ερημος

ποτέ μου δεν έζησα μια περίοδος τόσο ξηρής μοναξιάς στη ζωή μου.. στέρεψα από δάκρυα και έμεινα εγώ με τα λίγα κόκκαλά μου... λίγο ανύμπορη, λίγο δειλή, λίγο φοβισμένη μα πολύ κουρασμένη για οτιδήποτε..  τραγουδάω ποτέ, χορεύω ποτέ, γελάω ποτέ, φοράω ότι δε μου πάει και δε θέλω.. τρώω από βενζινάδικα fast foud, αρρωσταίνω συχνά.. αγαπιέμαι λίγο.. και περνάει ο καιρός..
για μένα φαντάστηκα κάτι άλλο, που δεν απέχει και πολύ απο αυτό.. απλά να είναι κάποιες μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά.. όπως ας πούμε ένα ποτήρι από γυαλί όχι πλαστικό άσπρο νοσοκομείου...
στη ζωή όμως εμείς διαλέγουμε ότι θέλουμε να είμαστε.. με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.. άλλοι αυτοταλαιπούνται νομίζοντας οτι η ζωή είναι μια τραγωδία και στο τέλος λυτρώνεται ο πρωταγωνιστής ( όπως εμείς) συνήθως με τον χαμό του, και άλλοι την έχουν ελαφράν τη καρδία και κοιτούν το παροντικό συμφέρον αναπαριστόντας συμπεριφορές που βλέπουν στις επιτυχημένες σειρές της τηλεόρασης..

για όλα υπάρχουν κατηγορίες.. και Χωρίσματα...
τα κόκκινα με τα κόκκινα και τα μπλε με τα μπλε..

Romeo and Juliet (III,V,1-5)

Pomegranate-Rothi 

“Wilt thou be gone? It is not yet near day: 

It was the nightingale, and not the lark,

That pierced the fearful hollow of the ear;

Nightly she sings on yon pomegranate tree:

Believe me, love, it was the nightingale.”