Δεν ξέρω άλλη Τσιμισκή στον κόσμο. Δεν ξέρω αν έχει στην Αθήνα κάποια τέτοια οδό. Ίσως η 5th avenue θα μπορουσε να έχει ένα τέτοιο όνομα. Είχα καιρό να πατήσω εκεί. 4 μήνες, ολόκληρους. Μυρωδιά κέντρου Θεσσαλονίκης, ακούσματα ψιλοτάκουνων, θέα τσαντών πολυτελείας σε χέρια ανώνυμων wanna be showbiz wifes. Δεν ξέρω αν εγώ άλλαξα οπτική γωνία ...πάντως κάτι άλλαξε εδώ.. Μοιάζει περισσότερο λίγο με Λάρισα..Οι φίλοι μου γελούν..
Στην πραγματική 5η λεωφόρο δεν είναι έτσι. Περπατάω με τα ίδια παπούτσια και παντα αθλητικά.
Eδώ παραμένω με το ίδιο αγαπημένο καχεκτικό άσπρο μηχανάκι μου να τριγυρνώ απαρατήρητη, στους δρομους της πόλης ΜΟΥ. Δεν βλέπω κανέναν που ξέρω και ούτε θέλω. Δε ζω εδώ. Σε καταλαβαίνω που θέλεις να ζεις εδώ. Είσαι και εσύ ενας από αυτούς. Οι γυναίκες για ψώνια να φουλάρουν τις ματαιοδοξίες τους και να καλλιεργήσουν τα κόμπλεξ τους το πρωί, πότισμα κλάδεμα κτλ Το βράδυ θα βγουν έξω να σε ψάξουν... χιλιάδες.. σμήνος.. επάνω σου..
Θυμάμαι εκείνο το βλέμμα, έλουζε υποσχέσεις βραδιάς και καθοσπρεπισμό να σε πείσει ότι μόνο μαζί σου είναι έτσι. Ότι κάνεις και εσύ δηλάδή.. γιαυτό μοιάζεται και για αυτό σε επιλέγει..
Γιαυτο ποτέ δε σε αγάπησα έτσι.. 'έχει και αλλιώς? ' ρωτάς...
Που να ξέρεις..
No comments:
Post a Comment