Eίπα..ξείπα..αλήθειες..

2009 ...Είπα να πάω στο Μπονμπούρ, και πήγα, καιρό τό'λεγα ένα μήνα τώρα. Είπα θα περάσει ο μήνας εδώ και δε περνάει. Είπα θα γυρνάω τα μουσεία 3 φορές τη μέρα, και πρήστικαν τα πόδια μου. Είπα πρέπει να τα ξέρω όλα απ'έξω να τα μάθω σε κάποιον, που έρχεταιι Είπα θα έχει καλό καιρό, έχει κρύο. Είπα δε θα γράφω, θα γράφω αραιά..αλλά αραιά ..έτσι περνούν οι μέρες εδώ...και αραιά γράφω.

Είπα δε θα'ρχόσουν και φάνηκες..Είπα δε με νοιάζει..ψέματα.  Είπα δε θα σου στείλω τίποτα.και σου έστειλα ένα γράμμα. Ειπα δεν θα ξαναπώ πράγματα που έχω πει.. και όμως τα ξαναλέω.

Είπα..όλες οι γραμμές συγκλίνουν στο σημείο φυγής τους. Εκεί συναντιόμαστε. Βάζουμε τα μαύρα παπουτσάκια μας και τρέχουμε. Ξέρεις πόσο μου αρέσει το τρέξιμο..Αγώνας δρόμου και νικητής ο πιο λαχανιασμένος. Να φύγουμε τρέχουμε να προλάβουμε, .να ζήσουμε. ..να φύγουμε...να ζήσουμε. Οι δρόμοι μπροστά μας , οι επιλογές μας τα λάθη μας ,οι φίλοι μας ,οι εχθροί μας. Και αυτά που κουβαλάμε λίγα, για να μπορούμε να τρέξουμε πιο γρήγορα. Να νικήσουμε. Η διαδρομή δεν έχει  σημασία. Η νίκη έχει. Έτσι έλεγες..και εσύ ..ότι θέλουμε μια  ήττα για τον αντίπαλο. Και κοιτούσες εκεί.  Γέμιζε η αρρένα  κόοοσμο ,  άλλοι γελούν άλλοι κλαίνε. Εγώ τίποτα απο τα δύο. Παρακολούθώ με λιγοστή αγωνία. Εσύ γελάς. Στο είπα. το έβλεπα στον ύπνο μου 'ετρεχες και γελούσες Σάββατο 10 Οκτωβρίου..

Ο Χρύσιπος πεθαίνει σιγά σιγά, έχει μαζέψει πολλά draft πιο πολλά από τα post. Θα γεννηθεί ξανά Icognito. Θα σκοτώσω αυτόν δε θέλω να σκοτώσω κανέναν άλλον.Η ζωή είναι πολλαπλασιέζεται. Ίσως γεννήσω ζωές κάποτε, να τις μάθω το κόλπο πως να κόβουν δρόμο για να μην περιμένουν 4 ώρες στην ουρά για την  Εθνική βιβλιοθήκη, να τους χαρίσω τα βιβλία της winterson του castaneida, να τις διαβάζω τα 3 γουρουνάκια, να τους δείξω τους πίνακες του Σαγκάλ, να τις πάω στα μουσεία που επισκέφτηκα , να τις μάθω σάλσα, να τις γράψω στον Ηρακλή, να τις δείξω τη ζωή μου που είμαι περίφανη, να τις δώσω την αγάπη μου, να τις αφιερώσω τη ζωή μου, να τις μιλήσω για σένα που πέθανες και μας άφησες μόνους στο μπονμπουρ, να  χτενίσω τα μαλλίά να ταίσω την αγάπη σου..μπόλικη την έχουμε.

Να μάθω και εγώ μαζί τους γράμματα, να μου δείξουν και αυτές άλλα κόλπα που δε ξέρω ακόμα, να ανακαλύψω που κρυβόταν το 4ο γουρουνάκι,  να με ξυπνούν το βράδυ, να μου δείξουν να μπουσουλάω, να μου μάθουν να μαγειρεύω να κάνω καλή σάλτσα, να με πάνε διακοπές στην κατασκήνωσή τους,να μου μάθουν να περπατάω να τρέχω μα να μην φέυγω..να μου μάθουν πως να ζωγραφίζω σπιτάκια που ξέχασα, να σπουδάσω στα πανεπιστήμια τους, να κλειδώνω την πόρτα τα βράδυα, να κρατάω χερια στις βόλτες να μου μάθουν να συλλαβίζω .. μα.

Μου αρέσει να κάνουμε πλάκα.. Μου αρέσει να γελάμε με εμάς, να γελάτε με μένα.. δε με πειράζει .. γελάω και εγώ. Ζω σε μια άλλη διάσταση εδώ και κάποια 30ήμερα.. γέλια..απάτες...γελίες απάτες..αναμονές  σχέσεις  αναμνήσεις όχι και τόσο.. Με θυμάμαι μια μέρα που περίμενα σε κάτι σκαλιά τον λόγο δε το θυμάμαι τον ξέχασα μετά από το 3ωρο. Όταν πέρασε μια γιαγιά και τρόμαξε.. ξεκαρδίστηκα, ούτε που ήθελα να το κρύψω. Δε θυμάμαι τον λόγο, μόνο το κρύο μάρμαρο και τη σκέψη του βιβλίου που μόλις είχα ξεκινήσει..

 Εγώ είμαι παιδάκι δεν έγινα σκρόφα ακόμα, ...να βάλουμε τα κλάμματα... δε μπορώ να είμαι απελπισμένη . Χαίρομαιι...Τα μούτρα μου είναι εδώ τι πιο κάτω ..τι πιο πάνω..σημασία δεν έχει. Καλύτερα κάτω, πάντα κάτω τα είχα και τα μέτρα μου, και τα μούτρα , και τα μυαλιά μου, τώρα μόνο τα χέρια ψηλά..

Meanless

 απέμεινε..μια λέξη με τρία γράμματα που δε συνηθίζω να λέω. Ό χ ι. Mη θυμωνεις.

Οι πρίγκιπες δεν είναι συμβατικές σχέσεις  ανάγκης ή ανίας, ίσως υπάρχουν, δε χωρίζουν ποτέ,  πεθαίνουν πάντα στις αγκαλιές τους.

Άσε με να πεθάνω όπως θέλω εγώ.

πορεία αγάπης / march of love

http://www.poreiaagapis.gr/floga/

Eπειδή ίσως σας είναι δύσκολο να προσφέρετε στους δικούς ανθρώπους ότι περιμένουν απο εσάς, φροντίστε φέτος να προσφέρετε έστω κάτι σε κάποιους που πραγματικά έχουν ανάγκη ακόμα και αν δεν είναι δικοί σας άνθρωποι, εννοώ ακόμα και αν δε προλαβατε να τους πληγώσετε όσο μπορείτε. Δεν είναι ανάγκη να είναι η πορεία αγάπης μας, μπορείτε να χαράξετε τη δική σας,

!

Μια φίλη έφυγε στην Ολλανδία έχει μια εβδομάδα. Συμμαθήτρια μου ήταν. Είχε μάυρα μακριά μαλλιά και φορούσε κάτι παρδαλές κορδέλες, τώρα δε ξέρω μπορεί να τα έκοψε έχω καιρό να την δω. Μαζί της πήρε ένα σακίδιο με πίτες και τέτοια να έχει να τρώει τις πρώτες μέρες., για αργότερα βλέπουμε. Παλιά γράφαμε ένα μυθιστόρημα μαζί, εγω έκανα τον σερίφη και είχαμε επινοήσει κάτι κλανιάρικα μικρά τους είχαμε ονομάσαμε εξερευνητές και τους αμολούσαμε να κάνουν διάφορες κουλαμάρες. Δε θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες, μόνο ένα τετράδιο που πηγαινοερχόταν από το σπίτι μου στο σπίτι της τώρα τι έγραφε μέσα... θα ψάξω μπας και το βρω ίσως να είναι καλύτερα εκείνα τα παλιά γραπτά μας, σίγουρα θα είναι ίσως λίγο πιο ευγενικά,  ρομαντικά μιας και τότε δεν είχαμε φάει ακόμα την παπάρα στην μάπα.

-

Ένας τύπος έφυγε στην Ολλανδία - ήταν απο το Ισραήλ, άνοιξε ένα μαγαζί με φαλάφελ  και κέρδισε πολλά λεφτά, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.. Ήταν φίλος μου, με βοήθησε όταν μετακινούμουν στην Ολλανδία με κάποια ταμπλό και τα αποθήκευσα μια μέρα σε ένα απο τα μαγαζιά του.
Η ταινία λέγεται Βαλς με τον Μπασίρ είναι μια ταινία από το Λίβανο. Οι Εβραίοι, τα σάντουιτς. Τα τρώνε όλοι..όλα. Σε αυτά τα καταγώγια γίνονται οι καλύτερες γνωριμίες, είχα πάει σε ένα τέτοιο στην Δανία κάποτε.

Θα καθαρίσω το σπίτι σήμερα περιμένω μια φίλη μου και είμαι πολύ χαρούμενος. Θα σκίσω τις γυμνές φωτογραφίες, θα καθαρίσω λίγο τη τουαλέτα, τις προάλλες που καθάριζα μου έπεσε ένα σαμπουαν στο κεφάλι.. το σπίτι είναι μικρό και μπορεί ανά πάσα στιγμή να σου έρθει καμιά εγκυκλοπαίδεια στο κεφάλι η αν εισαι τυχερός καμιά εφημερίδα. Είμαι πολύ κοντά σε μια διαπραγμάτευση να νοικιάσω ένα μεγαλύτερο με τα ίδια λεφτά, αν γίνει αυτό θα μπορώ να καλώ και τη μαμά μου και τους φίλους μου τους ζωγράφους και τον γιο του Πεφάνη είναι ζωγράφος και αυτός. Θα μπορώ να ψήνω και καμιά γαλοπούλα με πατάτες στο φούρνο και λαχανικά. Ξέρω και φωτογράφους αλλά αυτοί κάνουν τέχνη, τραβάν δηλαδή μια κατσαρόλα στο σπίτι, όχι μοντέλα και μόδα. Προχτές είδα ένα μοντέλο αλλά τι να πω ήταν τέλοια κοπέλα μια του ανατολικού μπλοκ 1.80, οι Ελληνίδες δε φτουράνε μία, χαμηλοκώλες κοντές.. Την κοιτούσα και προσπαθήσω να παρατηρήσω αν έχει κανά ψεγάδη επάνω της. Είδα πίσω είχε κολομέρι, βυζιά είχε επίσης. Δεν ξέρω τι να πω..Στο κολόμπαρο την βρήκα και μου μίλησε. Κανονικά.. και μάλιστα πριν φύγει με αγκάλιασε και με φίλησε. Στο μαγαζί δε βλέπω τέτοιες Έρχεται ένας  κωμικός και ζητάει πιπεριές.  Μια μέρα ενώ τις είχαμε βγάλει από το μενού ήρθε ξανά να πάρει πιπεριές, και του είπα ότι ΄τις βγάλαμε γιατί δε τον θέλουμε, και έγινε πανικώς , δηλαδή όχι τίποτα ιδιαίτερο ..άρχισε να γελάει και τέτοια. Περνάμε ωραία δε λέω αλλά θα ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα κάποτε..Έχω βαρεθεί τον καθοπρεπισμό του Παρισιού..

click video Maroco

Λαμπράκης τέλος

Η καρδιά του Χρήστου Λαμπράκη δεν άντεξε και ύστερα από πολύμηνη δοκιμασία υπέκυψε σήμερα το πρωί στο Ωνάσειο. Ο πρόεδρος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ), γεννήθηκε το 1934, σπούδασε στην Αγγλία και στην Ελβετία και αφού εργάστηκε ως δόκιμος δημοσιογράφος στο «Βήμα» ανέλαβε τη διεύθυνση των εφημερίδων και των περιοδικών το 1957.Για έναν άνθρωπο που «έδεσε τη ζωή του με τη νεότερη πολιτική ιστορία του τόπου» έκανε λόγο ο Κ. Παπούλιας.

Kλόουν 2

Έπαιξα για καιρό τον κλόουν, μπορώ να έχω τώρα πίσω το δικό μου θλιμμένο πρόσωπο παρακαλώ?

Στιάχτρο

ΔΕ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΩ  τίποτα,
τίποτα... έλεγε..  'Ευχαριστώ'.. και γλιστρόυσε ευγενικά στη γωνία, σήκωνε τον γιακά και περπατούσε με τα χέρια έξω από τις τσέπες. Όλοι κρατούσαν κάτι αγκαλιά ή παραμάσχαλα.. Μια τσάντα, ένα ποτήρι κρασί, ένα μπουκάλι μπύρα ..μια κοπέλα..2 κοπέλες.. Είχε μειώσει τους ρυθμούς της για να μπορεί να τους παρατηρεί. Το μήκος του βηματισμού της κατά 10 εκατοστά και την ταχύτητα κατά 0.4 δευτερόλεπτα. Πέταξε τα γάντια, έσκισε τις τσέπες, έπερνε τα χέρια πάνω από τα πρόσωπα και δεν άγγιζε ποτέ κάτι, παρά μόνο στιγμιαία. Επέμενε να γυρνάει στα σοκάκια για μέρες..χωρίς ύπνο.
΄Έγραφε ' Θέλω να έχω ελεύθερα τα χέρια για όταν θα έρθεις.. Να τα απλώσω μπροστά σου να μπεις και να μείνεις εκεί..Δε θέλω να κρατήσω τίποτα, να μην απασχολώ τα δάχντυλα και τις παλάμες, να μην βαρύνουν και δε προλάβουν να σηκωθούν, όταν θα έρθεις. Γιατί το ξέρω ότι θα έρθεις..και δε πρέπει τότε να κρατάω τίποτα..Θα έχω μόνο μια τσάντα κρεμασμένη στον ώμο με όλα αυτά που χρειάζεσαι, για να σε φροντίσω, ξέρω ότι το ταξίδι σου είναι μεγάλο. Διαλέγω τα καλύτερα από τις άκρες του κόσμου και τα κρεμάω από το παλτό μου. Ίσως να έχεις μια γνώριμη φυσιογνωμία όμως δεν έχω καμία αγωνία πια.'
Γραμμένα σε ένα τετραδιάκι σε μία εσωτερική τσέπη του γκρι παλτού της ,όταν την βρήκαν, γερασμένη πια, αδυνατισμένη σε ένα πάρκο με περιστέρια. Στυλός δε βρέθηκε πάνω της. Το πέταξαν κάτω και την μάζεψαν.

Eίναι φορές....

http://www.youtube.com/watch?v=GGLlJmWnZcQ

Εσύ εγώ και ο κλόουν

Σήμερα θα κάνω τον κλόουν , θέλω να σε κάνω να γελάσεις αλλά δε θέλω να γελάς μαζί μου. Οπότε δε βρίσκω άλλο τρόπο. Θα μεταμφιεσθώ. Είναι οι φορές που θες να πεις ότι είσαι εσύ, αλλά δε μπορείς ...λες ψέματα πως είσαι κλόον ...ο άλλος ξέρει ότο είσαι εσύ και παρόλα αυτά γελάει με τον κλόον όχι όμως με σένα. Είναι ένας τρόπος να γελάει και να χαίρεσαι που το κάνει .Δέχεται ότι εσύ επιμένεις ότι δεν είσαι εσύ αλλά ο κλόουν, και μιλαέι μαζί σου, είναι ο τοίχος ένας τρόπος να ρίξεις τον τοίχο και κρύβεσαι πίσω από αυτό. Αν δεν φωνάξει κανείς τον κλόουν κινδυνεύεις να μείνεις πίσω απο τον τοίχο για πάντα.

κομμάτι..μου

Ποσο του άρεσε η μοναξιά, οι κρύες νύχτες που έρχονταν, το τζάκι που δεν άναβε ποτέ, οι ξερασμένες γλάστρες του. Πάντα είχε μια δικαιολογία ..για να μην πάει και έμενε... Η πόρτα άνοιγε μόνο τα βράδυα....Μια κοπέλα θα έπρεπε να ερχόταν τα βράδυα. Η κοπέλα ερχόταν κάθε βράδυ.
Θα έπρεπε να μένει μέχρι το πρωί, έμενε μέχρι το πρωί.. Θα έπρεπε να του κάνει παρέα ..πολλές φορές κοιμόταν..
Δεν μιλούσαν...σπάνια. Ξάπλωνε στο ίδιο σημείο. Αυτός την κοιτούσε μέχρι να την πάρει ο ύπνος ..μετά έλεγε τις ιστορίες που ντρεπόταν να πει με ανοιχτά μάτια και ξάπλωνε ανάμεσα στα πόδια της. Μιλούσε για τις αρρώστιες του, ποτέ για τον έρωτα. Μιλούσε για τις ζωές του, τα μαχαίρια, ξεστομούσε τα ονόματα αυτών που πλήγωσε αργά αργά σχεδόν συλλαβιστά, σαν να τιμωρούσε τον εαυτό του και ξάπλωνε πάλι. Λίγο πριν ξημερώσει έπερνε τα χάπια του και έπειτα ξυπνούσαν μαζί.
Μια μέρα την ρώτησε ..για την αρώστεια που κουβαλούσε και δεν ήξερε ..
Τόυ είπε ότι ξέρει τι έχει.... έχει την αρρώστεια του θανάτου, ότι είναι νεκρός μέσα σε ένα ζωντανό σώμα που δεν μπορεί να αγαπήσει, να χαρεί μπορεί μόνο να έρθει και να φύγει μέσα σενα τετράγωνο από τοίχους.

Τον ρώτησε αν είχε ποτέ την ανάγκη να αγαπήσει κάποιον, Ποτέ απάντησε. αν έζησε ποτέ μαζί με κάποιον, ποτέ απάντησε, αν θα ήθελε να γνωρίσει κάποιον, όχι απάντησε και έβγαλε το χαρτζιλίκη της ημέρας ενώ αυτή έφυγε τρέχοντας. Ήξερε ότι θα ξανάρθει ..και αύριο...εξάλλου έτσι είχε η αρχική συμφωνία. Δεν του έμεναν πολλές μέρες ακόμα.....και αυτή το ήξερε.

Eίσαι Εδώ...?

Eδώ .. εδώ ...εδώ... εδώ ... εδώ   εδώ...εδώ.... ε΄δω  ...εδώ... εδώ.......

μπα μπα

Προ..χτες το βράδυ...παίχτηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρτίδα Μπιρίμπα σ'ένα γήπεδο μπάσκετ. Ήμουν μια άτυπη καλεσμένη. Η αγαπημένη μου Χ έπαιξε πρώτη. Έχει να μου μιλήσει εδώ και κάποιο καιρό μετά την παρεξήγηση που έγινε για τον φίλο της.. που δεν ήταν φίλος της τότε γιατί τον είχε χωρίσει για τον πρώην φίλο της και παλιά δεν ήταν φίλος της πριν της τον γνωρίσω σ'ένα μπαρ αλλά τώρα είναι άνδρας της. Ο άλλος ήταν στην αντίπαλη ομάδα, το μήλο της έριδος και η ίσως και η όχι και τόσο ίσως, αποτυχημένη ενψύχωσή μου εν μέσω τυχαίας συνάντησης την περίοδο χωρισμού του με την Χ. Στην ίδια ομάδα με τον άλλον όπως πάντα στην κόντρα ήταν ο παλιός Μ. Πάντα κόντρα μπροστά μου, αντίπαλοι μια ζωή, ο χαμός ο ίδιος. Στην ομάδα της η Χ είχε την νέα Λ η οποία γνωστή μου μεν άγνωστη δε, σήμερα με τα παλιά μου, χθες με τα καινούργια μου στα κρεβάτια, προκαλώντας μου 'ρίγη συγκίνησης' και έναν αναπάντεχο αποκλεισμό. Σήμερα συνκαλεσμένοι όλοι σε μια παρτίδα. Μόνο ο Δ λείπει ίσως με ιδιαίτερη λύπη. Και εγώ με λύπη θα λείπω και αφήνω και την τράπουλα. Δεν μου πάει να κάνω την μάνα. Απόφαση ευθύνης ..σαν το διαφημιστικό της ΝΔ. Σαν την ΝΔ...από τη Κυριακή. Νικητές.. η πράσινη ομάδα ...

Ευχή

...αν ήταν κάπου να ευχηθώ θα 'ταν σ' αυτά,
που σ' όσους τα 'μαθα τα ξέχασαν μετά....

μαλακίες όλα

να γράφω μαλακίες να διαβάζουν οι άρρωστες ψυχές να φαντασιώνονται εχθρούς και δαίμονες και να κάνουν πόλεμο με τον εαυτό τους να δούμε ποιος θα νικήσει..
θέλω να τραγουδίσω να χορέψω να ουρλιάξω να ηρεμήσω, να διαβάσω να σου μάθω.. μπορώ, όχι να σκεφτώ άλλο ούτε να φταίω. Δε θέλω να φταίω επειδή νιώθω, δε θέλω να νιώθω ότι φταίω. Θέλω να φάω ένα γουρουνόπουλο, ολόκληρο. Βαρέθηκα και Πείνασα πολύ..

ουυυ

Οι αγαπημένοι άνθρωποι δεν έχουν πρόθεση να πληγώσουν άμαχο πληθυσμό για τα ...πρακτικά και τα ροζ φύλλα αγώνα. Και δεν πήθουν τον εαυτό τους ότι μπορούν να το κάνουν. Οι αγαπημένοι νιώθουν πολύ βαθύτερα από τους ερωτευμένους. Δεν μιλούν πολύ, δεν το δείχουν πολύ, δεν τρομάζουν καθόλου.

Οι μοναχικοί άνθρωποι δεν ψάχνουν απεγνωσμένα χέρι να πιάσουν τα βράδυα, δε μοιράζουν τα χάδια του σκύλου τους, δεν προσποιούνται ότι αγαπούν γιατί έχουν κάτι τέτοιο ανάγκη, δεν πηδούν από ανάγκη, δεν συγχωρούν από αδυναμία, δεν λένε λόγια που δε τα ενοούν, δεν μένουν ενώ έχουν φύγει, δεν σχεδιάζουν απόδραση νύχτα με πανσέληνο

Οι λύκοι δεν αναγάγονται σε γελοίοι...ποτέ. Δεν σε πουλούν για να σε αντικατασήσουν, δεν αποφεύγουν τον βλέμμα σου, δεν γελούν μαζί σου, δεν βρίσκουν κάτι  για να ντρέπονται , δεν υπάρχει κάτι να κρύβουν.  Δε καμουφλάρονται μαιμούδες τα βράδυα, δε μιλούν σε αγνώστους για σένα. Διαλέγουν από ένστικτο και πιστεύουν σε ..κάτι.
Μένουν στην φύση τους ..γιατί ζουν την φύση τους..

Οι λύκοι μένουν μόνοι τους,  δε μιλούν για το παρελθόν, είναι απόλυτοι.. το σβήνουν..

Eν λευκό

http://www.youtube.com/watch?v=uU-mHbLPaOk&feature=PlayList&p=70162672ABE862AB&playnext=1&playnext_from=PL&index=18

Είμαστε τραγικές μορφές

Ο Εμμανουήλ Κριαράς είναι σήμερα 104 χρόνων. Η συγγραφική του δραστηριότητα καλύπτει ευρύ πεδίο της φιλολογικής επιστήμης. Σε συνέντευξη στα Νέα είπε:' Είμαστε τραγικές μορφές. Το γεγονός ότι έχουμε συνείδηση δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας. Ο άνθρωπος ζει πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του. Εγώ - δυστυχώς - την έχω. Επιθυμία μου είναι πλέον να μη ζω. Είναι βάρος πια η ζωή μου.
Ο έρωτας είναι η επιξίωση του ιδανικού. Σε όλες τις εκφάνσεις. ξεχωρίζω δύο: τον σαρκικό -πνευματικό έρωτα προς τη τον σύντροφό σου και τον έρωτα προς την εργασία. Αυτό που λέμε φιλεργία. Ο έρωτας ε΄ναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή. Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζεις. Ειδάλλως είσαι ..πέτρα..'
Κράτώ ακόμα ψήγματα έρωτα και προς την μνήμη της γυναίκας μου και προς την εργασία. Ζω. Νιώθω. Εργάζομαι ακόμα αλλά με δυσκολία. Δεν δίδει η ζωή χωρίς έρωτα - ευτυχία.
Να λέτε πάντα αυτό που πιστεύετε.και να πληροφορείτε σωστά. μη δεχθήτε να γίνετε όργανα του οποιοδήποτε. Εξαγοράζονται πλέον εύκολα οι άνθρωποι. .Πριν από λίγα χρόνια διάβαζα καθημερινά και μάλιστα εμβριθώς δυο τρεις εφημερίδες. Τώρα πια με κουράζει αυτή η ελαφρότητα. Το μόνο ιδανικό που απέμεινε είναι ίσως΄Έρωτας. Υπό την έννοια της αέναης επίδιωξης του ιδανικού.'

Re post 1 χρόνο μετά

Πάγος - είμαστε όλα όσα έχουμε χάσει.

Eδώ και χρόνια ζει χαραγμένο πάνω στο σώμα μου ένα ημιτελές, ημιμαθές και ανικανοποίητο "δεν με νοιάζει" που παίρνει ένα τεράστιο άκαρδο σχήμα, πληγώνοντας εξαίσια πολύτιμους ανθρώπους κάθε φορά που προσπαθεί να τους πλησιάσει και ποζάρει μπροστά τους σαν φτηνή δικαιολογία . Μετά κάθομαι μέσα μου και παγώνω ήσυχα. Με παγωμένα χέρια σε ποιόν να γράψεις και τι?
Η ασφάλεια, το τμήμα, το σπίτι, τα ημερολόγια, το γραφείο, η τράπεζα, η αστυνομία, οι πληγές σου..και ο άνθρωπός σου, που είναι αυτός?

Δε με νοιάζει για ΤΙΠΟΤΑ
Αρνούμαι να υποταχθώ στην οποιαδήποτε συμπαντική ομηρία. Όταν κάτι πεθαίνει θέλω να μην το βλέπω πια. Kαμουφλάρομαι γυναίκα. Δεν θα ξαναγράψω για την απουσία. Κανενός

Ανάμεσα..

Το κενό ανάμεσα στις λέξεις .. είναι η ψυχή.
-Ξύπνα είναι καιρός να ξυπνήσεις.
-Τι είπες?
-Ξύπνα και φύγε τώρα. Τώρα είναι η μοναδική σου ευκαιρία.
Κάνω ότι μου λέει. Τραβάω τα σωληνάκια από το μπράτσο μου και το λιγοστό αίμα πετάγετε. Θέλω να φύγω όχι γρήγορα, Τώρα..
Τα κενά ανάμεσα στις πράξεις μας καθορίζουν την αιτία. Η η αιτία αυτά?
Ακούω τους γιατρούς, και μπαίνω ξανά για την πρωινή εξέταση. Eίμαι άρρωστος. Και τα κενά μου μεγαλώνουν τόσο που δεν μπορώ να τα γεμίσω με τίποτα. Αν αφαιθώ.. δεν θα υπάρχω. Να αφαιθώ..? Η ώρα θα έρθει, ένα μεγάλο κενό χωρίς καμία διακοπή συνεχές, επ'άπειρον. Το περιμένω.
Νιώθω όμως καλύτερα, και αύριο θα είμαι πάλι πίσω. ΕΓΩ. Μπορώ να κατακτησω τον κόσμο και να είμαι ελεύθερος. Δεν με νοιάζουν τα σχόλια των έξω, φτωχό μυαλό πεζό και τα κενά μεγάλα και πως να γεφυρώσεις το χάσμα.. Όποιος δεν μπορεί να μυρίσει τις ανησυχίες μου δε μπορεί να με ξέρει, θα μιλάει μόνο για έναν τρελό που ζούσε κάποτε στην αθήνα χωρίς νόημα.
Ποιος όμως ξέρει την αλήθεια και ποιος διαλέγει την ασφάλεια. Ποιος κινδινεύει και ποιος πραγματικα.. ΖΕι.
ΕΣΥ?

Είσαι μόνος σου..

Τα βράδια τρως πατατάκια φούρνου, έχεις να μιλήσεις απ'έξω σου μια εβδομάδα τώρα και πέρνεις ανάσες μόνο από την μύτη. 

παραμύθι..

Όταν ήμουν μικρή, έλεγα 'μια φορά και έναν καιρό ήταν μια Χρυσή κοπέλα....και μετά με έβαζα να νικάω δράκους, να γνωρίζω νεράιδες κτλ ' Κάποια χρόνια αργότερα κατάλαβα ότι δεν υπάρχουν δράκοι εκτός από αυτόν στο Σειχ Σου, και δεν υπάρχουν ούτε νεράιδες μόνο αυτές οι πλαστικές που πουλάνε στα τζάμπο, τζάμπα, μου πήρες μία. Πρίγκιπες να δεις.. ούτε στο Google. Τα παραμύθια είναι ΨέματΑ. Μόνο η κοκκινοσκουφίτσα είναι αλήθεια, και ότι την τρώει στο τέλος ο Λύκος και αυτό αλήθεια είναι.
Σε κάθε ανησυχια μου πίστευα πως θα έρθει η νεράιδα να βάλει την καρδιά μου στην θέση της να γίνουν όλα όπως τα ζητήσαμε ...και να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Νομίζω ότι είναι εύκολο να είσαι ευτυχισμένος όταν δεν θέλεις πολλούς ανθρώπους γύρω σου και μπορεί να σε αντέξει ένας. Δεν χρειάζεται να έχει μπλε άλογο, ούτε κίτρινα μάτια. Αρκεί να Σε Κοιτάει..να μπορεί.

οι αλήθεις που δε πρόλαβες

Διαβάζω  'η αγαπημένη', 'το τραγούδι του Σολομώντα, βλέπω τη Boοrgouis μέσα πατις αράχνες. Άγνωστες λέξεις.. O Becket έχει τρελαθεί  ΄Κατι' φταίει. Θα ήθελα να γράφω σαν την Καραπάνου στην Κασσάνδρα και τον Λυκο. Ίσως ζηλεύω την Λυμπεράκη και λυπάμαι την Καραπάνου. Μ'αρέσει ο γαλλικός κινηματογράγος, ο Francis Lai, O Michel legrand Με το 'Tamarus'. Το φαγητό τελευταία δε με συγκινεί, ίσως είναι γιατί ξερνάω τα ξένα σώματα μέσα μου. Όταν έτρωγα μου άρεσε της μαμάς μου. Μου αρέσουν τα απλά  του Botticelli αν και ειναι κάποια 'άσχημα' για την αισθητική μου, και η μίξη του Konrad Krzyranowski. Τον allen de bouton μου τον εμφύτεψαν και μου αρέσει που και που. Θα ήθελα να κάνω βόλτες σε λίγα χρόνια με τα παιδιά μου στο Λούβρο, ποδήλατο και παγωτό στο Berthillon ice cream shop. Διαλέγω ξεχασμένα βιβλία ελλήνων που έχουν πεθάνει, για να δω γιατί έζησαν.. Εμείς γιατί ζούμε άραγε.. ποιος θα το γράψει..

....μου πονάει το μέσα μου και δεν έχω δύναμη πια. Δεν θέλω να φάω,να μιλήσω να γράψω τίποτα.. Είμαι όμως χαρούμενη Θυμάμαι τότε που έγραψα για τα όνειρα..τα όνειρα μας ποτέ δε θα'ναι σαν τα χθεσινά τα λερωμένα. Λίγες αλήθειες για μένα που δε πρόλαβα να σου πω και γράφω .μόνη.
Λατρεύω τον Σαγκάλ, την bourgouis την

Προ..χτες το βράδυ...παίχτηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρτίδα Μπιρίμπα σ'ένα γήπεδο μπάσκετ. Ήμουν μια άτυπη καλεσμένη. Η αγαπημένη μου Δ έπαιξε πρώτη. Έχει να μου μιλήσει εδώ και κάποιο καιρό μετά την παρεξήγηση που έγινε για τον φίλο της.. που δεν ήταν φίλος της τότε γιατί τον είχε χωρίσει για τον πρώην φίλο της και παλιά δεν ήταν φίλος της πριν της τον γνωρίσω σ'ένα μπαρ αλλά τώρα είναι άνδρας της. Ο Κ ήταν στην αντίπαλη ομάδα, το μήλο της έριδος και η ίσως και η όχι και τόσο ίσως, αποτυχημένη ενψύχωσή μου εν μέσω τυχαίας συνάντησης την περίοδο χωρισμού του με την Δ. Στην ίδια ομάδα με τον Κ. όπως πάντα στην υποστήριξη ήταν ο παλιός Μ. Πάντα κόντρα μπροστά μου, αντίπαλοι μια ζωή, ο χαμός ο ίδιος. Στην ομάδα της η Δ είχε την Λ η οποία γνωστή μου μεν άγνωστη δε, σήμερα με τα παλιά μου, χθες με τα καινούργια μου στα κρεβάτια, προκαλώντας μου 'ρίγη συγκίνησης' και έναν αναπάντεχο αποκλεισμό. Σήμερα συνκαλεσμένοι όλοι σε μια παρτίδα. Μόνο ο Δ λείπει ίσως με ιδιαίτερη λύπη. Και εγώ με λύπη θα λείπω και αφήνω και την τράπουλα. Δεν μου πάει να κάνω την μάνα. Απόφαση ευθύνης ..σαν το διαφημιστικό της ΝΔ. Σαν την ΝΔ...από τη Κυριακή. Νικητές.. η πράσινη ομάδα ...

χαμηλές πτήσεις

Ξεκινάς πάντα με Κεφαλαία, μερικά ερωτηματικά που γίνονται θαυμαστικά, κάποια κόμματα, ίσως αποσιοποιητικά Τα αεροδρόμια τα μισώ. τα μισώ τα μισώ τα μισώ τα μισώ ... ιδίως όταν είναι άδεια.

'Oπλο

Μπορείς να σκοτώσεις κάτι, πολύ γρήγορα. Χρειάζεσαι 4 μόνο δευτερόλεπτα.
2 να βγάλεις το όπλο από την τσέπη,
1 για ρίξεις το βλέμμα και ένα για την σκανδάλη.
Να έτσι '...ΜΠΑΜ'

Το Γράμμα..Α

σου έχω γράψει πολλές φορές.. θα ήθελα να το ξέρεις.. Ο μηχανισμός άμυνας μου δε μπορεί να πατήσει το ‘send’ και μαζεύω τα αρχεία σε μια ιστοσελίδα χωρίς πρόσβαση. Γράφω για μένα, για να με βλέπω στο χαρτί .. δημιουργώ τον εαυτό μου σ’ένα Μαύρο φόντο.

Συνήθως γράφω από μοναξιά ή παράπονο, πράγματα που δε μπορώ να πω..ή να παραδεχτώ..μοναξιά υπάρχει στο σπίτι τις καθημερινές… εγώ μένω μαζί της εκεί κολλημένη αναζητώντας να την αφήσω τα Σαββατοκύριακα..Όλα.

Στη σχολή παρέδιδα πάντα τα κείμενα μου την Δευτέρα απόγευμα για να διαβαστούν το ίδιο βράδυ από μια φωνή όχι την δικιά μου. Αναγώριζα την αφήσή μου μαζεμένη στην καρέκλα. Έγραφα συνήθως το ίδιο πρωί αντλώντας ότι μπορούσα από το 'πονεμένο' μου Σαββατοκύριακο. Αυτή την Δευτέρα θα μπορούσα να γράψω ένα από τα καλύτερα κείμενα μου..χρησιμοποιώντας όλα αυτά τα κοινότυπα πιστεύω μου ... που πάντα έλεγα..

' Που να στηριχθείς..Αλλάζουν τα πράγματα, ανάλογα με τις καταστάσεις. '

Το είπε και ο αγαπημένος μου δυσνόητος Καντ εκφραστής του μεταφυσικού Ιδεαλισμού.. «Αλλάζουν τα πράγματα, ανάλογα με τις καταστάσεις. Το χάος που μπορεί να προκαλέσει κάποιος έχει μια εντελώς δική του δυναμική, που δε γνωρίζει όρια.» Και ποια είναι τα δικά σου τα όρια. Μέχρι τι επιτρέπεις να σε επηρεάζει..Και η δύναμη σου?. ..Μένεις μετέωρη μαζί της και δε ξέρεις πώς να την χρησιμοποιήσεις, δε ξέρεις αν υπάρχει κάπου ακόμα. Δεν την έχω… την ψάχνω από χθες..Κάποτε ξεχείλιζε μέσα σου. Που πας τώρα?

Συνεχίζεις και παρατηρείς τα γεγονότα, εμπλέκεσαι στα γεγονότα και μιλάς για αυτά. Αλλά η λειτουργία της Λογικής είναι μόνο επιφανειακή. Αυτά που συμβαίνουν κάτω από την επιφάνεια δίνουν μορφή στα γεγονότα. Το Αδιανόητο μας εξουσιάζει όλους. Και απλά ρωτώ..Έρχεσαι..? Καμία απάντηση, καμία κίνηση, καμία .λέξη. καμία ανάσα..ευθεία γραμμή. Και μας πλημυρίζει ..το χάος. Όλοι οι ιδεαλιστές φιλόσοφοι υποστήριζαν ότι ο υλικός κόσμος είναι προϊόν των αισθήσεων, των παραστάσεων και των αντιλήψεων μας.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω την ακατανίκητη δύναμη του τυφλού πεπρωμένου. Δε τη νιώθεις και εσύ? Δεν την βλέπεις..?

Κοίτα. Δε χρειάζεται να μιλάς, κοίτα..Εμείς εξάλλου μιλάμε με τα μάτια… κοίτα με εδώ ...

Kαλοκαίρια ξανά

Πάντα περίμενα τα καλοκαίρια να έρθουν ξανά..μόλις που τελείωναν.. και ερχόταν ο χειμώνας. Η μαμά μου λέει δε θαργήσουν και όμως ξέρω ότι κάνει κρύο πολύ πια. Βγάζω τα ρούχα όλα και βγαίνω στον ήλιο. Να με κάψει θέλω.. Κάθομαι εκεί ώρες μέχρι που φεύγει και αυτός και εγώ μαζί του..και γυρίζω πίσω έναν ολόκληρο χρόνο μετά, Διπλάσια ..και ξέρω ότι τα καλοκαίρια δε θα αργήσουν..

Καλοκαίρια

Δεν είχα μπει στο κόπο να φανταστώ την Σικελία.. Είναι μάταιο να φαντάζεσαι.. αν μπορείς να βιώσεις κάτι. Ίσως καμιά φορά θέλει περισσότερο χρόνο - χρήμα και θάρρος. Τις φορές που δεν έχω βιώσει και έχω φαντασιωθεί ή φανταστεί και είναι ελάχιστες μου έλειπε το θράσος. Δεν είναι του στυλ μου και δε το χρησιμοποιώ.
Πετάς στην Κατάνια, κόκκινες πορτοκαλιές χωράφια και δρόμοι με φόντο μπεζ παλιές πολυκατοικίες..
Πέρνεις το τοπικό λεοφωρείο για δεξιότερα και κατηφορίζεις στις Συρακούσες. την ξέρω τη διαδρομή απ'έξω... Θυμίζει λίγο Μονακό στις στροφές από Νίκαιο στο δρόμο για Μόντε. Αν δεν τον ξέρεις..ίσως μπορώ να σε βοηθήσω λέγοντας ότι έχει κάτι από Ναύπλιο στα ψηλά και η παραλία ίσως να μοιάζει με αυτή της Yaz στην Budva σε κάτι πιο μικρό. Στην ταορμίνα δεν μπορείς να κατέβεις εύκολα στην παραλία. Αν και πάλι δε μπορείς να καταλάβεις, να σε βάλω να φανταστεις το πόρτο κατσίκι με τελεφερικ ή Και αν Στο Isola bella φτάνεις με τελεφερίκ και κάθεσαι μέχρι να πέσει ο ήλιος πίσω από τα βράχια. Δεν έχει σημασία αν είναι ή ήταν όμορφα ή πολύ πιο όμορφα από κάπου αλλού ίσως κακώς καταφεύγω σε μια τέτοια περιγραφή. Σημασία δεν έχει αν ήταν μακριά ή πως έφτασες. Σημασία έχει με ποιους μπορείς να μιλάς γιαυτό με μία λέξη και να σε καταλαβαίνουν.

Where is the love

Τα βράδια κοιμόταν αγκαλιά με το αρκούδι λευκό .. έπιανε όλο το κρεβάτι. Ήταν βολικό και δροσερό όταν τον πλάκωνε το πάπλωμα. Το έπαιρνε μαζί του στο σχολείο σαν δικό του λάφυρο χωρίς καμία μιλιά για απόκριση. Τα μάτια του πάντα τα κρατούσε στις τσέπες του, του τά'βγαζε κάθε πρωί πριν πάρουν το δρόμο για το σχολείο. Σαν πλατικά μεγάλα κουμπιά τα έδενε με τα δάχτυλα.