rose

Μην έρθει πάλι ο χειμώνας και χαθείς
και τα πανιά σου μην τα σκίσει ο αέρας
κι όπως φυσάει τα σημάδια δε θα βρεις
θα 'χουν σκορπίσει στα συντρίμμια κάποιας μέρας.

the quality of being patient

Όταν ξεκινούμε κάτι έχουμε συνήθως στην αρχή ενθουσιασμό, και αυτός ο ενθουσιασμός μας δίνει το κίνητρο για να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας. Μετά από λίγο καιρό όμως – ή, ακόμη, μετά από λίγη ώρα - συνηθίζουμε, ο ενθουσιασμός χάνεται, με αποτέλεσμα να προχωράμε πια στο έργο μας με δυσκολία. Τότε είναι που χρειάζεται η υπομονή. Υπομονή (Υπό + μένω) σημαίνει, τη δύσκολη ώρα να μείνουμε εκεί, να μην τα παρατήσουμε, να μην κάνουμε “ζάπινγκ” και αλλάξουμε κανάλι. Υπομονή σημαίνει, όταν έλθει η αναπόφευκτη βαριεστιμάρα, να την προσπεράσω και να συνεχίσω την πορεία μου με τον ίδιο ζήλο όπως πριν, καταβάλλοντας πρόθυμα τον κόπο που απαιτείται για να ολοκληρώσω αυτό που άρχισα.

καρα

Υπάρχει μια πάθηση που λέγεται στατικός έλεγχος. Στη Φυσική ορίζεται ως “εκτροπή σώματος που πέφτει ελεύθερο”. Στον έρωτα, το λένε Εξομολόγηση. Υπάρχουν ερωτευμένοι που δεν γνώρισαν ποτέ τον ίλιγγο και τις σκοτοδίνες. Είναι αυτοί που χτυπήθηκαν πάνω στους έρωτές τους, σύμφωνα με το φυσικό νόμο της Πλάγιας Κρούσης. Αυτοί που, αν ποτέ επιχειρούσαν την Κάθετη Πτώση, θα χάνονταν στο βυθό. Ή θα ντρέπονταν που τους πήραν είδηση και μετά την αποκάλυψη θα έφευγαν. Γιατί οι άρρωστοι ερωτευμένοι, οι εκ γενετής απαρηγόρητοι, πιστεύουν πως όποιος αγαπάει ξέρει και να κρύβεται από τον παραλήπτη της αγάπης του. MK

regrets

We all regret choices, which are in the past and can not be changed, because we compare them to an ideal path that we think we should have taken. We have an idea in our heads of what could have been, if only a different choice had been made.
the problem is that we can not change those choices. We keep comparing the unchangeable we actually made to this ideal which is an illusion. It will never be as good as the ideal. The unchangeable choice we made will always be worst. it spins around and around in our heads. Why is so important we keep thinking about this. let go of the ideals and embrace reality. Make new choice and embrace yourself of what you have made so far. What you have made so far makes you who you are. Love yourself and see the reality. Choose to live as you loved to. Its nothing bad about regrets though. Makes us wiser and ready for the next choice.

πριν χρόνια

ήταν αργά είχε ήδη νυχτώσει.. οι δρόμοι άδειοι, μια σιωπή για ..πάντα.. απλώθηκε.. ξημέρωσε πάλι χωρίς ήχους..

be strong enough to let go and patient enough to wait for what you deserve...

-Everything changes, every second.
-What you own is not who YOU are.
-It’s not other people’s job to love you; it’s yours.
-You don’t have to wait for an apology to forgive.
-Thinking and doing are two very different things
-Some kind of failure always occurs before success
-Being busy does NOT mean being productive
-You will only ever live the life you create for yourself.
but

- life is not forever, the average human life is relatively short

a bit painful isnt it?

ΟΕ

και ύστερα λες... ότι ήσουν άτυχος.. και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες..που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους..

οδυσσέας ελύτης

Coralina

I Think about what i do with faith. I do what i should do with love. I try to be a better person every day, because kindness is also learned. Even when everything seems to be falling apart, it is up to me to decide between laughing or crying staying or going, giving up or fighting; because i discovered, on the uncertain path of life, that the most important thing is to decide.

portobello witch

-The man before me, suffers for something which he believes he has never received - my love. But the man beyond your self  understands that all the pain, anxiety and feelings of abandonment are unnecessary and childish. I lov you. Not in a way that your human side wants, but in the way that the divine spark wants. We inhabit the same tent, which was placed on our path by Her. There we understand that we are not slaves of our feelings, but masters. We serve and served, we open the doors of our rooms and we embrace. Perhaps, we kiss too, because everything that happens on earth will have its counterpart on the invisible plane. And you know that i am not trying to provoke you, that i am not toying with your feelings when i say that. -What is love then?
-The soul, blood and body of the Great mother. I love you as exiled souls love each other when they meet in the middle of the desert. There will never be anything physical between us, but no passion is in vain, no love is ever wasted. If the Mother awoke that love in your heart, she awoke it in mine too, although your heart perhaps accepts it more readily. The energy of love can never be lost - it is more powerful than anything and shows itself in many ways. I'm not strong enough for this. Such abstractions only leave me feeling more depressed and alone than ever.
-Im not strong enough either. I need someone by my side too. But one day, our eyes will open the different forms of love will be made manifest, and then suffering will disappear from the face of the earth. It won't be long now, i think. Many of us are returning from a long journey during which we were forced to search for things that were of no interest to us. Now we realize that we were false. But this return can not be maid without pain, because we have been away foe a long time and feel that we are strangers in our own land. It will take sometime to find the friends who also left, and the places where our roots and our treasures lie. But this will happen.
For some reason what she said, touched me. And that drove me on. We are talking about love, that had always been the aim of everything i have looked for,  in my life - allowing love to manifest itself in me without barriers, letting it fill up my blank spaces, making me dance, smile, justify my life, protect my son, get in touch with the heavens, with men and women, with all those who were placed on my path. Im trying to control my feelings, saying such things as ' he deserved my love or not'. Until that is, i understood my fate, when i saw that i might lose the most important thing in my life. My son.
Exactly, he is the most complete manifestation of love. When the possibility arose that he might be taken away from me, then i found myself and realise that i could never have anything or loose anything. I understood this after crying for many hours. It was only after intense suffering that part of me i call Hagia Sofia said: What nonsense! love always stays, even though sooner or later your son will leave.
It was beginning of understood. Love is not a habit, a commitment or a debt. it isnt what romantic songs tell us it is- love simply is. That is the testament of athena or hagia Sofia. Love and do not ask too many questions just love. Thats difficult.

σχέδιο starbucks 87β

.....ίσως σε πετύχω.. εκείνο το σουρουπο σε εκείνα τα starbucks που δεν ήρθες ποτέ, μόνο πέρασες να δεις αν μπλοφάρω... και τα ποδια μου έτρεμαν... για κάποιο λόγο ήμουν σίγουρη οτι δε θα ερχόσουν απλά έπρεπε να περιμένω για να πω ότι το έκανα και αυτό, ήταν μαζί μου μια φίλη.. μου έλεγε οτι μπορεί να έρθεις κάπως ήθελε να δωσει μια ελπίδα στην ψυχή μου.. και εγώ έλεγα ίσως.. όμως ήξερα ότι δεν θα ερχόσουν..ήθελα να μιλήσω..είναι αλλιώς να μιλάς και αλλιώς να γράφεις..άφωνη έμεινα

timing

.. δεν είναι αυτό το γραπτό που είναι συγκινητικό ή παθιάρικο από μόνο του.. δεν είναι οι λέξεις που το κάνουν.. ..είναι το εγώ σου αν είναι έτοιμο να συγκινηθεί με αυτό ή να αδιαφορήσει.. οι λέξεις δε βιάζουν..ποτέ δε θα σε αγγίξουν, αν εσύ δε τις αφήσεις. Mένουν εκεί για να τις διαβάσεις μια μέρα που θα νιώθεις αλλιώς. Δε θα αλλάξουν σειρά.. θα είναι εκεί στιβαγμένες, εσύ διαλέγεις πότε θα νιώσεις και τι διαβάζοντας τες...με  το ίδιο πράγμα άλλοι γελούν και άλλοι κλαίνε.. άλλοι καρδιοχτυπούν και άλλοι αδιαφορούν.. άραγε εσύ?

put the blame on me

Δεν είναι ότι τον συγχώρεσε για εκείνο το βράδυ.. απλά κάτι από μέσα της πίστευε σε κάτι, άγνωστο γιατί... Περίμενε μόνη προσπαθώντας και ελπίζοντας.. Και η αναμονή κράτησε πολύ.. Στην αρχή προσπάθησε επιθετικά μετά διακριτικά και μετά αόρατα. Όσες φορές έτυχε να περάσει κοντά από το σπίτι του πάντα τον έβλεπε με παρέα και δε μπορούσε να πλησιάσει παραπάνω. Μέσα της πίστευε ότι κάπως θα έληγαν τα πράγματα με ενα happy end όπως στις ταινίες.. τι παιδικό!

Πέρασε ένας χρόνος..αυτός στον όμορφο κόσμο με τις γυκαίνες του, τα ταξίδια του.. υπεθετε... δεν ήξερε τίποτα για αυτόν δεν μιλούσαν..  Τότε ήταν που αποφάσισε να φύγει σε ένα τρομερό μέρος...  Αν την ρωτούσε κάποιος τι θα ευχόταν τι θα ήθελε.. ήταν αυτό...να του χτυπούσε το κουδουνι και αυτός να ήταν ήταν σπίτι.. να ήταν μόνος.. και να άνοιγε, να την ήθελε, να μην της μιλούσε, να μην έλεγαν κάτι απλά να την άρπαζε μέσα, να της μουδιαζε το κορμί και να την συγχωρούσε.. και να της έλεγε ότι τίποτα κακό δεν έγινε τότε.. και αυτή ίσως έμενε.. αυτό φαντασιωνόταν.. όμως πάντα φοβόταν ότι δε θα ήταν μονος και ότι εκείνη η νύχτα όντως υπήρξε.. ποτέ δεν ήταν μόνος.. γιαυτό ένα τηλέφωνο θα πονούσε λιγότερο, και τόλμησε αυτό...

..Έτσι του είπε.. ότι θα φύγει... ήθελε να του μιλήσει.. μπορούσε όμως να τον πάρει για κάτι μόνο πολύ σημαντικό.. και βρήκε αυτό.. και έτσι τον πήρε.. σε ένα από τα σπάνια τηλεφωνήματα τους, με την ελπίδα να την σταματήσει.. ή για την απόφαση να σταματήσει να περιμένει.. Δύσκολο ασήκωτο το τηλέφωνο.. το πιο πιθανό ήταν να σήμαινε άλλη μια απόριψη..και όμως το σήκωσε.. ήθελε να ακούσει εκείνη την βραχνή γοητευτική φωνή και ας ήταν η τελευταία φορά...

ήταν ήρεμη .προσπαθούσε δηλαδή.. ήταν και αυτός ήρεμος.. ουδέτερος.. δεν είχε χρώμα η φωνή του.. φάνηκε να χάρηκε αρχικά.. όμως δεν ήταν σε θέση να δεσμευτεί για τίποτα.. της είπε ότι ήταν βιαστικός, ήθελε να ετοιμαστεί για ένα από τα ραντεβού του και της το είπε!! .. τι ταπεινωτικό.. ένα ραντεβού με ενα ζευγάρι πρόσθεσε.. ίσως ένα ψέμα γιατί την λυπήθηκε.. όμως δε το έκλεισε αμέσως.. περίπου μισό με ένα λεπτό διήρκησε η ελπίδα εκείνου του τηλεφωνήματος..  δεν μιλούσε.. και αυτή παρακαλούσε να πει κατι πριν τον αφησει για πάντα...το ένιωθε ότι κάτι άλλο τον απασχολούσε.. ότι δεν περίμενε τίποτα από εκείνην.. ότι.. ότι και να του έλεγε δεν θα είχε σημασία... οτι την είχε αφήσει πίσω και έτσι και έγινε την έστειλε στην εξορία με τις ευχές του. Εκείνο το βράδυ στο άδειο δωμάτιο εκείνου το ξενοδοχείου χωρίς θέα, σε εκείνη την τρομέρη εξορία που κανένας δε θα μπορούσε να πλησιάσει, μετά από εκείνο το σύντομο τηλεφώνημα, αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή της.. κρατούσε τα χάπια στο κομοδίνο και ένα βιβλίο στο χέρι.. και εκεί τελείωσε.. μεσα της άδειασε τις μνήμες της αναμονής και έσκισε τις φαντασιώσεις, επειδή θα γίνει αδύνατο να ειδωθούνε......

Τι μπορεί να σε σκοτώσει εύκολα? Αυτά τα συναισθήματα σε μια τρυφερή ηλικία.. όταν είσαι ακόμα παιδί και γυναίκα μαζί.. όταν πιστεύεις ακόμα στο για πάντα.. τότε πληγώνεσαι περισσότερο.. όταν η ζωή ακόμα δεν σε έχει κάνει σκληρό ατσάλινο..  όταν σε απορίπτουν έτσι.. άστοχα.. Έφταιγε και αυτή.. ήθελε να του δείξει ότι ήταν δυνατή και άξια ενώ δε χρειαζόταν, τα λοιπά τις έτρωγαν πολύ χρόνο.. δεν ήταν συντονισμένη.. δεν του δινόταν ολοκληρωτικά, κρατούσε κατι για τον εαυτό της, ένα κομμάτι ζωής δικό της, το σπίτι της, παρέες.. δεν έμεναν μαζί εξάλλου, το στρες με την δουλειά την σκότωνε, δεν είχε καταφέρει ότι ήθελε, δεν είχε κανένα ιδιαίτερο παρελθόν, μια απόριψη βίωσε και εκεί και το χωρίς λόγο την πείραζε... Αυτό... που σε απορίπτουν και μετά γυρνάνε πίσω να σου πούνε τι.. ότι το μετάνιωσαν.. ισχύει? τα πράγματα πρέπει να λέγονται όταν πρέπει.. όταν αυτός που είναι να τα ακούσει περιμένει να τα ακούσει.. μονο τότε έχουν το βάρος τους.

Μετά συνέβησαν τρομερά πράγματα.. και αυτός δεν ήταν εκεί..την είχε αφήσει... πολλά έμειναν στα άγραφα.. Ήταν ακόμα νέα και όμορφη, ήταν καλή.. όταν τι ρωτούσαν γιατί είναι μόνη.. αυτή απαντούσε  'γιατί κανείς δε με ήθελε.. '  την αλήθεια δηλαδή, ότι την ρώτησαν γιατί χώρισε 'έλεγε γιατί δε με ήθελε' . Δεν περίμενε για λύπηση, απλά έγινε ομή, αυθεντική, ελεγε τα πράγματα με το όνομα τους. Μια απόριψη βίωνε.

για θύμησε μου καλύτερα..

θυμάται καλά την νύχτα που τον είδε να κρατά το χέρι μιας άλλης,  ντράπηκε.. ήταν με τα αγαπημένα της πρόσωπα τον είδαν όλοι... κράτησε το μάγουλο της για λίγο, είχε κοκκινίσει από το δυνατό χαστούκι, πονούσε πολύ πιο πολύ από το πραγματικό που είχε φάει από τα χεράκια του όταν της είχε μαυρίσει το μάτι κάποτε.. Ζαλίστηκε, τα πόδια της έτρεμαν, τα χέρια της, είχε παγώσει..η αδρεναλίνη στα ύψη.. το αίμα κατέβαινε στα άκρα.. δεν έβλεπε μπροστά της καθαρά.. δε μπορούσε να μιλήσει.. δεν είχε θυμώσει ακόμα. πληγώθηκε.. αίμα έσταζε απο παντού.. γυαλιά κάτω... κλασικό σκηνικό.. λουρί δέντρο παραλία.. τα ίδια έκανε και με αυτήν την πρώτη φορά, της είχε πιάσει το χέρι καθώς κατέβαιναν την παυλου μελά..  ίσως και τότε καποια άλλη να έμεινε πίσω... ήρθε η σειρά της λοιπόν.. θα ερχόταν κάποτε, ήταν η τιμωρία της ή η λύτρωση της..

..μετά θα την πήγαινε σπίτι?... να πάρει μια εκδίκηση στο ζεστό του κρεβάτι.. μια άγνωστη που γνώρισε τυχαία στο μπαρ? ίσως να την ήξερε.. ίσως αυτό το παιχνίδι να μην είναι νέο, μια γνωριμία στο ίδιο μπαρ, περίπατο στην ίδια παραλία την ίδια διαδρομή..ίσως να μην είναι παιχνίδι, ήθελε να την εντυπωσιάσει να της δείξει το σπίτι του να της προσφέρει ένα τσαι.. να μείνουν οι δύο τους.. το εκανε συχνά?..  - μια αγαπημένη.. πόσο γρήγορα.. ενώ ήταν ακόμα τα πράγματα της τριγύρω.. μακάρι να είχαν οι τσάντες μάτια.. να μάθαινε την αλήθεια.. ποιον θα μπορούσε να πιστέψει

Δε πίστηκε στην αρχή.. δεν ήξερε και την συνέχεια.. Έπλαθε σενάρια με το μέρος του.. οτι και καλά ήταν συνάδελφος..  ξαδέρφη.. κάτι που να μην πονούσε τόσο.. περίμενε να έρθει το πρωί να καλμάρουν οι σφιγμοί της, να κατέβει ο κόμπος από τον λαιμό, να μιλήσουν, να τον κοιτάξει στα μάτια.. να έρθει κάποια στιγμή που θα ακουμπήσει το γυμνό της στήθος στο στέρνο του, να τον μυρίσει πάλι.. να της ψιθυρίσει κάτι στο αυτί, να μυρίσει τα μαλλιά της.. να τυλίξει τα ποδια της γύρω του..να τον σφίξει.. να γινει ένα θαύμα να μείνει μέσα της..  μόνο που την ώρα που πήγαινε.. είδε την άλλη να φεύγει.. τα μάτια δεν ψεύδονται.. ένα ολόκληρο βράδυ εκεί.. αμαρτία για να απελευθερωθεί.. να ιδρώσει το κορμί του.. με ξένη γεύση.. πιο ώριμη.. πιο σεξυ,  πιο δικιά του ίσως να του ταίριαζε καλύτερα. Ίσως να πέταξε τα ρούχα του στο σαλόνι καθώς δάγκωνε τα χείλια της, να της έβγαλε το εσώρουχο πριν φτάσουν στο κρεβάτι, να έχωνε την γλώσσα του στο λαιμό της, ανάμεσα στα πόδια της.. όπως ξέρει καλά.. να ήταν απο πίσω.. να έφερνε τα δυο χέρια μπροστά να την χαιδευε χαμηλά ενώ της δάγκωνε τον λαιμό..να κολλούσαν τα χέρια του.. να το έκαναν γρήγορα ή αργά βασανιστικά να βρέθηκαν στο κρεβάτι.. ίσως να μην έφτασαν ποτέ εκεί, ίσως να μην έφταιγε αυτή.. να την στρίμωξε αυτός σε μια γωνιά να της κατέβασε ελαφρώς το παντελόνι να έχωσε το  χέρι του εκεί..ή ίσως αυτή να βρέθηκε από πάνω του και ας μην ήθελε αυτός.. να είχε παραδοθεί στο στόμα της, ανήμπορος..  αυτά  τα ΄ίσως' σκεφτόταν.. ίσως και όχι...... όμως το δωμάτιο μύριζε πρωινό σεξ δικό του...  Είναι το πάθος που σε πέρνει.. και δε μπορείς να του αρνηθείς.. όχι αυτός. Ήταν που δε κρατιόταν έυκολα.

 Πήγε να του μιλήσει για άλλα... και άλλα του είπε, δεν την κοίταξε... ήθελε να κάνει τα προγραμματισμένα του, να πιει τον καφέ του, φορούσε τα καθημερινά χακί του, φαινόταν σαν είχε μόλις ξυπνήσει, τα μαλλιά του λίγο μπερδεμένα μύριζαν γυναικείο άγγιγμα, ξένο.. είχε ένα μιδίασμα γέλιου..σαν μεθυσμένος.. ήταν λίγο αδιάφορος.. κάτι σαν να χαιρόταν με την απελπισία της.. σαν να ήταν σίγουρος πια για την κόκκινη κάρτα..έτσι.. ζαλισμένος από το βράδυ του.. που δεν ήταν δικό της.. έγινε δήμιος κρατούσε το κλειδί στο χέρι..  ήταν 10 οκτώβρη.. έκλεισε την πόρτα φεύγοντας.. πόσο άτιμος.. πόσο πολύ δεν ταίριαζαν τελικά.. άλλο ένα μάθημα ζωής.. ένα κακό μάθημα που αυτός ήθελε να της δώσει... πόσο πιο κακός μπορεί να γίνει άραγε?..  και αυτή που νόμιζε ότι τα ξέρει όλα.. μετέωρη..δεν είναι ότι τον είχε ανάγκη αλλα να.. είχε αρχίσει να τον ερωτεύεται για τα καλά.. και όμως δεν ήταν γραφτό να κρατήσει.. θα πονέσει αλλά θα περάσει.. της έλεγαν..

έκανε μέρες να συνέλθει, κοιμόταν στο γραφείο μιας φιλης για λίγο.. στην αδερφή της.. της πονούσε το στομάχι, αρρώστησε.. ήταν 26  χρονών. Ένα παιδί σε σώμα που έμοιαζε γυναίκας... δεν φαινόταν όσο είναι.. πάντα ήταν μπροστά από την ηλικία της.. ήθελε να τα κανει όλα γρήγορα.. είχε φίλες μεγαλύτερες, σοβαρή δουλειά και τίποτα δε θύμιζε το παιδάκι που έκρυβε πίσω από την σοβαρή μάσκα. Δε πρόσεχε ιδιαίτερα τον εαυτό της, δεν ένιωθε πάντα όμορφη.. ούτε ιδιαίτερη.. δεν την έκαναν να νιώθει έτσι μέχρι τότε.. δεν ήταν σέξυ.. δε θα μπορούσε να συναγωνιστεί τις φίλες της, τις πρωην του ίσως  σε αυτό..  Είπε ναι σαυτόν, ήταν μεγαλύτερος.. είχε περάσει από το κατώφλι των 30 προ πολλού.. από εκείνο το σημείο που γίνεσαι πιο υπεύθυνος, πιο συνειδητοποιημένος πιο ώριμος..που μπορείς να ξεστομίσεις τι θέλεις και δε φοβάσαι.. είχε πολλές σχέσεις.. σίγουρα θα έμαθε από αυτές.. θα έμαθε να ξεχωρίζει το κακό από το καλό, θα έμαθε την υπομονή, τα συναισθηματικά του όρια, θα του δίδαξαν την αγάπη, την επικοινωνία.. επέμενε, ήταν γλυκός,  ενδιαφερόταν.. έδειχνε μόνος, σίγουρος.. το τρυφερό παιδί μέσα του της άπλωσε το χέρι και έτσι κάπως τα βρήκαν.. Η προδοσία ήρθε.. τους έλουσε.. μερικοί άντρες δεν ωριμάζουν ποτέ.. Για φαντάσου..μάλλον κάτι τέτοιο συμβαίνει και λήγει πάντα..

Αυτή δε θα μπορούσε να τον εγκαταλείψει.. δεν ήταν αρκετά δυνατή για να εγκαταλέιψει κανέναν. Πότε δεν είχε εγκαταλείψει κάποιον μέχρι τότε.. Κάπως γινόταν και έφευγε χωρίς να θελει. Ήταν πολύ καλή για να είναι αληθινή.. την έδιωχναν και ας μην έκανε τίποτα κακό.. ή ίσως και να'κανε.. Δεν ήθελαν να δεσμευτούν? ίσως... Μια απόριψη βίωνε..

redness

... ίσως σε μια παραλία..  να ανταλλάξουν ένα γεια, μια κουβέντα, μια συζήτηση χωρίς λόγια.. αυτό ειναι που φοβούνται περισσότερο.. είναι που αλλιώς τώρα φοβούνται και αλλιώς τρομάζουν.. και μετα τι.. θα γυρίσει με ένα θυμό, όλο χαμόγελο και θα πει.. μη φοβάσαι ρε συ..

Αν μπορείς να είσαι ότι εσύ θέλησες να είσαι, αν μπορείς να αρπάξεις την ευκαιρία να ζήσεις, γιατί κρύβεις το πρόσωπο σου... μην δω πως κλαις. Γιατί ασφυκτιάς και δυσκολεύεσαι να ανασάνεις. Το ξέρω πως φοβάσαι μην ρωτάς που το έμαθα..

Pretending

Ήταν κάποτε η τύχη  με το μέρος τους, τότε συναντήθηκαν ... πριν ωριμάσουν για τα καλα, όταν ακόμα τα νιάτα συγχωρούν τα επιπολαια λάθη, όταν το μυαλό τρέχει ξέγνοιαστο χωρίς τις πιέσεις του χρόνου και της οικογενειας, όταν δεν υπάρχουν ακόμα παράνομαστες και διαιρέτες, όταν είναι ακόμα αθώο το χαμόγελο στο πρόσωπο τους, είχαν την τύχη να γνωριστούν τότε.  Όταν το μυαλό πετάει στα σύννεφα, όταν το σώμα δεν κουράζεται, όταν ανακαλύπτεις τα όρια σου, όταν θέλεις να κάνεις τα πάντα, όταν οι ορμόνες σε κάνουν ευάλωτο, όταν παρακολουθείς το σώμα σου να αλλάζει, όταν φαίνεσαι χαζός ενώ δεν είσαι...

Μετά γερνάς, η καχυποψία ποτίζει το δέρμα σου, οι εμπειρίες σε στοιχειώνουν, οι συγκρίσεις σε διαλύουν, ο χρόνος δείχνει επάνω σου να σε πιέζει, η μοναξιά σε βαραίνει αντί να σε ελευθερώνει και τα μάτια σου δεν βλέπουν λευκό, αλλά γκρι θολό, και προτάσεις την ασπίδα σου μην πληγωθεις... αραγε τα χτυπήματα σε κάνουν ευθραστο?