unpublisdhed

have a notepad, almost full. there has been almost 1100 pages that had been written during 2009, 800 from 2010 and around 300 during 2011. You might think..productive years. Yes indeed. Emotionally heavy of the faults i was thinking i carry.
Most stories unpublished. not all true. After that period there was a moment when i decided to start being optimistic, let things go, be indeed productive in an other way.. and put an end on my inner depression. It was the self compassion that turned me towards the suffering. It was that moment that i realize the importance of the emotional self reliant.

Then you wish yourself good luck and happiness and so it is. You need to be aware of the causes and become emotionally self-reliant. There could be someone there to make you happy, but why you do not try to make happy yourself. Do not waste your time suffering waiting for someone to act. It was then when i realize that happiness was not outside of me, and it is not someone's job to fill my emotional needs. if you find yourself wanting someone to help you, help yourself. Do not complain, be grateful and simplifying your life, go minimal. Tough your kids too. Improve your relationship, care listen and open your heart. Do not hide your self and stay back. Trust me.

occasionally happy

unpublished
σελ.76
Μια στιγμούλα του χρόνου που χάθηκε.. ήταν χειμώνας..είχε κάτι περίεργο εκείνη η βαρδιά.. ήταν με το μέρος του.. χιλιάδες απαγορευμένα χιλιόμετρα τόσος κόσμος... φωνές...και όμως συναντηθήκανε.. πόσο τυχαίο... λένε πως όταν θέλεις κάτι πολύ.. μπορείς να το έχεις.. έχει σημασία αν είναι αργότερα? Εξαρτάται από ποσό το θέλεις.

Ένιωσε την αμηχανία του, τον θυμό του που ξεχείλιζε... κρατούσε ένα ποτήρι ως συνήθως.. δεν γελούσε.. είχε ένα μιδίασμα γέλιου και φαινόταν εκστασιασμένος. Ήταν θυμωμένη, νευρική, όμορφη. Έκανε πολλά χιλιόμετα και η τύχη την έφερε μπροστά του, είχε πολλές επιλογές ομως πήγε εκεί. Ήθελε να δείξει ότι ήταν καλά,  ήταν όντως, διασκέδαζε.. είχε παρέα.. πάντα είχε παρέα αυτός.. διάφορες κοπέλες τριγύρω.. 'να άλλη μια διαφορά μας' σκέφτηκε αυτή.. και θύμωσε παραπάνω...  Δεν περίμενε κάτι.. έβλεπε την ευκαιρία του να σβήνει... ήταν η αρχή του τέλους.. ενός τέλους που δεν θα τελείωνε ποτέ.

Φοβήθηκε να κοιτάξει, φοβήθηκε αυτό που ήθελε να συμβεί μην την παρασύρει.. Φοβήθηκε τον απρόβλεπτο  εαυτό της, τον παθιασμένο εγώ της.. Τραγουδούσε κάτι..  σαν να ήταν για αυτήν.. σαν η φωνή του να διαπερνόυσε τον κόσμο.. της έγλυφε το αυτί.. απαλά, άκουγε την γλώσσα του να χορεύει. Χωρίς να το θέλει.. δεν την ήθελε.. ήταν Σαν να την ήθελε. Ίσως και αυτή να ευχόταν να ήταν έτσι, να την  κρατούσε εκεί μουδιασμένη. Όμως απλά δεν συνέβει..