cinemascope

'Till you named love, I knew no love but you..'

Monday, May 31

Dead men tell no fary tales

Και όμως εγώ ακούω ένα ίδιο παραμύθι κάθε βράδυ.. πατέρα.. Σαν να ήσουν εδώ.. λίγο πριν κοιμηθώ.. και μου ψυθιρίζεις.. για όσα πέρασες άφησες και θέλεις πίσω.. για όσα δε πρόλαβες.. και μου αφήνεις παραγγελιές.. για αυτές .. τις αξίες της ζωής..  μία μία συλλαβιστά για να τις υπηρετήσω. 'Δούλος' μου λες..  'περίφανος'.. και σε ακούω, κάθε σου φράση.. επαναλαμβάνω μέσα μου.. και την κρατώ ενθύμιο να σε νιώθω όταν σε χρειάζομαι κάποιες σπασμένες στιγμές.. να μου πεις την αλήθεια, να μου δώσεις ΜΙΑ συμβουλή.. μόνο μία..  να γράψω την ιστορία μου, συνέχεια της δικιάς σου και να έρθεις να υπογράψεις εσύ.. την αφιέρωση..
Στο αγαπημένο μου μονάκριβο ..παιδί..
στον αγαπημένο μου μονάκριβο ..άντρα

and the boys keep laughing..

tik..tik..tik.tiktiktik

i can feel your beat, while you are sailing.. far from where i am. I can here your steps running away and wish you a nice trip, cause love is all we have to learn to live with and leave without it.

we can offer peace and one promise for the time being..

 happy birth moment.. for the moment we wait.. to rebirth..

83

Το μόνο πραγματικά πολύτιμο αίσθημα μετά την ..αγάπη που είναι η ομπλέρα για όλα μέσα μας..  είναι η διαίσθηση.. Αυτή η ελάχιστη θύμηση γεγονότων που συμβαίνουν σε μια παράλληλα χρονικά διάσταση, αυτή η αίσθηση σιγουριάς όταν όλα είναι αβέβαια ( και δεν λέγεται χαζομάρα) αυτή η φωνή που ακούγεται μέσα σου και σου ρίχνει τα μούτρα, σου δίνει δύναμη και σε γεμίζει ελπίδα ή σου την πέρνει πίσω. Αυτή η α - λήθεια  όταν το α είναι παντα στερητικό και η λήθη αιώνια, αδεφη του θανάτυ και του ύπνου.
Publish Post

The Best woman

saving the groom

Friday, May 28

eye bird view

έγραφε μια ιστορία αγάπης με λέξεις.. πραγματικές λέξεις με γράμματα.. σε έναν άσπρο υπολογιστή κάθε βράδυ ώρα 21.30' άλλοτε στα παγκάκια άλλοτε στο ίδιο σημείο εκείνο το πλαγιαστό δέντρο του πύργου με θέα θάλασσα άλλοτε σπίτι. Λίγα πράγματα χωρούσαν σε εκείνο το αρχείο. Ελάχιστα από αυτά που συμβαίνουν γύρω της . Δύσκολες οι λέξεις.. να ειπωθoύν αδύνατο.. να γραφούν στα βουβά ίσως. Πιεζόταν πολύ να ξεδιαλύνει όλα αυτά που μπορούσε μια τέτοια ιστορία να χωρέσει μέσα. Φωνές άκουγε συνέχεια πολλές, κάθε φορά που σήκωνε το τηλέφωνο, και άλλες και άλλες και βαριά τα λόγια έπεφταν όλα στο κενό, κανένα απ'αυτά δεν είχε θέση σε μια τέτοια ιστορία. Έσβηνε έσβηνε λιγόστευαν οι σελίδες, έμεναν μικρές στιγμές, μεγάλωναν τα κενά.. καθώς ο χρόνος περνούσε.. μεγάλωναν τα κενά ανάμεσα.. στις σελίδες ..με τις μέρες.. τις ώρες... Έψαχνε τρόπο να σταματήσει αυτόν τον χρόνο που έτρεχε.. και έγραφε.. ' και μετά ;' και έδινε στην ιστορία ένα happy end .. και αναρωτιόταν μετά από αυτό... τι; και τελείωνε κάθε κεφάλαιο με μια και μόνο ερώτηση.. και μετά ; και ολα γιάνουν και γιατρυετούν οι πληγές μας .. και μετά; τι κάνουμε μετα; θα μείνουμε εκεί να βαρεθούμε την ζωή μας και εμάς τους ίδιους εσύ εμένα και εγώ εσένα ; και μετά θα παραφερθούμε πάλι και θα γυρίσουμε να γκρεμίσουμε όλα όσα χτίσαμε.. και μετά; Θα ζούμε μέσα σε μια ανιαρή ρουτίνα και μετά θα έρθει το τέλος? Έτσι απλά? και για πιο λόγο η μάχη.. και μετά δεν έχει μετα??

Blanchot

Η φιλία, αυτή η σχέση χωρίς εξάρτηση, χωρίς επεισόδια, όπου μολαταύτα εισέρχεται ολόκληρη η απλότητα της ζωής, περνάει από την αναγνώριση της κοινής παραδοξότητας που δεν μας επιτρέπει να μιλήσουμε για τους φίλους μας, αλλά μόνο να  TOYΣ μιλήσουμε, όχι να τους κάνουμε θέμα συζήτησης, αλλά κίνηση συνεννόησης όπου καθώς μιλάμε, διατηρούν, ακόμα και μέσα στην πιο μεγάλη οικειότητα, την άπειρη απόσταση, αυτό τον θεμελιακό χωρισμό με αφετηρία τον οποίο αυτό που χωρίζει γίνεται σχέση".

Wednesday, May 26

Μαραθώνας

' Ελλήνων Προμαχούντες 
Αθηναιοι Μαραθώνι 
χρυσοφόρων Μύδων 
εστόρεσαν δύναμη '

Σιμωνίδης

Καζαντάκης

Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος.

Tuesday, May 25

Dead men tell no Tales

there was an invitation left on a round table.. together with a letter and a ticket.. there was always a ticket between us..  the story tells that it supposed to be the last.  i wrote the letter, pay the ticket and send the invitation. i put them all with all love left in a paper bag which i left at an icecream corner.
bad luck treasure chest, captain says.. it could not be delivered
i say -Aye dont speak on ye tales and plunders.. aye a pirate i was meant to be

miss


Επιστολή στον Ζακ Λικ Γκονταρ

Your declaration and act in support of Greece (Liberation, 17 May 2010) at a time when the pursuit of gain, money and profit, are a dominant vulgarization of the way we live, your gesture is a significant reminder of the importance of culture and a beacon of hope.


Votre déclaration et votre acte pour la Grèce à une époque qui est dominée par la chasse du profit montre l'importance et la force de la culture et donne espoir à l’homme

H δήλωσή σας και η πράξη σας για την Ελλάδα σε μία εποχή που κυριαρχείται από το κυνήγι του κέρδους δείχνει τη σημασία και τη δύναμη του πολιτισμού και δίνει ελπίδα στον άνθρωπο.


bb device

pit stop une minute

"C`était un Rendezvous
pur une minute
Une Minute de Silence'

bb device

festival de Cannes

short film corner
award
2010 - Palme d'Or - Short Film - CHIENNE D'HISTOIRE (BARKING ISLAND) - Court métrage



Thursday, May 20

u need a hero

Οι ήρωες δεν πείθουν στα σενάρια κονσέρβες. Κάθομαι σε ένα δέντρο είναι Πέμπτη σούρουπο.. Σαν σε ταινία.. σε θερινό κινηματογράφο. Σελίδα 98, εκει το έγραψα ναι.. και μετά μια αφιέρωση.. χαραγμένη στον κορμό. Πέρασαν πολλοί δυστυχώς.. το πλάκωσαν και έγυρε. Οικεία πρόσωπα περνούν από μπροστά μου, είμαι αόρατη. Μαλακίες... μακάρι να ήμουν. Πήρα ένα ποδήλατο για να κάνω βόλτες εδώ... μου αρέσει πολύ.. η γυμναστική με γεμίζει χαρά.. ένα καπέλο, και ένα πανάκριβο φόρεμα. Πήρα πολλά πράγματα, μια βαλίτσα να τα χωράει όλα.. και  μια μεγάλη ντουλάπα. Νιώθω ότι αυτή η πόλη με κράτησε πίσω και όμως με τραβάει σαν μαγνήτης. Δε θα λείψω πολύ.. λίγο ....ίσα ίσα να μου λείψει η υγρασία της. Ήθελα να πάρω ένα κουνέλι για την μικρή μου.. χθες της χάρισαν ένα. Είναι δυνατή η δύναμη της ευχής φαίνεται. Εύχομαι να έχω ένα κουνέλι..και ξαφνικά βρίσκεται κάποιος μπροστά σου και σου χαρίζει ένα, επειδή σε πάτησε στο λεωφορείο..έτσι για συγνώμη, το βγάζει από την τσάντα και στο δίνει. Εύχομαι να είμαι αόρατη.. και όντως είμαι..
Εύχομαι να κολλήσει ο χρόνος εδώ .. και κολλάει για 2 ώρες και 39 λεπτά.
posted from bb device

ευκαιρία Vietnam


H σοσιαλιστική δημοκρατία του Βιετναμ είναι χώρα της ΝοτιοΑνατολικής Ασίας. Χρειάζεσαι γύρω στα 800 ετρώ για να ταξιδέψεις εκεί από Ελλάδα. Πετάς στην Bangkok και μετά πέρνεις μισή ώρα πτήση για Σαιγκόν. Οι άνθρωποι εκεί απλά δουλέουν για να έχουν φαγητό. Η πορνεία απαγορεύεται αυστηρά.. δηλάδή απλά είναι εξαιρετικά ακριβή. Ο μέσος μισθός είναι 50 ευρώ το μήνα. Ο κομουνισμός δεν ευνοεί την διαφθορά και οι άνθρωποι έχουν μια καθαρή ψυχή μέσα στην φτώχεια τους. Oι δρόμοι είναι υπερβολικά συνοστισμένοι. Τουρίστες ελάχιστοι. Ένας Ευρωπαίος θα μπορούσε να δουλεύει στην χώρα του και να κινεί επενδυτικά κεφάλαια στο Βιετναμ. Μπορείς με το μισθό σου στην Ευρώπη να χτίσεις ξενοδοχειακή μονάδα. Οι Ασιάτισες είναι καλές δεκτηκές καθόλου απατητικές και ήσυχες. Το σεξ για αυτές ειναι τυπικό απαγορευμένο και επίπεδο. Διασκέδαση δεν υπάρει ιδιαίτερη. Η γη είναι ακόμα πολύ φτηνή και πολύ με πρόσοψο στην εθνική οδό ανεξαρτήτως βάθους. Τις βασικές συννενοήσεις τις κάνεις απλά με την αστυνομία. Ο καιρός συνήθως είναι καλός. Οι καιροί αλλάζουν όμως πολύ γρήγορα πια.

ένα κάποιο βλέμμα

Απουσία του Ζαν-Λικ Γκοντάρ προβλήθηκε η νέα του ταινία στο 63ο Φεστιβάλ των Καννών. Ο ίδιος δήλωσε ότι δεν θα πάει. Μερικές μέρες νωρίτερα είχε εκφραστεί υπέρ της Ελλάδας, λέγοντας ότι «όλος ο κόσμος χρωστάει χρήματα σήμερα στην Ελλάδα».


Η ταινία του Γκοντάρ Film Socialisme προβλήθηκε τη Δευτέρα στο πλαίσιο του τμήματος «Ένα κάποιο βλέμμα».

Ο ίδιος αρνήθηκε τελευταία στιγμή να έρθει στις Κάννες, στέλνοντας ένα σημείωμα στον διευθυντή του φεστιβάλ, Τιερί Φρεμό, λέγοντας πως «ύστερα από προβλήματα όπως το ελληνικό δεν μπορούσα να είμαι μαζί σας στις Κάννες».

Wednesday, May 19

Ντυρεν Mατ

Δ.. - Καταραμένη Πυθία, στην πραγματικότητα ήθελα να σου μιλήσω αναθεματισμένη Πυθία....αλλά τι πάει να πει να σου μιλήσω. Να σε κατσαδιάσω ήθελα .. μα οι βρισιές μου δεν βρίσκουν έτσι και αλλιώς ποτέ απήχηση - σε ποιον άλλωστε να βρουν? Και έτσι είναι ανώφελες, όπως η κατάρα μου, που την ρίχνω σε σένα και πέφτει πάνω σε μένα τον ίδιο. Καταριέμαι εμένα τον ίδιο όταν σε καταριέμαι, βρίζω εμένα, όταν βρίζω εσένα. Έτσι το μεγάλο μου υβρεολόγιο για σένα, είναι υβρεολόγιο για μένα, υβρεολόγιο για την αθλιότητά μου, τέρας ανώτερο, και για την βλακεία μου. Εγώ ο τρελός των τρελών. Με άφησες να έρθω κοντά σου αφήνωντας με να κομπάζω για τον θάνατό σου, και έστησα ο ίδιος την παγίδα μου. Εμένα τον εκγενητής τυφλό, που είδε ξαφνικά, πέτυχες... γιατί είναι εξίσου άθλιο να βλέπεις ξαφνικά, όσο και να τυφλώνεσαι ξαφνικά από το ίδιο σου το χέρι. Και τώρα βλέπω... Το πεπρωμένο εκατομμυρίων ανθρώπων. Εσύ δεν μιλάς σωοπαίνεις.. δεν απαντάς, ακούς. και όταν απαντήσεις τότε η απάντησή σου είναι τρομακτικική, ξεριζώνεις έλατα και σηκώνεις οξιές, και ο σεισμός που προκαλούν οι κορμοί που πέφτουν κόβει στα δύο τον μετακίνούμενο ογκόλιθο, που τον παρέσυραν μέσα σε χιλιάδες χρόνια οι παγετώνες, και που επάνω του χαράκτηκαν οι λέξεις΄' Γνώθι σαυτόν' γνώρισε τον εαυτό σου. Εντολή! Τι τρομερή εντολή τι τρομερή πανουργία.'

el majic !! και όμως

Tuesday, May 18

όλα είναι χρόνος

όλα είναι χρόνος και Τώρα υπάρχει ένα  μόνο πράγμα που μπορεί να σε κάνει χαρούμενο, όπου και να πας ότι και να κάνεις όσο και ότι και να κερδίζεις δε θα χαμεγελάσεις αν δε το βρεις να το φτάσεις...  ή αδέξια αν το καταβάσεις και το πατήσεις για να σου φαίνεται μικρό κα να μην το θέλεις πια.... ή αν  το βρεις και σου πει ' μια χαρά είματσε οι δυο μας' και δεν εννοεί εσένα.    υπάρχει μια  συνέχεια συνιφασμένη με την λογική επάνω του .. που δεν μπορείς να αποφύγεις..    ψάχνεις την αλήθεια αλλά η αλήθεια δεν υπάρχει παρά αν την αφήσουμε ήσυχη...

Festival de Cannes


black suit

Στην Ελλάδα , δε γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που θυμάμαι (και μ’ έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από κάπου ψηλά, που έδειχνε μία “αδέσποτη” αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή (!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας για το σπίτι του.

νύχτες μουσείων / Ρώμη

Η ώρα είναι 07.00, χρησιμοποιούμε το autopost προ ρυθμισμένο να ποστάρει μόνο του..

Η ώρα είναι 01.00 περπατάμε στην Via nazionalle έξω από τον De Chirico στο palazzo delle esposizioni, ψιχαλίζει... χιλιάδες στιχισμένες ομπρέλες....Η ουρά φτάνει το ένα χιλιόμετρο,. Λίγο πιο κάτω ξεπροβάλει μια άλλη ουρά, αυτή τη φορά φτάνει περίπου τα 2 χιλιόμετρα. Είναι 01.00 το βράδυ έξω από τον Caravaggio. A ride through the masterpieces Mε δωρεάν είσοδο και θέα τ'άστρα.

Monday, May 17

Film festival 2010

το παιδί μέσα σου



Λίγο κάλύτερα... φαίνεται.

ουαν γιαρ ολντ

Η ελευθερία είναι ο δρόμος που οδηγεί στο Ulcini από το μοναπάτι των Τιράνων πάνω σε ένα αβέβαιο όχημα, το υπόγειο καφέ L.A στη Τραφαλγκα square η μαροκινή πίτα στη Gallery le petit journal, ο αγαπημένος μάυρος πίνακας του Ad Reinhardt, ο αέρας του νότου που σηκώνει τα μαλλιά μου, τα άπειρα αποκόμματα εισητήρίων μου, η γραμμή εδώ τώρα... το διαμέρισμα στον 6ον στη lyon de zole, το αφράτο κεικ της yelena, το κρεβάτι στη βιτρίνα.. ίσως..

Aυτός.



Ο φόβος τρυπώνει από κάτι τέτοιες ρωγμές, μια σπασμένη νότα στη φωνή, ένας δακρυσμένος σπασμός στα μάτια, στα χέρια ανίδεα, αβέβαια δάχτυλα. Χώνεται μέσα μας, ελίσεται με μια ταχύτητα εκπληκτική, απροσδόκητη - τίποτα δεν την προμηνύσε μήτε μια υποψία σκιάς στο πρόσωπο, στο γέλιο. Φτάνει μέχρι το κόκαλο, χύνεται στο αίμα, σκορπιέται, ανακατώνεται χαιρέκακα μ'αυτό - ο φόβος, με την οποία μορφή με το όποιο όνομα με τις προεκτάσεις. Φοβάσαι τη νύχτα, τον εαυτό σου, το αύριο , Λες ' τώρα όπου να'ναι θά'ρθει το τέλος'. Και δεν το χωράει το μυαλό σου - λες, 'τέλος' και έχεις την ίδια έκφραση που είχες όταν έλεγες ' θανατος' και δεν το πίστευες, βέβαια, ποτέ. Δεν πιστεύουμε ποτέ κάτι που δεν μας έτυχε, δεν μας έγινε βίωμα, δεν μας άφησε μια προσωπική εμπειρία. Εκείνοι, έιχαν και οι δύο έναν φόβο ανεξέλεγκτο για το θάνατο για το τέλος. Τίποτα που να τους χαλάει τη χαρά οστώσω πάντα φόβος


Ο Παρασκευάς της τέχνης έρχεται στην γειτονιά μας στις 27 Μαίου 2010 με την έκθεση On the road

Τσόκλης στις πολιτιστικές πρωτεύουσες της Ευρώπης / ΠΟΛΗ

Μετά το καμακωμένο ψάρι ο Μέγας Τσόκλης βάζει φωτιά στο Σισμανόγλειο Μέγαρο στην Κωνσταντινούπολη  μέχρι και 25 Μαίου με τήν έκθεσή του ' η απρονοησία του Προμηθεά'.. του ανθρώπου που έκλεψε την φωτιά από τους Θεούς για την πρόοδο του γένους..

İstiklal Cad No.60, Istanbul

what ..ever

Μπορείς να καταστραφείς πολύ εύκολα, αν δεν σου έχουν μάθει να πατάς στα περιττώματα άλλων και να μυρίζεις άγνωστα κορμιά κάθε εβδομάδα. Αν δε μπορείς να ακούς τα απ'έξω σου αλλά μόνο τα μέσα σου, θα καταστραφείς.. αν περιμένεις την λύτρωση και αυτή δεν είναι να έρθει ποτέ... ...θα καταστραφείς.
Ίσως όμως είναι προτιμότερο να καταστραφείς γιατί σε οποια άλλη περίπτωση .. η καταστροφή είναι αναπόφευκτη

εντιμο

Να αναθεωρείς, μήπως και σώσεις τα απολεσθέντα ΔΕΝ μπορείς. Να αλλάξεις γνώμη ταπεινόντας έτσι τον χθεσινό σου εαυτό μπορείς.

Μα είναι άδικο ένας ώριμος άνθρωπος, εσύ, να ταπεινώνεις το παιδί που ήσουν κάποτε. Είναι εντιμότερο να υφίστασαι τις συνέπειες των πράξεων σου σε όλη την υπόλοιπη ζωή σου..

αύριο

Θέε μου, πόσο πιο εύκολο είναι να μιλάς για ένα παρελθόν που έχεις εκ των πραγμάτων υποστεί, καταλάβει και πιθανός αγαπήσει, από το να μετέχεις σε ένα συνεχώς μεταλλασόμενο σήμερα ή άκόμα να προσπαθείς να προβλέψεις ένα πιθανό αύριο που το φοβάσαι και το φθονείς.Ένα αύριο που στη χειρότερη περίπτωση θα σε αγνοήσει και στην καλύτερη θα πατήσει επάνω σου για να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο, μια δικιά του πρόσκαιρη αλήθεια.

Kalhnuxta..


14 to 15 May most of the European museums  are open during the Night.
free entrance.


Ασχοληθείτε με την τέχνη, η τέχνη εξημερώνει τον άνθρωπο και με την αισθητική της συγκινεί.

Eπίσης γυμνάζει .. 3 χιλιόμεττα ουρά και 6 χιλιόμετρα περπάτημα.... για έναν caravaggio για ΤΟΝ Caravaggio


Friday, May 14

ταξίδι


Mούγκριζε... κανένας ήχος ο πόνος σφαχτού, μισοαφαγμένου και άτσαλα, - ωραία πόλη το ..Nαύπλιο.. τρόμαζε μην προδοθεί γιατί το σφαγμένο μισό πονούσε και χωρίς αίμα φανερό έτρεχε μέσα νερό και γινόταν αίμα ' όχι ..εγώ δε θα φύγω..μ'αρέσει η Αθήνα...' μούγκριζε...

Thursday, May 13

Νοσοκομείο

η εγχείρηση πέτυχε
ξανανιώσαμε

γέρνουμε το κεφάλι και ασαυτούς που ήρθαν να μας δουν΄
κάθονται στη καρέκλα δίπλα..

δε κουνιόμαστε μόνο ανοίγουμε τα μάτια μας και αυτά γελάνε χωρίς να έχουμε δύναμη να κουνήσουμε το στόμα μας.

μας πιάνουν το χέρι και κοιμόμαστε.

Αφιέρωση.. και το τέλος πάντα κοντά...

Please mind the Gap between the 'train' and the 'platform'



Κάποτε υπήρχε χώρος...
Λονδίνο.,.. βρέχει κρέκλες.. και γυρνάς στο σπίτι μόνος με μια χάρτινη οικολογική σακούλα με λίγα φρόυτα εποχής, πορτοκάλια. Σκέφτεσαι τι μπορείς να παράξεις μέχρι την αυριανή μέρα. Είναι απόγευμα. Για ποιον ρωτάς μέσα σου... και καταπίνεις αγκάθια με την ιδέα της απουσίας. Το κενό αυτό το καταλαβαίνω απόλυτα γιατί έχω και εγώ ένα τέτοιο. Όλα τα άλλα κενά όμως που δημιουργήτε μόνοι σας και γίνονται τρύπες τις οποίες ξεχειλώνετε και πάλι μόνοι σας, γιατί σ'αυτές θέλετε να χωρέσετε ότι μπορεί να ψωνίσατε πρόχειρα στους δρόμους της πόλης σας ή στα χωριά σας, μεγαλώνουν.
Ο χώρος λιγοστεύει, τον έχουν καταλάβει όλον αυτά τα πράγματα που ονειρεύεστε το βράδυ ότι μπορεί να σας κάνουν χαρούμενους το άλλο πρωί. Και το gap μεγαλώνει..

χωράει τώρα πολλα΄και στα πολλά χάνουν την αξία τους τα λίγα..

Please mind the gap..before you jump.έχει γίνει τεράστιο και μπορει να μην φτάνουν τα πόδια σας πια να περάσετε απέναντι και τα χέρια σας να στηριχτήκε από πουθενά.
 
 Κλείστε την πόρτα και αντί για το όνομα σας στο κουδούνι γράψτε .. Αll we need is love.. και ανοίξτε μόνο όταν ακούστε αυτό το κουδοόυνι..

Αρχαίο Δράμα και Όπερα


Η έκθεση Αρχαίο Δράμα και Όπερα του κου Σπύρου Μερκούρη του ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη, ξειλώθηκε χθες από το Τελλόγλειο Ίδρυμα Θεσσαλονίκης.

Παιδιά του Απρίλη του 1983

Κατά την συγκεκριμένη περίοδο της σύλληψης των παιδιών που γεννήθηκαν Απρίλιο του 1983(περίπου 15 Αυγούστου του 82) όλα τα ουράνια σώματα, που ηλεκτομαγνητικά και οπωσδήποτε βαρυτικά επηρεάζουν τον πλανήτη μας, ήταν συγκεντρωμένα όλα στο μισό του ουρανού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται : ισχυρότατες ελκτικές δυνάμεις, μεγάλες αμπώτιδες και πλημμυρίδες -και των εσωτερικών μας υγρών βέβαια-.

Επιπροσθέτως, αυτό που συμβαίνει κατα τήν περίοδο των λεγόμενων "Σειριακών καυμάτων", (των καυτερότερων ημερών του μηνός Αυγούστου), είναι η ταυτόχρονη ανατολή Ηλίου-Σειρίου (επιτολή Σειρίου), ενός αστέρα, που λατρεύεται ως παμμέγιστης δυναμικής (στην Αίγυπτο είναι η Ίσις, στην Ελλάδα ο Σωκράτης σ' αυτόν ορκίζεται όταν λέει "Μα τον Κύνα", -"Μα τον αστερισμό του Κυνός" εννοώντας βέβαια κι όχι κανέναν σκύλο-, λαμπερότερο άστρο του οποίου -αλλά και όλου του Ουρανού- είναι ο Σείριος.)

Πρόκειται βέβαια, αν το δούμε κάτω από την μεταφυσική του "ονειρική" 'η ακόμα και από την απλά αντικειμενική, για πολύ ευλογημένες μέρες
 
 
Βοήθεια..

Wednesday, May 12

Rajiceva



Mall

will u marry me


http://www.willyoumarryme.gr/

Η Ορέλη ο άντρας και  «Η πρόταση».
Σκηνή 4 : Δεν μένει παρα να απαντήσει σε μια απλή ερώτηση.
Ξέρετε ποιά.

Tuesday, May 11

grill economy

The yield on the 10-year bond rose 7 basis points to 6.21 percent as of 4:57 p.m. in London today. The two-year bond yield increased 3 basis points to 6.14 percent after earlier climbing as much as 8 basis points.

Monday, May 10

«τα παιδιά του απρίλη του 83′»

H πραγματική ιστορία εξελίσεται μπροστά στα μάτια μας. 3 φορές συμπλήρωσα τα αναφερόμενα ερωτηματολόγια.

Ένα από τα μεγαλύτερα πειράματα όλων των εποχών, με την κωδική ονομασία «Τα παιδιά του ʼ83», που ταλανίζει εδώ και 25 χρόνια την Ελλάδα, έρχεται για μία ακόμη φορά στο προσκήνιο μετά την επερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Σπυρίδων-Αδωνις Γεωργιάδης.
Ο κ. Γεωργιάδης απευθυνόμενους προς τους υπουργούς Παιδείας και Θρησκευμάτων ζήτησε εξηγήσεις από την ελληνική πολιτεία για το τι ακριβώς συμβαίνει με τα ερευνητικά προγράμματα που διεξάγονται στη χώρα μας για τα παιδιά του γεννήθηκαν τον Απρίλιο του 1983, για τα ερωτηματολόγια που καλούνται να συμπληρώσουν, αλλά και για τις εξετάσεις στις οποίες υποβάλλονται σε ιδιωτικά ιατρεία!

Την προσπάθεια που καταβάλλει ο βουλευτής προκειμένου να ριχτεί φως σε αυτή την υπόθεση υποστηρίζει και ο συγγραφέας-ερευνητής Ιωάννης Φουράκης, ο άνθρωπος που από την πρώτη στιγμή ασχολήθηκε με «τα παιδιά του ʼ83» και που μέχρι και σήμερα προσπαθεί, όπως χαρακτηριστικά λέει, να τα «προστατεύσει» από τον «Ηρώδη».


Όλαξεκίνησαν πριν από 25 χρόνια όταν μπήκε σε εφαρμογή το μεγαλύτερο πείραμα στην ιστορία της χώρα μας και όχι μόνο. Περίπου 11.000 παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1983 παρακολουθούνται για ιατρικούς σκοπούς από την ενδομήτρια ζωή τους. Τα παιδιά αυτά διαθέτουν ξεχωριστές ικανότητες. Μιλάμε για παιδιά που ο δείκτης νοημοσύνης τους ξεπερνά κατά πολύ αυτόν που έχουν οι συνηθισμένοι άνθρωποι. Από αυτά τα χιλιάδες παιδιά, βρήκα τα 100 «καλύτερα» και τα μελέτησα. Οι ιδιαίτερες ικανότητες που έχουν οφείλονται στο γεγονός ότι όλα συνελήφθησαν από τις μητέρες τους τον Αύγουστο του 1982, στην περίοδο των κυνικών ταυμάτων.


Ο κ. Φουράκης εξηγεί πως εκείνη την εποχή παρατηρήθηκε ένα αστρολογικό φαινόμενο που λαμβάνει χώρα κάθε 343 χρόνια, με αποκλειστικό επίκεντρο των επιρροών κι επιδράσεών του τον ευρύτερο χώρο του Αιγαίου. «όταν μιλάμε για κυνικά ταύματα εννοούμε ότι ο αστερισμός του Σειρίου πλησιάζει πάρα πολύ τη Γη και η επιρροή του εστιάζεται στον Αιγιακό χώρο, στο ευρύτερο Αιγαίο κι έχει αυξημένη ακτινοβολία και θερμότητα. Τότε συνέβησαν και άλλα γεγονότα, αστρικά σώματα ή αστρικό σώμα, μη εντοπισμένο μέσα στο ηλιακό μας σύστημα, πλησίασε πάρα πολύ τον πλανήτη μας και ειδικότερα το Αιγαίο. Το σώμα αυτό το οποίο ήταν είτε μετεωρίτης είτε κομήτης προκάλεσε την εκπομπή φωτοχυσιών που επηρέασαν το γενετικό σπέρμα! Οσα ζευγάρια συνευρέθηκαν ερωτικά εκείνη τη στιγμή στην ύπαιθρο, γέννησαν αυτά τα παιδιά».


Σύμφωνα με τον ίδιο, τα «προικισμένα» αυτά παιδιά έχουν την ικανότητα να βλέπουν πράγματα και γεγονότα προτού ακόμη συμβούν. «Μπορούν να προβλέψουν τα πάντα, είναι άριστοι μαθητές, αθλητές και γενικότερα τα καταφέρνουν με ό,τι καταπιάνονται. Παράλληλα, έχουν ισχυρές ηθικές αρχές. Αυτά τα παιδιά, όταν θα έρθει η στιγμή, θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις της χώρας μας. Γιʼ αυτό άλλωστε και είναι αρκετοί εκείνοι που προσπαθούν να τα εντοπίσουν. Είτε για να τα ελέγξουν είτε για να τα εξοντώσουν».

Όπωςυποστηρίζει ο κ. Φουράκης, «τα συγκεκριμένα παιδιά χρειάζονται προστασία καθώς κινδυνεύουν από ανθρώπους -τύπου Ηρώδη- όπως είναι οι Αγγλοι και οι Εβραίοι. Διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο, γιʼ αυτό υπάρχει μια ισχυρή ομάδα τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό που συνεχώς τα προστατεύει» λέει και συνεχίζει: «Επειδή είμαι σε επαφή με αυτά τα παιδιά, είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι σήμερα αρκετά από αυτά διαπρέπουν στον τομέα τους, ενώ κάποια άλλα τα έχουν... τρελάνει στη χορήγηση φαρμάκων και τις εξετάσεις».

Wednesday, May 5

100 λέξεις

Θα μου δώετε 130 δευτερόλεπτα για να αρνηθώ..Θέλω τα δευτερόπλεπτα που μου αναλογούν..

MAKOYTEEEE ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

Καστελόριζο

μαθήματα από το Al jazeera


Η ερώτηση που δεν έγινε από τα ελληνικά ΜΜΕ για λόγους αβροφροσύνης προς την πλευρά της κυβέρνησης, έγινε από τον Μπάρναμπι Φίλιπς, δημοσιογράφο από την αγγλόφωνη υπηρεσία του Al Jazeera.
“Μας λέγατε προ μηνών ότι δεν θα νομοθετήσετε νέα μέτρα και τώρα το κάνετε. Λέγατε ότι δεν θα χρησιμοποιείτο το πακέτο διάσωσης και το χρησιμοποιείτε. Λέγατε ότι δεν θα μπει το ΔΝΤ στην Ελλάδα και μπήκε. Τώρα ποιος μας εγγυάται ότι δεν θα πάρετε νέα επιπλέον μέτρα μετά από αυτά;”
Ακόμα και ο Παπακωνσταντίνου παραδέχτηκε έμμεσα πόσο καλά ελέγχει η κυβέρνηση τα ΜΜΕ λέγοντας ότι “θα περίμενα αυτή την ερώτηση από ελληνική εφημερίδα”. Φυσικά, τους τηλεοπτικούς σταθμούς ούτε που του πέρασε από το νου να τους αναφέρει. Είναι under control. Απλά στις εφημερίδες που και που ξεφεύγει κάνας συντάκτης. Διδακτικότατη η ερώτηση του κ. Φίλιπς.

Θλιβερό

Λυπηρό αυτό που γίνεται στην Αθήνα αυτή την στιγμή. Καίγεται ο τόπος. Διαδηλωτές ζητούν από τους αστυνομικούς να διαδηλώσουν και αυτοί μαζί τους. Δυνάμεις Ματ πετούν δακρυγόνα. 3 νεκροί στην Μarfin ...καμμένοι  ..
Ζούμε σε λάθος εποχή σε λάθος κράτος σε λάθος σώμα με λάθος φωνή. Βοήθεια.

Επέτειος

Το 2010 συμπληρώνονται 2500 χρόνια από την ιστορική Μάχη του Μαραθώνα το 490π.χ.
Σε μια πεδιάδα της Αττικής , ήρθε αντιμέτωπη η Ανατολή με την Δύση.

Στα μάτια των Ελλήνων, ο Μαραθώνας ήταν μια μάχη που έμελε να φέρει την ανατροπή, με μια νίκη έξω από το μέτρο του εφικτού.

Η νίκη αυτή, στην πεδιάδα με τα μάραθα εξετελέσθη ως μια εναντίωση στην ισχύ των όπλων και της λογικής. Στην Μάχη του Μαραθώνα ο συμβολισμός είναι το ίδιο το ιδανικό της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Στέκεται επάξια ανάμεσα σε ένα από τα κορυφαία διδάγματα ολικής ανατροπής στην Ιστορία.

ΝΕΟ

Νομοσχέδιο κλικ

Tuesday, May 4

MACEDONIA ENDANGERED HISTORY '2010 production

Documentary Synopsis

Alexandros, enters in the subway almost deserted, and while sitting, I noticed a letter drop to the ground, folded in four, which is unable to deflect attention.

He wants to take it, but restrains himself, there's a lady on the other side who has perhaps done the same thought ... at that moment to stop rising a mother with her child and sit in front. The child is nervous and asks: "Where are we mom?". The mother replies: "In Greece treasure." And he again: "And when we come back in Macedonia." These words are shaking visibly Alexandros that at the next stop is going to fall, picking up the letter and they took away ... while a swarm of sharp notes of evidence, closed the scene.

The documentary is the personal journey of Alexandros, made of many impromptu and informal meetings with those who, like him, believe and fight for the cause of Greece.

There are numerous meetings with people in Greece who feel "betrayed", and with others with "Macedonia" convinced. Meanwhile there is a continual return to the frenzy by Alexandros took heavily from the creation of Quintessence (the performance as we will see only the end), and will frequently returns image and notes.

Acropolis now / economist


THERE comes a moment in many debt crises when events spiral out of control. As panic sets in, bond yields lurch sickeningly upwards and fear spreads to shares and currencies. In September 2008 the failure of once-stellar Lehman Brothers almost brought down the world’s banking system. A decade earlier, Russia’s chaotic default on its sovereign debt rocked the credit markets, felling Long Term Capital Management, a hugely profitable American hedge fund. When the unthinkable suddenly becomes the inevitable, without pausing in the realm of the improbable, then you have contagion.

The Greek crisis—or more properly Europe’s sovereign-debt crisis—looks dangerously close to that (see article). Even as negotiators from the European Union and the IMF are haggling with the Greek government over an ever-growing bail-out package, the yield on Greek debt has ballooned: two-year bonds soared towards 20% this week. Portugal’s borrowing costs jumped. Spain’s debt was downgraded, along with Portugal’s and Greece’s, and Italy came worryingly close to a failed debt auction. European stockmarkets have slumped and the euro itself fell to its lowest level in a year against the dollar.

The road into Hades…

It will strike some as mystifying that a small, peripheral economy should suddenly threaten the world’s biggest economic area. Yet, though it is only 2.6% of euro-zone GDP, Greece sounds three warnings that reach far beyond its borders.

The first is economic. Greece has become a symbol of government indebtedness. This crisis began last October when its new government admitted that its predecessor had falsified the national accounts. It is labouring under a budget deficit of 13.6% and a stock of debt equal to 115% of GDP. It cannot grow out of trouble because of fiscal retrenchment and its lack of export prowess. It cannot devalue, because it is in the euro zone. And yet its people seem unwilling to endure the cuts in wages and services needed to make the economy competitive. In short, Greece looks bust.

Few, if any, European countries suffer from all of Greece’s ills, but many scare investors. Portugal has a high budget deficit and is chronically uncompetitive. Spain has a low stock of debt, but it seems unable to restructure its economy. So too Italy, which is heavily indebted to boot. Non-euro-zone Britain has let its currency fall, but its budget deficit is unnerving.

The second lesson is political. Two weeks ago, having concluded that an eventual Greek restructuring was all but inevitable, we said Europe’s leaders had “three years to save the euro”. We presumed that they would quickly get a proposed €45 billion ($60 billion) deal to stave off an imminent and chaotic Greek default, buying time for an orderly rescheduling and for the other weak economies to begin overdue structural reforms. We overestimated their common sense.

The chief culprit is Germany. All along, it has tried to have it every way—to back Greece, but to punish it for its mistakes; to support the Greek economy, but not to spend any money doing so; to treat this as just a Greek problem, when German banks and German citizens, who lend to Greece, stand to lose money too. German voters do not favour aiding Greece. But rather than explain to them why it is in Germany’s interest, the chancellor, Angela Merkel, has run scared of upsetting them before a big regional election on May 9th.

Playing for time has backfired. Now the mooted rescue plan has climbed above €100 billion because no private money is available. The longer euro-zone governments dither, the more lenders doubt whether their promises to save Greece are worth anything. Each time politicians blame “speculators” (see article), investors wonder if they understand how bad things are (or indeed that investors have a choice). Euro-zone leaders initially refused to seek IMF help because it would be humiliating. Their ineptitude has done far more than their eventual decision to call in the IMF to damage the euro.

This political and economic failure leads to the third Greek warning: that contagion can spread through a large number of routes. A run on Greek banks is possible. So is a “sudden stop” of capital to other weaker euro-zone countries. Firms and banks in Spain and Portugal could find themselves shut out of global capital markets, as investors’ jitters spread from sovereign debt. Europe’s inter-bank market could seize up, unsure which banks would be hit by sovereign defaults. Even Britain could suffer, especially if the May 6th election is indecisive.

What then is to be done? The mounting crisis—and the fact that Greece will almost certainly not pay everybody back on time—will renew some calls to abandon it. That would spell chaos for Greece, European banks and other European countries: the effect would indeed be Lehman-like. Hence the necessity, even at this stage, of a show of financial force, linked to the construction of a stronger firewall between Greece and Europe’s other shaky countries. The priority for European policymakers is to do the same as governments eventually did with the banks: to get ahead of the crisis and to convince investors that they will spend whatever is necessary.

…and the expensive way back

The economics starts with the politics. Europe will not stem this crisis unless its decision-making apparatus is overhauled and Germany radically changes its tune. Mrs Merkel needs to go on German television and explain to her people what is at stake—laying out how much Germany has gained from the euro and what it has to lose from a cascade of chaotic sovereign defaults. Germans need to understand the risks to their banking system and their prosperity. They need to understand that stemming Greece’s debt crisis is less an act of charity than of self-interest. However unfair it seems—and the frugal Germans are as furious about the profligate Greeks as the rest of the world was about bankers—a bail-out is justifiable on the same logic: doing nothing would cost them even more.

The resolve cannot stop at Germany’s borders. Financial markets have no idea who is in charge. Europe’s Byzantine decision-making structure does not help but Germany needs to ensure that decisions are reached fast, that Europe speaks with one voice—and that co-ordination with the IMF is smooth. As a way to convince financial markets that the political weather has changed, the euro zone should set up a single crisis-management committee, with the power to take decisions.

Political resolve won’t work unless the underlying economics make sense. The first test of this is the Greek package. In return for fiscal and structural adjustments that give the economy a hope of stabilising its debts, this must provide enough money to prevent a forced default. Up to €150 billion may be needed over the next three years—better to err by offering too much. But the firebreak between Greece and the other embattled sovereigns of the euro zone is even more important. In economic terms, that should not be too hard to justify. Despite their problems, no country other than Greece is manifestly bust. Portugal is in the greatest danger, but it has a better history of fiscal adjustment which, under plausible assumptions, could allow its debt to stabilise at a manageable level. Spain and Italy could be made insolvent by a long period of high interest rates. But none has the near-inevitability of Greece.

Europe’s policymakers must make those distinctions clearer. The vulnerable economies must step up the reforms they need to rein in deficits and boost growth. Portugal, especially, needs action. The European Central Bank should demonstrate that it has the tools to maintain liquidity even if there is panic. Euro-zone governments should pre-emptively create inter-governmental liquidity lines. Thanks to extraordinary incompetence, Europe’s leaders have almost ensured that the Greek rescue failed before it began. They are paying for that today.

ένα γράμμα

Στια μέσα του 70, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του ‘εθνάρχη’ με τα ατάσταλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απ’ τα βαπτίσια του. Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. ‘Αυτοεξορισμένος’ κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.

Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 76 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολητός του δούλευε στη νομαρχία… τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρια διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.

Στις αρχές του 80 το σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια ‘δεξιές’ εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμα. Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο ΄μεγάλος΄, ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα ‘ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο’ ήταν καλή αττάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν ‘εξορία’… όχι… όχι Μακρόνησο… πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν… όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους. Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα ‘αλλαγή’. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Απο αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασσινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να ‘σηκώσει’ το το κοινωνικό του προφίλ με κολητούς από κάτι υπουργεία. Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. Λεπά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγκρού, δίπλα στις πουτάνες.

Αρχές δεκαετίας του 90. Ο γιός του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πιά στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν ‘ενεργός’ πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που ‘κατέβαινε’ στις σχολικές εκλογές με το κόμα. Το κόμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιός ήταν άξιο τέκτο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφορτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά. Ο γιός είχε εξαντήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του ‘κατσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου… αργότερα οι μπίζνες με ποιούς θα γίνονταν άλλωστε… με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.

Στις αρχές του 90 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχείο μάρκετινγκ. Έμαθε απ’ έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας …πρωθυπουργός. Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε ‘αβέρτα’ δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 … … και πάει λέγοντας. Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο… ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολητούς μερικούς Νομάρχες και Δήμαρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιό κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας. Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήρες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιός του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το ‘έβαλε’ στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σιμήτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς. Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.



Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περίφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγεί στη σύνταξη από τα πενήντα του ΄δουλεύοντας΄ το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας απο τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που ‘φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά. Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρώς και καμια αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη. Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα… ο Σιμήτης που είχε ψηφήσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν πρόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.

Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιός στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές… ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα… αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν ‘καμένες’ επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.

Κάπου σ’ αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιού του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ. Οι κολητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος. Στην ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομαρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.


Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιό και στην κυρά.


Αφιερωμένο στους φίλους μου,  ' Δημήτρης'

Monday, May 3

start agaiiin

Κάθαρση

Δύσκολος τόπος η Μάνη.. Και όσο κατεβαίνεις τόσο στεγνώνουν οι  εικόνες, λιγοστεύουν οι άνθρωποι, και μένουν πέτρες, τα χορτάρια και ο αέρας για να σου καθαρίσουν το μυαλό..

ια νος


είπες ' δείχνω γελοία..' και γελάς μαζί μου

μαζί  όμως ποτέ δε γελάσαμε..


Saturday, May 1

Δεν μπορείς

Δεν μπορείς να παλέψεις με τα αγρίμια, θα σε κατασπαράξουν, δεν μπορείς να κουβαλήσεις αυτά τα όπλα είναι πολύ βαριά, δεν μπορείς να φωνάξεις, φωνάζουν δυνατότερα από σένα. Ούτε μπορείς να συμφωνήσεις.. μπορείς μόνο να μείνεις εκεί ακίνητος.
Kάποιες φορές όταν ο χρόνος έρχεται με μεγάλη ταχύτητα κατά πάνω σου και κρύβει την θέα μπροστά,  οδηγείς ακούγωντας Δρογόση στην Τσιμισκή με μικρή ταχύτητα, οικεία πρόσωπα περνούν από μπροστά σου, αναρωτιέσαι αν αγαπήθηκες όπως αγάπησες, και θέλεις να ρωτήσεις. Να ρωτήσεις αυτούς που έδωσες αυτό το δικαίωμα να μπορούν να σου απαντήσουν ή να κρατήσουν μέσα τους τα πάντα ή τίποτα. Και ρωτάς όχι για την απάντηση απλά για να την ερώτηση ..και πάντα μένει αναπάντητη γιατί ποιος μπορεί να σε μετρήσει..