχω άγχος.. η δουλειά μου απαιτεί να είμαι σε εργήγορση να είμαι δημιουργική.. όμως νιώθω εξαντλημένη.. μόνο ένα πράγμα με κρατάει ξύπνια.. εσύ..ένα πράγμα με ηρεμεί, το ίδιο...

Maths

Everything is numbers! and not numbers are everything....

I was quite young when i've met Mathew.. he kept my photo in his blue notebook, writing a short comment about me behind it. I 've found it out couple of years later when i wanted to save my wedding's diamond. All in sudden we have the story in a box which was started before i 've even realized! 3 months, 1 year, another one...  another two.. and forever!

Μύγδαλα..

Θα τα πάρω και αυτά.. βάλθηκες να τα κατεβάσεις... για μένα λές.. σου λέω δε χρειάζεται.. πολλά πράγματα δε χρειάζονται ..'όχι για σ'ένα μύγδαλα μου λες'.. φρέσκα δικά σου.. τα έριξες τα μάζεψες τα ξεφλούδισες.. τα άφησες να ξεραθούν μια μέρα στον ήλιο και νατα.. δεν είναι ανάγκη σκέφτομαι.. 'έχουμε και εμείς'... 'μα τα δικά μας είναι πιο ωραία' μου λες.. να τα πάρω.. ά ρε παππούλη μου.. παντα τα δικά σου θα είναι πιο ωραία..

Τα δικά σας..

Σε λίγες  μέρες γίνεσαι οικογένεια... υπογράφεις αυτή τη συνθήκη που για καιρό κάποιοι από εμάς σνομπάραμε.. και όμως η ζωή σε τούμπαρε... έφερε αυτό που έρχεται χωρίς εκβιασμούς, χωρίς προσπάθεια, χωρίς κλάμματα και χέρια ψηλά... χωρίς λόγια και γράμματα.. έρχεται σαν ποτάμι και σε πέρνει με τα ρούχα σου τα ίδια που φορούσες για μέρες.. χωρίς βαλίτσες και λοιπά πράγματα.. σε παρασέρνει και αφήνεις πίσω τα πάντα.. βγάζεις νέο διαβατήριο, νέο λογαριασμό, κάνεις νέους φίλους και κρατάς το ίδιο μικρό σου όνομα... ΖΟΕ

μεγαλώσαμε..  ηρεμήσαμε.. μάθαμε να ζούμε.. να συζούμε.... να μιλούμε.. να διαλέγουμε.. να εκτιμούμε.. να αγαπούμε.. να ευχαριστούμε.. και τώρα να περιμένουμε..
Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές..  και οι καλύτερες είναι οι δικές μας.. και αυτές που μαζί θα πάρουμε!

υποτιμούν την νοημοσύνη μας..

Αντωνάκης.. Γιωργάκης.. και τούμπαλιν.. έφεραν τη χώρα σε πρωτοφανή αδιέξοδο.. πέρνωντας αποφάσεις που στοιχίζουν μια πατρίδα.. και καλώντας μετά να ψηφίσουμε κάτι για το οποίο δε θέλαμε από την αρχή...  ο κόσμος ψήφισε μακριά από τη λιτότητα αλλά οι εκλογές ήταν μια ρητορική ερώτηση καθώς το μέλλον είναι καταγεγραμένο.. όπως αυτοί το φαντασιώθηκαν από τότε που 'τα τζάκια' έπαιζαν παρεούλα ντραμσ και κιθάρα εκπροσωπόντας την μπάντα τους στην Αμερική..

και εγω...

άνοιξα ένα βιβλιοπωλείο στη καρδιά της πόλης... έβγαλα ένα τραπεζάκι έξω στο πεζοδρόμιο και 2 καρέκλες ξύλινες και κράτησα λίγο χώρο να δένω το ποδήλατο μου... έρχεται η άνοιξη... εδώ γεμίζουμε τις ώρες μας με ιστορίες κάθε λογής χωρις να χρειάζεται να αναλοθούμε σε μετακινήσεις.. έτσι σκέφτηκα.. 

Από μικρή έλεγα θα γράψω.. ίσως και εσύ.. αλλά πρώτα πρέπει να γεμίσεις το τσουβαλάκι σου με πολίτιμα κουφέτα διακοπών βοτσαλάκια ερήμου και λίγα πικρά κάστανα για να έχεις εφόδια και αναμνηστικά να τα βάλεις στα ράφια.. Δεν έκανα καμια ιδιαίτερη συλλογή επί τούτου, όμως εύκολα φούσκωσα ένα τοίχο ράφια με μικρά ψίχουλα που μάζευα από τους τόπους.. καθώς τους άφηνα..  Είμαι συλλέκτης.. δε θέλω να χάνω αυτά τα μικρές μεγάλες πολύτιμες ψυχές αληθινές και ψεύτικες.. ποτέ δεν άφησα καμιά παρά μόνο όταν με ανάγκασαν με βασανηστήρια ύστερα από πολύ πόνο.. άλλες χάθηκαν και ακόμα προσπαθω να τις βρω και άλλες γύρισαν επειδικτικά απ'την άλλη..  η ζωή δεν είναι παράξενη.. εμείς είμαστε.. 

μη χαθούμε και εμείς.. σελ. 54 τετάρτη 15 ώρα 19.30'

πόλεμος..

και πως κολλάς ότι σκίστηκε.. πως βρίσκεις ότι χάθηκε.. πως σβήνεις ότι χαράκτηκε.. και πως ζεις με αυτό... Είδαμε μαζί ανθρώπους που ξεριζώθηκαν... που ορκίστηκαν.. που κρύφτηκαν.. που γλύτωσαν.. που σκοτώθηκαν.. το 2011 ήταν η χρονιά τους..

γυνή...

... ωριμάζει κατά μεσο όρο 7 χρόνια νωρίτερα από τον άντρα.. ζει κατά μέσο όρο 20 χρόνια περισσότερο από τον άντρα.. έχει το πλεονέκτημα της επιλογής.. είναι αυτή που θα σε φροντίσει, θα σε συγχωρέσει, θα σου διδάξει, θα σε περιμένει.. θα σε αγαπήσει... .. αξίζει να έχει μια δικιά της μέρα...

και κάθε επόμενη .. της δικής σου ζωής που θα της αφιερώσεις...

εξάλλου είναι αυτή που σε γέννησε.. σε μεγάλωσε.. και σε προστατεύει ακόμα...

08 μαρτίου... χρόνια πολλά..

i can see...now

..γυρίζοντας στην πατρίδα.. συμπληρώνει το παζλ των γεγονότων του καιρού που έλειπε.. ελάχιστα πια αναγνωρίζει σε αυτό το μέρος.. Το κέντρο παραμένει το σημείο μηδέν... Και εδώ από κάποιο μπαλκόνι παρακολουθεί τις διαδρομές που περπατήθηκαν.. γνώριμες βιτρίνες.. άρωμα καφέ.. και βροχερής πόλης...

..δεν έχει πολύ χρόνο πια για ιδέες που δε μεγαλώνουν.. για καφέδες που δε τελειώνουν ποτέ.. σε ενα φραπεδοπότηρο.. για περιτές πολύωρες συναντήσεις και φθαρμένες αναμνήσεις.. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν είχε.. Μια δροσερή μυρωδιά να ηρεμίσει η ψυχή από την τρέλα  της απουσίας.. και της έντασης.. 

.. 'όταν είσαι πολύ νέος.. βιάζεσαι.. μην βιάζεσαι.. γεύσου την κάθε ηλικία με την πρέπον ωριμότητα.. μην προσπαθείς να συμπιέσεις τον χρόνο.. άστον να κυλήσει πάνω σου΄.. διάβαζε το γνώριμο βιβλίο του δελφινιού που όμως μόνο τώρα μπορούσε να αντιληφθεί.. Βιάστηκε να ζήσει τα πάντα.. πήγε ήρθε.. νοίκιασε ξενοίκιασε, αγόρασε πούλησε.. μα έμαθε.. πως το σημαντικό δεν έχει να κάνει με τα αντικείμενα τισ κινήσεις και τον τόπο.. αλλά με τους ανθρώπινες ψυχές.. Βρέθηκε.. χώρισε.. γύρισε, μόνιασε.. θύμωσε.. και ο θυμός σου κάνει κακό.. αν δεν τον πολεμήσεις... σου τρώει τα σωθικά..  σου σπαταλάει τα χρόνια στην σιωπή..

Η μοίρα αποφασίζει για εμάς με την ελάχιστη συνδρομή μας  και διαλέγει..
Αντιστεκόμαστε στην αρχή... μα δεν έχει νόημα να αντιστέκεσαι στη μοίρα.. θα σε φέρει όπου πρέπει την κατάλληλη στιγμή.. και θα σε διώξει όποτε δε μπορείς να φύγεις μόνος σου.. Άκουσε την.. δέξου την απώλεια και απόριψη.. δέξου τον εαυτό σου όπως είσαι.. 

..μη ξοδεύεσαι σε άδειους τόπους.. άδειους ανθρώπους .. κενά σπίτια.. και μην αφήνεις τον εαυτό να γερνά μόνος σου.. δεν ειναι μαγκιά να το παίζεις δύσκολος... μαγκιά ειναι να αφήνεις τη ζωή να σε πάει όπου πρέπει να πας.. να ακολουθείς το ένστικτό σου..να έχεις όνειρα.. και στόχους.. όχι στόχους κατάκτησης αλλά συλλογής.. συλλογής πολίτιμων αναμνήσεων, συναισθημάτων... αγάπης.. 

πίσω

προσπαθούμε να συνηδειτοποιήσουμε τι γίνεται γύρω μας.. χρόνια τώρα έχουμε πάρει την κατρακύλα και τώρα φτάσαμε στο αδιέξοδο. Όλες οι αδιέξοδοι έχουν εγκλωβιστεί έτσι με μαθηματική ακρίβεια. Η πορεία μας τα τελευταία χχχχχ πολλά χρόνια προδιαγραφόταν για τον τερματισμό της σε μια τέτοια αδιέξοδο.. και ..Ξαφνικά τρομάζουμε? Δεν υπάρχει κανένας σωτήρας.. ή συγχωρητής.. και δεν υπάρχει κανένας αναμάρτητος.. Όλοι πληρώνουμε τα λάθοι μας.. κάποιοι ξόφλησαν ..κάποιοι χρωστάνε ακόμα..

se miso

going the distance

Μεγάλο κακό η απόσταση.. αλλοιώνει φωνές.. ξεχνάει όψεις.. χωρίζει σχέσεις.. και όμως ανυπομονείς να την κάνεις.. Άλλοτε σου φαίνεται τεράστια και άλλοτε όχι.. . σε περιορίζει αντί να σε ελευθερώνει και πάντα σχεδόν σε πικραίνει.. Πρέπει να την κόψεις .. σαν μια κακιά συνήθεια.. είσαι όμως εθισμένος και ευάλωτος.. Να πας.. να γυρίσεις.. Να φύγεις.. να έρθεις.. γιατί όμως να μην μείνεις?

όλα τελειώνουν...κάποτε..

πολυπεγμένος τίτλος.. σε σειρές και μυθιστορήματα με κακό τέλος... αναπόφευκτο. Και η ελπίδα.. και αυτή τελειώνει ίσως λίγο μετά από τα υπόλοιπα αλλά ο χρόνος τη σκοτώνει και αυτη..  και ας δε τη σκιάζει, άλλη φοβέρα καμιά.. πεθαίνει τελευταία.  Πρώτα όμως απ'όλα τελειώνουν τα λεφτά.. μετά κάπου τα νιάτα.. μετά οι σχέσεις.. η όρεξη.. και η υπομονή.. Η δύναμη σου σωματική και ψυχική σε εγκαταλείπει.. μετά η ομορφιά και η φρεσκάδα σου.. μετά ο άντρας ή η σχέση σου, η ζωή η ίδια... Είναι όμορφο να ζούμε κοντά σε ανθρώπους με την ψευδαίσθηση ότι δε θα μας εγκαταλήψουν ποτέ.. Αλλά πιο όμορφο είναι να νιώθουμε εμείς ότι δε θα εγκαταλήψουμε ποτέ αυτούς.. μας δίνει μαι δύναμη αυτό.. μια ευθύνη..

και η ανασφάλεια.. πιστός σύντροφος, έτσι... για να μας κάνει καλύτερους.. και ίσως μετά να έρθει ο θάνατος.. ίσως και νωρίτερα..

dreams come true

Όταν ήμουν μικρή ήθελα να παντρευτώ τον Νίκο. To ονειρευόμουν.. Με αγαπούσε ο Νίκος με κοιτούσε πάντα στα μάτια με πρόσεχε μου έγραφε κάρτες. Πρόσφατα βρήκα μία. 'Θέλω να ξέρεις ότι δεν σε αγαπώ, σε λατρεύω!!!' 'εγραφε. Μαζί περνούσαμε ωραίες στιγμές, παίζαμε χιονοπόλεμο στις πλατείες πηγαίναμε προπόνηση όπου συναγωνιζόματαν στα παιχνίδια, μιλούσαμε για τα τότε σημαντικά μας θέματα και χαιρόμασταν πολύ που είχαμε ο ένας τον άλλο. Οι γονείς του με αγαπούσαν πολύ και ήμουν ήδη 19 και αυτός 24. Μου πηρε το πρωτο μου κινητό για να μιλάμε συνέχεια. Τρώγαμε κρέπες με μερέντα και πάντα έκανα δίαιτα. Κοιμόμασταν που και που στο κρεβάτι του και με έπνιγε με στην αγκαλιά του. Moυ έμαθε να νοιάζομαι και να συνυπάρχω.
Λίγα χρόνια αργότερα όντως παντρέυτηκα έναν Νίκο, έναν άλλον μα ίδιο Νίκο υπερπροστατευτικό και σπαστικά ήρεμο..