Wishes

Wish to all of You a happy healthy new year with lots of joy, close to people we love..loved and will love for ever!

Για μια επιτυχένη συνταγή..

Ή πρώτη ύλη .. ή αλλιώς τα υλικά της συνταγής και η προέλευση τους μας σκιαγραφούν κάπως το αποτέλεσμα.. Κάποια είναι απαραίτητα όπως το αλατοπίπερο αλλά και αυτό έχει σημασία σε ποια φάση του φαγητού θα το ρίξεις στη κατσαρόλα για να μην εξατμιστεί και χαθεί.. Η επιλογή των υλικών κατά κύριο λόγο των φρέσκων υλικών είναι η βάση. Φρέσκων λέω.. και η χρήση τους πρέπει να γίνει και αυτή σε σωστό χρόνο.... για να μην μας μπαγιατέψουν. Αν είναι βέβαια άγουρα.. πρέπει ωστόσο λίγο να περιμένουμε..ώστε να πάρουν το σωστό σχήμα και χρώμα για την τοποθέτηση τους στο φαγητό.. Όμως είμαστε πάντα σε θάση να αξιολογήσουμε σωστά αυτή τους την ωριμότητα.? Ήδη από την επιλογή των υλικών και μετέπειτα χρήση τους φέρουμε μια μεγάλη ευθήνη για την επιτυχία της συνταγής..

Η πρωτογενή μυρωδιά τους θα πρέπει να ταιριάζει με τις γεύσεις που μας αρέσουν γιατί θα την τρώμε μια ζωή.. και θα είναι μάταιο να προσπαθούμε να την αλλαξουμε.. με διάφορα μπάχαρικά.. Αν διαλέξαμε σωστά λίγα πράγματα μπορούν να πανε λάθος.. Αν έχουμε καλό ένστικτο διαλέγουμε σωστά την κατάλληλη στιγμή, η οποία είναι αυτή που πεινάμε. Αν είμαστε πάλι χορτάτοι.. διαλέγουμε λάθος κάτι που δε θέλουμε σίγουρα να φάμε και δε θα το μαγειρέψουμε ποτέ. Αν δε ξέρουμε από μαγειρική ίσως διαλέγουμε σωστά αλλά αργούμε να μάθουμε και να βάλουμε μπρος την φωτιά με αποτέλεσμα να μπαγιατέψουν τα υλικά μας.. Αν πάλι πεινάμε πολύ και είμαστε αρκετά ώριμοι για την κατσαρόλα και όλα τα προηγούμενα έχουν διαλεχτεί σωστά και με σωστά κριτήρια.. μπορεί να τραπούμε στο λάθος της ανυπομονησίας.. Αν είμαστε αρκετά ώριμοι θα περιμένουμε ώσπου να γίνει καλά το φαγητό και να βάλουμε διαδοχικά τα υλικά που πρέπει να πάρουν τον χρόνο τους.. αν όμως πεινάμε πολύ και δεν έχουμε σοφία και υπομονή θα τα κάνουμε αχταρμά με αποτέλεσμα να κόψει η σάλτσα ή το αυγολέμενο να σφουγγιάσει και να μην τρώγετε. Και η επανάληψη για να διορθώσουμε το λάθος βράσιμο. δεν είναι έυκολη υπόθεση και απαιτεί περισσότερο υπομονή που δεν είχαμε καν στην αρχή..

Δεν θέλει πολύ μαγεία για να μας πετύχει η συνταγή ούτε extreem γνώσεις μαγειρικής.. Οι περισσότεροι απλοί καθημερινοί άνθρωποι φτιάχουν υπέροχες φασουλάδες και φακές 2 φορές την εβδομάδα, κρέας άλλες δύο, κανα τηγανητό ψαράκι.. και αποφέυγουν τουν σολομούς και τα bon file ala krem με κρούστα κάστανο.. που μπορεί να κούγονται ωραία αλλά θα τα φας μόνο έξω..Εγώ έφτιαξα παπουτσάκια.. όχι γόβες και αηδίες απλά παπουτσάκαι φαρδιά για να χωράνε και τα δυο πόδια.. Πέρνουμε της μελτζάνες φρέσκιες και τις πλένουμε, τις κόβουμε και της αδειάζουμε ελαφρώς.. τις πασπαλίζουμε λαδάκι και της βάζουμε ελάχιστως στο τηγάνι.. Φτιάχνουμε συγχρώνος τον κιμά με ντομάτα κρεμύδι μαιντανό φρέσκα όλα και αφού ροδήσει γεμίζουμε τις μελιτζάνες και της βάζουμε στο ταψί.. Βάζουμε και μια φέτα ντομάτα από πάνω για να μην κει ο κιμάς.. και όλα πρέπει να προβλέπουμε..Το αφήνμουμε κανα 40λεπτο στο φούρνο αφού το ελέγχουμε για να μην έχουμε καμιά έκπληξη.. Και καλη μας όρεξη.,.

Μάθε παιδί μου την ζωή...

Όλα τα είχανε.. μα τους έλειπε το κάτι παραπάνω.. το πακιστανικό χαλάκι μπροστά από την εξώπορτα, το σερβίτσιο με τις γυριστές επιχρυσομένες άκρες, το νέο video game.. Η μητέρα δε δούλευε πια... έστρωνε τα καλοδουλεμένα σεμεδάκια τα πρωινά και καθόταν με τον άτριχο σκύλο μπροστά απο την τηλεόραση.. Ο πατέρας διεκριμένος γιατρός για την εποχή του.. ξεγεννούσε νεαρές και μεγαλύτερες κυρίες χωρίς πρόγραμμα. βράδυ συνήθως χτυπούσε το κινητό του... σαν σειρήνα του πολέμου αχούσε στα αφτιά του μικρού του παιδιού...

Δε μπόρεσε να κάνει δέυτερο παιδί .. καημό το είχε.. Δε θεώρησε ποτέ ότι έφταιγε αυτός.. αλλά κάποια άλλη πιθανή ανωμαλία που δεν είχε το κουράγιο ως τότε να αποσαφηνίσει.. Έπερνε τον μικρό στο ιατρείου να του διδάξει τη ζωή και να πάρει λίγο δύναμη για αυτά που ήθελε ο ίδιος να πραγματοποιήσει και δε πρόλαβε μέχρι τότε... Έκανε όνειρα πολλά αν και δεν ήταν νέος.. μιας και οι πάμπολες κακουχίες, του στέρησαν την ίδια τη ζωή και τα απαραίτητα σε μια δύσκολη εποχή. Ο χρόνος πάντα τρέχει.. και όταν σε σημαδεύουν πισόπλατα φοβάσαι να τρέξεις... κοκκαλώνεις.. έτσι αργείς.. μένε πίσω..  Άργησε και ο ίδιος να χτίσει την φυσιολογική του ζωή, αυτό που οι άνθρωποι λένε οικογένεια..  μπλεγμένος πια ως ώριμος άντρας με τις νεαρές ήθελε κάτι εξωτικό για να κατασταλάξει.. Έβλεπε τις γυναίκες από μέσα.. από κάτω.. όλες διαφορετικές μα και όλες ίδιες.. Σκεφτόταν ότι θα έχει πολλά.. χρόνια για να κατακτήσει τον κόσμο του.. βλέπεις η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία λίγο πριν από τα όνειρα..και λίγο μετά από σένα..

Σπιτι έφτανε αργά, έπινε ένα ποτό ή ερχόταν ήδη 'έτοιμος'.. του άρεσε το ουίσκι και δε σήκωνε τίποτα πιο ελαφρύ. Η ένταση ήταν κάπου εκεί κάτω από το προσωπείο του επαγγελματία.. Όταν ξέφυγε το ζευγάρι από τα μέλια ..έγινε πιο σκληρός.. Ένα παιδί καταλαβαίνει τα πάντα.. το ήξερε πολύ καλά αυτό.. αλλά αυτά που κουβαλάμε από μικροί δεν τα ξεφορτωνόμαστε έστι εύκολα. Είχε διαβάσει πολύ ως επιστήμων και λίγο ως μικρό παιδί.. Έζησε και αυτός δύσκολα και έχτισε έναν άγριο μα παράλληλα ευαίσθητο άντρα μέσα του, παρορμητικό και απόλυτο.

Θαυμάζουμε πολλές φορές τους γονείς μας για αυτό που υπήρξαν. Αν δεν ζουν δε τους κρίνουμε έντονα, αν ζουν δέχονται τα πυρά μας στην εφηβεία μας και την συγχώρεσή μας και συμπόνοια στην ενηλικίωση μας. Ήθελε το παιδί του να μεγάλωνε με ασφάλεια. Η λέξη κλειδί. Ο φόβος της κατάρευσης και του χαμού του εαυτού μας, μας στιγματίζει μια ζωή. Ασφάλεια ίσον οικογένεια.. το είχε γράψει ως πρόλογο στο βιβλίο που ετοίμαζε.. όταν ο γιος του ήταν 7 . Ήταν τα χρόνια που ήταν χαρούμενος οικογενειάρχης και γεμάτος δύναμη για εξέλιξη, προσωπική εξέλιξη.. Κεφάλαιο πρώτο: η σύλληψη... Μελετούσε αυτή την αποτελεσματική συνέυρεση όπως την χαρακτήριζε, μέσα από τους ασθενείς του χρόνια τώρα. Άλλοι χαρούμενοι μα οι περισσότεροι χαμένοι στον πανικό και κάποιοι -ελάχιστοι- παγιδευμένοι στην πορεία της συννένεσης, ένιωθαν λάθος, για το μεγαλύτερο δώρο της ζωής, την ίδια τη ζωή. Διέκρινε δύο τύπων χαρακτηρισμούς για την υπόθεση της συμβίωσης.

Κεφάλαιο πρώτο: Η συνθήκη της συμβίωσης..
Για κάποιους αποτελούσε την αρχή της πραγματικής ζωής όπου θα πράξουν τα όνειρα τους με ασφάλεια και 'παρέα' και για κάποιους αποτελούσε το θάνατο της αληθινής δικιάς τους ζωής όπου θα πρέπει να στερηθούν όλα όσα θέλησαν και να βάλουν στην άκρη τα όνειρα τους βαδίζοντας σε ένα δρόμο απολύτως καθορισμένο καθώς θα έχουν 'παρέα'.
Τους ευτισμένους και τους δυστυχισμένους.. και οι μεν και οι δε δεν βασίζουν τα αισθήματα τους αυτά στο έτερον ήμισυ αλλά αποκλειστικά στην πράξη αυτή της συμβίωσης... μισούν ή αγαπούν αυτή την ιδέα της 'παρέας' χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία το προφίλ του ανθρώπου που θα ζήσουν μαζί. Βέβαια και ο χαρακτήρας του άλλου, μπορεί να ανατρέψει ελαχίστως αυτή την ευτυχία ή δυστυχία..  Πολλοί μάλιστα είναι και εκείνοι που ξεκινούν από το πρώτο με διάθεση και όρεξη για την νέα αρχή... αλλά αργά ή γρήγορα συνειδητοποιούν το δέυτερο, την παγίδα αυτή της συνήπαρξης και αποδίδουν τα μελλούμενα στην κακή τους επιλογή.. δηλαδή εμέσος στην 'παρέα' του συντρόφου...

Κεφάλαιο δεύτερο: Μεγάλωνε το παιδί του με μια αρχή..
Διάλεγε σωστά, αγάπα δυνατά και τιμώρησε τα υπόλοιπα.. Παρεξηγήσεις υπάρχουν πάντα ανάμεσα σε αυτά που θέλει ο γονιός να μεταδώσει και το παιδί αντιλαμβάνεται.. Και όταν ο γονιός φύγει από τη ζωή όταν ακόμα το παιδί είναι μικρό δε θα προλάβει να ολοκληρώσει το δίδαγμα και το παιδί θα μείνει στις πρόημες συμβουλές για την νιότη.. αυτές τις σκληρές του 'όλα ή τίποτα', τις εφηβικές...  δε θα προλάβει ο γονιός να του διδάξει την υπομονή... μέχρι να ανακαλύψει ο ίδιος, οτι οι πληγές είναι αναπόφεκτες, η ηρεμία είναι τον παν και έρχεται με την υπομονή, ο χρόνος 'μαζί' αυτός γιατρεύει και όχι ο χρόνος 'χώρια', και έτσι χωρίς αυτή τη γνώση γίνονται μεγαλύτερες οι πληγές, όσο πιο πολύ μεγαλώνεις τόσο σοφότερος γίνεσαι, τόσο πιο ήρεμα πρέπει να αντιμετωπίζεις τα πάντα.. τόσο πιο συχνά πρέπει να συγχωρείς.. τόσο πιο πολύ πρέπει να μαλακώσεις την αδιάλακτη συμπεριφορά σου και την απολυτότητα σου.

Κεφάλαιο τρίτο: Για την αποδοχή και την απόριψη

Πόσα λάθη μας θα πρέπει να απαριθμήσουμε ..αν απορίψουμε... αυτό που εμείς επιλέξαμε.. γιατί τελικά συμπεραίνουμε .. ότι απλά ήταν λάθος.. Πόσα κιλά λάθος κρίσης έχουμε και πότε επιτέλους θα αποκτήσουμε αυτό το κιλό σωστής κρίσης..έγραφε.. Για να απορίψεις .. κάτι για το οποίο ονειρέυτηκες πριν.. πρέπει πρώτα να πέσεις στην ταπεινή αυτή θέση συνηδειτοποίησης του πόσο λάθος ονειρέυτηκες..( αν μπορούν τα όνειρα να είναι λάθος) να παραδεχτείς την αδυναμία σου.. το λάθος ενστικτό σου.. τις ορμές σου που σε έσπρωξαν σε λάθος μονοπάτι.. την άφεση σου στην επίροια κάποιας άλλης δύναμης, την ανωριμότητα σου.. και άλλα πολλά .. πριν πεις.. οτι απορίπτεις.. αυτό που αρχικά διάλεξες... Μπορείς μετά, ή και πριν, ( χωρίς να μπεις στη διαδικασία να κατηγορήσεις τον εαυτό σου ) να κακοχαρακτηρίσεις τον άλλο και να του προσδώσεις την εξαπάτηση σου.. να τον κατηγορήσεις δηλαδή για απάτη...
Χρησιμοποιώντας παραδείγματα γυναικών που απορίφτηκαν τα οποία παρεπιπτώντος του θύμιζαν της δικές του απορίψεις.. έγραφε..  Άνθρωποι που δεν απέριψαν αλλά απορίφθηκαν κουβαλούν την ελαφρότητα.. του 'μας πάει η ζωή κάπου' και βιώνουν τον φόβο της απόριψης ακόμα και αν δε θα πρέπει να κινδυνέυουν από αυτόν..  Οι άλλοι, ίσως πιο πονηροί, πιο ευαίσθητη ξεγλοίστρησαν πίσω από μια επιλόγή που δεν ήταν δική τους.
Να λες όχι..δεν είναι κακό.. να μην λες τίποτα. ειναι μεγάλο μπέρδεμα.. να λες όχι και να μην σε ακούνε. έιναι καταδίκη..

Κεφάλαιο τέταρτο: Στην αναζήτηση της ανοσίας για τον πόνο...

 Κάπου εκεί στη σελίδα '83 παράγραφος 4, σειρά 28 σταμάτησαν οι λέξεις του.. Δε πρόλαβε να ολοκληρώσει.. απεβίωσε ένα φθινόπωρο..

Go Green!

Reduce you per day paper usage and get... a better and healthier enviroemnt to live in!!

1. Don’t buy the newspaper... Read it ONLINE!
2. Remember tissues are also made from paper!
3. Think before you print something.
4. Use both sides of the sheet of paper
5. Follow the 3 R’s; Reduce, Reuse and Recycle
6. Buy FSC certified paper or Paper that comes from Sustainable forests.
7. Use the Fit to Page feature in Microsoft Excel.
8. Send Faxes Electronically
9. Switch to Recycled Paper!
10. Any kind of awareness can go a long way in the long run. Tell your friends and family the importance of reducing paper use.

Submitt your paper usage: click HERE

άγνωστο κορίτσι..

χωρίς φως.. απουσία..

όλα μπαίνουν.. καλώς..

...στην θέση τους ένα ένα.. και αυτά που ξέφυγαν άστα στο δρόμο τους.. Λεφτά θα βγάλεις και άλλα.. μην στεναχωριέσαι.. μυαλό επίσης.. μέρα με την μέρα γίνεσαι σοφότερος.. οι παγίδες λιγοστεύουν όμως μη βαδίζεις τυφλά θα πέσεις επάνω τους.. Ξέρεις τι δε θέλεις τουλάχιστον μέχρι να βρεις τι θέλεις.. Ξέρεις τι έχασες αν μπορείς τράβα να το ζητήσεις πίσω.. Χτίσε ένα σπίτι χωρίς να θέλεις να το γκρεμίσεις.. κατάπινε δυο φορές πριν μιλήσεις.. Κράτα για σένα αυτά που δε μπορείς να μοιραστείς.. μόιράσου ότι δε μπορείς να κρατήσεις.. και μην πεθαίνεις πριν την ώρα σου..

αναμνησεις.. μιας μελοθάνατης..

Ωστε αυτό ήταν.. η ζωή... αυτό ήταν; Δε τελειώνουμε εδώ.. 'θα σε περιμένω' είπε σαν σε όνειρο... ωραία λέξη... γλυκιά.. σου δίνει κουράγιο, λίγο ζωή για το δρόμο... πριν παραδοθείς. Τι και αν ήξερε οτι δε μπορούσε να πάει.. η προσμονή του, την γέμισε χαμόγελα.. για την σκέψη μιας αντάμωσης που θα μείνει μόνο σκέψη.. γιατί όνειρο έμειναν.

Oι ευχές που εμπλέκουν δύο..απέχουν τόσο λίγο από την πραγμάτωση  αν τύχει και το ευχηθούν μαζί σε μια ίδια στιγμή.. μπορεί να γίνουν πράξεις.. αν όχι..μένουν εκεί το βράδυα..  όπως θέλησε η φαντασία της, να τις δημιουρήσει για να την κάνουν να νιώθει όμορφα.

Κάποιες πραγματοποιούνται και βυθίζονται σε λάθη καθώς αντρέπουν την αρχική τους χαριτομένη αγνή πρόθεση, ενώ άλλες μένουν εκεί για στο μυαλό σου κάθε βράδυ να σου κάνουν συντροφιά και κάθε πρωί.

Ευχές γύρω από αυτά που θελήσανε και δεν έγιναν ποτέ.. Όνειρα.. λίγα όνειρα για να ζει μέσα από αυτά. Περιμένει τις ώρες που θα έιναι μόνη να βυθιστεί στις όμορφες σκέψεις της για αυτά που κόντεψαν να γινουν για αυτά που θέλησε και δεν έγιναν ποτέ.. για αυτά που εύχεται : Που είσαι Δία να βάλεις το χέρι σου εκεί που η  μόιρα έκανε λάθος..

Ωραιες στιγμές πια.. μόνο οι βουτιές στο μυαλό της τα βράδυα.. Βλέπει όνειρα... πως βρέθηκαν τυχαία.. πως μιλησαν.. πως κοιτάχτηκαν και δεν μίλησαν ..πως ζωγράφισαν.. πως έσβησαν.. μετά βλεπει δρόμους ποδήλατα.. πίνακες... νέα χρώματα.. χαμόγελα.. κάποια φιλιά..

Γυρνάει την πλάτη στην δύσκολη  καθημερινότητα της και αρνείται να μιλήσει για οτιδήποτε. Ο άνθρωπος δίπλα της.. δε καταλαβαίνει πολλά.. οι άνθρωποι δίπλα της δεν καταλαβαινουν τίποτα.. βλέπουν ένα καχεκτικό νεαρό κορίτσι που δουλεύει πολύ... είναι κάπως θυμωμένο και ντροπαλό, κάπως αφημένο στον κόσμο της.

Τι κρίμα. σκέφτεται..

Μάγισσες

Και εγώ δε πίστευα.. μέχρι προχτές... όταν μου ρούφηξαν το μεδούλι και με άφησαν εξαρτημένη από ένα ναρκωτικό σπάνιο.. πακιστανικό... να αναρωτιέμαι πόσο... χαζη έγινα.. πόσο εξαπατήθηκα και πόσο θυμωμενη είμαι ...

Μαύρα μακριά ράσα, το πρόσωπο τους γεμάτο σημάδια.. σκούρο δέρμα .. ζαρωμένα χέρια.. χωρίς κοσμήματα, ξεφτισμένα δάχτυλα και ψεύτικος κοτσος. μάτια θαμπά.. μπιγμένα μέσα.. φρύδια ενωμένα.. αυτό πρέπει να αποφύγετε..

το ξέρω είναι αργά..

ειναι πολλές οι φορές .. που θα ήθελα να γυρνούσα το χρόνο πίσω.. δε έγινε ποτέ.. άλλοτε το προσπάθησα και άλλοτε όχι.. μα πάλι ποτέ δεν έγινε..
Τοτε εξαρτιόταν ο χρόνος και από κάποιον τρίτον .. τώρα ήταν όλος δικός μου και τον έχασα.. για μια γοητευτική και πολλά υποσχόμενα αρχή... σε μια άγνωστη ερημιά..

Τελικά.. τώρα.. θα αρχίσουμε χωρίς τίποτα.. μόνο αγάπη να έχουμε .. να τη βρούμε μόνο..

δε πάω πουθενά

Τι τραγούδι..

μας.. τελείωσε..

Μερικοί άνθρωποι... λήγουν όπως το γιαούρτι... ξυνίζουν.... φέυγουν απ΄πο το προσκήνιο.. με κάποια ηρωική έξοδο ή με την προαναφερόμενη ξινίλα.. Κάποιους τους ξερνάει η επικαιρότητα.. και άλλοι κάνουν μια ηρωική στα μάτια των προβάτων έξοδο. Κάπως έτσι.. μας τελειώνουν και οι δυναστείες των πρωθυπουργών.. όπως ανέφερε και ο Παπαχελάς το 2004. μόνο που στην περίπτωση της Ελλάδας δε προκειτο για φυγή ή ξέρασμα από τρίτο μέσο.. αλλά για προδωσία.  Αυτοί οι φίλοι και συνάδελφοι της Σαχς και του Σόρος είναι αυτοί που εμείς αναδείξαμε. Το σύστημα που κετασκέυασαν είναι υπάρχει για να ταίζει ότι πρέπει οι πολλοί να γνωρίζουν για να αποκρύπτει την αλήθεια.. και να μας κάνει να αποφασίζουμε όπως αυτοί θέλουν. Κατά τα άλλα έχουμε δημοκρατία. Αυτό είναι ένα καθεστώς δημοκρατικής απάτης, όταν ο λαος έχει την δύναμη να διαλέξει ανάμεσα σε δωσμένα ψεύτικα δεδομένα. Αυτό είναι απάτη.

Η συνθήκη του Μααστριχ λεει πως κανείς δε μπορέι να μας διώξει από το ευρώ. Μάλιστα αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει ακόμα και οικιοθελής αποχώρηση. Ξαφνικά έρχεται μια συνθήκα δημοψιφήσματος η οποία συνδέεται με το ευρώ.. ξαφνικά πέρνουν πίσω το κουρεματάκι.. και ξαφνικά διορίζουν... 'αυτοί ' έναν νέο πρωθυπουργό..

Προσωπικά νιώθω ένα είδος παράλλησης.. και λυπάμαι πολύ.. και θα λυπάμαι για πολύ.. ακόμα.. Είναι οδυνηρό όσο ένας χωρισμός.. μα χωρίς καμία λύτρωση..

τα βράδυα

δε θέλω να κοιμάμαι κάθε βράδυ...
Στα όνειρα μου.. βλέπω τα λάθη που έκανα μπροστά μου να μου φωνάζουν.. δες... γιατί?? και εκεί να είμαι κοντά τους να τους αναλύω την κατάσταση και την εξήγηση της απόφασης μου.. τι αγνόησα.. τι άφησα.. τι δεν είπα... τι δεν άφησα.. ποιον αγάπησα και γιατι.. που έφτασα .και πόσο δρόμο έχω ακόμη..

βαρέθηκα να βλέπω σκόνη και έρημο και κουράστηκα να περπατάω μέσα στη ζέστη...
κουράστηκα.. θέλω να πεθάνω.. αλλά όχι όπως πριν..

ενα βράδυ..

Είπα να πάρω ένα μαχαίρι και να το καρφώσω στη καρδιά μου.. αυτό αρκούσε σκέφτηκα, και έτσι και έκανα όταν όλοι ήταν σπίτι.... Έπεσα κάτω ανάσκελα.. νιώθωντας ένα σφίξιμο ένα βουητό πόνου απαλό..με έκανε να βγάζω μια βαριά ανάσα.. Δεν είχα ακόμα πεθάνει.. Με κοιτούσαν.. δεν έκλαιγαν..περιμέναν να κλείσω τα μάτια μια για πάντα για να συνχείζουν τις δουλειες τους. Είχαν συμφωνήσει και αυτοί στην απόφαση μου για την κίνηση αυτή του μαχαιριού, τους είχα πείσει... Μπορούσα να τους πεισω για όλα.. .... Όμως..ακόμα... δε πέθαινα.. σηκώθηκα σιγά σιγά απ΄το καναπέ 'Μαμά γιατί δε πέθανα ακόμα..' ξάπλωσε και κλέισε τα μάτια σου είπε.. έτσι μάλλον θα είναι καλύτερα... ο καναπές είχε λεκέδες απτο αίμα μου.. μικρούς .. σαν να μην ήθελε αυτό να βγει απο μέσα μου.. Κάθησα πάλι στον καναπέ και έκοπσα μια φέτα από τη γάμπα μου κάπως όπως όταν ανοίγεις την μπανάνα.. βγήκε από μέσα λίγο γάλα και λίγο άιμα.. και πάσχισα να την ξανακολήσω μιας και δεν είχε νόημα στην ταχύτητα του θανάτου μου.. κρατούσε και τις δυο σχισμένες μου γάμπες ενώ η αδερφή μου με κοιτούσε χωρίς συναίσθημα.. Συνέχισα να ζω και μετα από αυτό.. ενώ σκεφτόμουν πόσο δύσκολος είναι ο θάνατος... Η αλήθεια έιναι ότι δεν ήθελα να ξαπλώσω φοβόμουν ότι αν έκλεινα τ αμάτια δε θα τα άνοιγα ξανά.  Σκεφτόμουν μήπως ήθελα κατι να πω πριν φύγω οριστικά ..θυμήθηκα ότι πολλά ήταν αυτά που δεν έβγαλα από μέσα μου ακόμα και είναι κρίμα να φύγω έτσι . Οι γονείς μου επέμεναν να ξαπλώσω για να μη πονάωω πεισσότερο... και με διαβεβαίωσαν ότι όλα θα πάνε καλά.. και ο θάνατος θα έρθει σύντομα. να μην ανησυχώ..
Ξαφνικά ενώ ακόμα χτυπούσε η καρδιά μου που τώρα ένιωθα τον χτύπο της σε όλο μου το κορμί.. για μια στιγμή .. το μετάνιωσα.. είπα ..Μαμά όχι θέλω να ζήσω ακόμα..
Δε με ρώτησε τίποτα και αναρωτήθηκε τι μπορούμε να κάνουμε τώρα που είχα ήση μαχαιρωθεί... Του είπα να με πάνε στο νοσοκομείο..και έτσι βγήκαμε βιαστικά από το σπίτι.. εγώ με το ένα χέρι να προσπαθώ να κρατάω τη μιά φέτα της γάμπας που κρεμόταν..και σιγά σιγά λίγο αδύναμη να προσπαθούμε να βρούμε τρόπο να πάμε στο νοσοκομείο.. Ο μπαμπας μου άρχισε να ψάχνει μεταοφρικό μέσο και ακούσαμε το τρένο να έρχεται ενώ είμασταν στη μέση των γραμμών του.. Το τρένο ερχόταν κατά πάνω μας, ένιωσα λίγο τυχερή μιας και πέρασε την ώρα που το χρειαζόμασταν ..όμως δε σταμάτησε να μας πάρει μια και του είχαμε κλείσει το δόρμο..πήρε ένα παράδρομο αγνοώντας τις μορφές μας και την φωνή του πατέρα μου.. που αν και βραχνή δυνατή σκεπαζόταν από τα σφυρίγματα του τρένου..
Άρχισα να εξασθενώ..καταλάβαινα..οτι ο θάνατος ερχόταν σύντομα.. και εγω μόλις το είχα μετανιώσει.. Με έπιασε πανικώς.. και η μαμά μου έλεγε.. μην ανησυχείς όλα θα πάνε καλά.. θα φτάσουμε στο νοσοκομείο..
Ένα ταξί ήταν αραγμένο σε μια εξέδρα λες και περιμενε εμάς.. ο οδηγός άφαντος.. Πάσχιζε ο πατέρας μου να τον βρεί μα τίποτα... το αυτοκίνητο κλειδωμένο..

ετσι έιναι η ζωή σκέφτηκα.. γεμάτη άτυχες στιγμές...

She loves thira

Τίποτα από αυτά που έχουμε ακούσει μέχρι τώρα δεν μας έχει συγκινήσει τόσο, όσο αυτός ο ήχος.. της βουβής καλντέρας.. που διαπερνά το κεφάλι και δεν τον ακούς.. τον νιώθεις.. Είναι περίεργος αυτό ο ήχος..που δε βγαίνει από σένα.. αλλά κρύβεται μέσα σου.. και σωπάζει εκεί..

Τις νύχτες που δε κοιμάται .. κάθοται στο περβάζι .. με τα παντοφλάκια της και τη ροζ ζακέτα και τραγουδάει τις σκέψεις της.. σαν ποιήμα.. σαν από μέσα της.. να ακούει μόνο αυτή. Έχει λίγο ψύχρα που της έλλειψε.. τόσο όσο αυτός.. και μετράει της μέρες που λείπει. Μονές .. , μ'αγαπά.. δεν μ'αγαπά..

και τί εγινε...

μυθομάνια

είδα ένα όνειρο.. εσένα.. ήρεμο.. και το φάντασμα δίπλα και ήσουν ήρεμος.. σίγουρος.. όπως δε σε είδα ποτέ στην αληθινή ζωή μας.. να μου μιλάς με τα μάτια ..να ερμηνέυω ότι θέλω εγώ .. και να συμφωνείς.. να μην ρωτάς.. να μη φωνάζεις .. να είμαστε σε ένα τραπέζι να μη τρώμε πολύ.. να κρατάμε τα μαχαιροπήρουνα.. ως πρέπει .. να καθόμαστε απέναντι.. να με κοιτάς.. να τρώω... η αλήθεια είναι ότι κατάλαβα ότι ήταν όνειρο με την μία γιατί τελευταία δε τρώω.. και μου φάνηκε παράξενη η προτοφανής αυτή λαιμαργία.. και όρεξη.. ίσως να έφταιγε η θέα σου... γιατί δε θυμάμαι ακριβώς τι μπορεί να μύριζα.. ίσως να μην έχουν μυρωδιά τα όνειρα.. θυμάμαι μόνο.. να μασάμε το ίδιο φαγητό.. που μας έκανε χαρούμενους.. σε ένα τραπέζι στο κήπο.. ενός σπιτιού μας σούρουπο...

επαναπατρισμός

Μαζί γιατί γίναμε 3.. Να τόσο εύκολα αλλάζει η μονότονη μοναξιά.. δίνει νόημα στη ζωή μας και ελπίδα.. ότι κάποτε ίσως να γίνουν όλα καλύτερα από τα ίδια μας τα χέρια όταν εμείς θα έχουμε φύγει...

ήρθε..

Θα ερχόταν η στιγμή που φοβόσουν περισσότερο.. η στιγμή να γυρίσεις πίσω.. αυτή που πάντα ονειρευόσουν και πάντα ανέβαλες... αυτή που φοβόσουν ότι θα γίνει υποβιβασμός, θάνατος.. ηρθε

ερημος

ποτέ μου δεν έζησα μια περίοδος τόσο ξηρής μοναξιάς στη ζωή μου.. στέρεψα από δάκρυα και έμεινα εγώ με τα λίγα κόκκαλά μου... λίγο ανύμπορη, λίγο δειλή, λίγο φοβισμένη μα πολύ κουρασμένη για οτιδήποτε..  τραγουδάω ποτέ, χορεύω ποτέ, γελάω ποτέ, φοράω ότι δε μου πάει και δε θέλω.. τρώω από βενζινάδικα fast foud, αρρωσταίνω συχνά.. αγαπιέμαι λίγο.. και περνάει ο καιρός..
για μένα φαντάστηκα κάτι άλλο, που δεν απέχει και πολύ απο αυτό.. απλά να είναι κάποιες μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά.. όπως ας πούμε ένα ποτήρι από γυαλί όχι πλαστικό άσπρο νοσοκομείου...
στη ζωή όμως εμείς διαλέγουμε ότι θέλουμε να είμαστε.. με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.. άλλοι αυτοταλαιπούνται νομίζοντας οτι η ζωή είναι μια τραγωδία και στο τέλος λυτρώνεται ο πρωταγωνιστής ( όπως εμείς) συνήθως με τον χαμό του, και άλλοι την έχουν ελαφράν τη καρδία και κοιτούν το παροντικό συμφέρον αναπαριστόντας συμπεριφορές που βλέπουν στις επιτυχημένες σειρές της τηλεόρασης..

για όλα υπάρχουν κατηγορίες.. και Χωρίσματα...
τα κόκκινα με τα κόκκινα και τα μπλε με τα μπλε..

Romeo and Juliet (III,V,1-5)

Pomegranate-Rothi 

“Wilt thou be gone? It is not yet near day: 

It was the nightingale, and not the lark,

That pierced the fearful hollow of the ear;

Nightly she sings on yon pomegranate tree:

Believe me, love, it was the nightingale.” 

είμαστε μόνοι..

Για 8 μήνες και 19 μέρες έζησα σε μια έρημο 1,5 επί 2... χωρίς ψυγείο, γυάλινα ποτήρια και tv. Εκεί τα νέα εξελίσονται μπροστα σου χωρίς να χρειάζεται κάποιος να τα μαγνητοσκοπήσει για σένα. Κάποιες φορές μπορούσε κανείς να μπερδευτεί βέβαια.. τα ακούς ακόμα και με κλειστά παράθυρα. Εγώ τα ξεχώριζα έτσι: Τα πυροτεχνήματα αφήνουν ένα βοητό πίσω τους, σαν μουρμούρα όμως το άλλο δεν αφήνει τίποτα, ξερό άκουσμα. Η μέρα ήταν ατελείωτη.. και ίδια.. κουραστηκά μονότονη μες την ασχήμια των άλλων έβλεπα την δικιά μου κάθε μέρα.. καθρέφτης.. μοιάζεις με τους γύρ σου τελικά όσο περνάει ο καιρός.. αφομοιώνεις τις κινήσεις τους, μημήσε τις συμπεριφορές τους.. τους ακούς.. ακούς... δε καταλαβαίνεις... ακούς... καταλαβαίνεις.. αφού περάσει λίγος.. καιρός... Πίσω στο δωμάτιο έβρισκα μια μικρή γωνιά απομόνωσης να κρύβω την ασχήμια αυτή, τις αρρώστιες, τα μικρά πολύτιμα ορνιθοσκαλίσματα μου..
Ενώ ο καιρός ήταν καλός.. τις περισσότερες φορές.. κρύωνα. Έβαζα καλσόν και μακρυμάνικα και καμιά φόρμα από πάνω και μετά την έπεφτα. Προσπαθούσα να δώσω στο σώμα μου μια αίσθηση ζεστασιάς και ασφάλειας μπας και σταματήσει να τρέμει. Κοιτούσα όλα τα πραγματάκια μου αραδιασμένα γύρω από το κρεβάτι να βεβαιωθώ ότι είναι όλα εκεί και κοιμόμουν.
Όταν άφηνα την φυλακή αυτή για να δω τους δικούς μου για λίγο μετά από 7 ώρες ταξίδι ιπτάμενο.. μέσα στη νύχτα ένιωθα εξοντομένη και κενή.. μακριά από τα στιβαγμενα πράγματα μου σε εκείνο το μικρό δωμάτιο. ήταν μια μέρα που έφυγα για λίγο και δε ξαναγύρισα μέχρι και σήμερα..

the shortest story..

and so it is.. just like you said it would be..

βράση 2

λίγα είναι τα πραγματάκια που με ενοχλουν. Που δε έχουν γεύση οι ντομάτες ας πούμε.. που δε μπορώ να φυτέψω εγώ στον κήπο γιατί δεν έχω κήπο χρόνο και καλό καιρό. που πρέπει να βλεπω πατικομένα πρόσωπα... και δεν μου αρέσει η θέα..και δε μπορώ να περπατώ με κλειστά μάτια, που μου λείπουν οι εκδρομές στο χωριό και η επαφή με τη φύση.. που τώρα καταλαβαίνω οτι ο κόσμος που διάλεξα είναι στεγνός.. ψεύτικος.. και όμως δε θέλω να γυρίσω πίσω..

dead end

όχι.. ΜΗ γυρίζεις πίσω.. ΜΗΝ αλλαξοδρομείς, ΜΗ τρέχεις... και έφτασες μετά από κόπο... Aδιέξοδος.. μην ξαναπείς ποτέ ΜΗΝ.

PROKAT

μια κατασκευή για να χωράει την ψευδαίσθηση του φυσικού, πακτομένη, με θέα νερό θαμπό άοσμο.. ενας κόσμος έτοιμος να σε χωρέσει.. που φτιάχτηκε από σ'ένα άνθρωπε για να γίνεις δούλος του και να τον καταστρέφεις για να τον φτιάχνουν οι επόμενοι σκλάβοι. Κατασκευασμένα όνειρα γονιών, πολιτικά παιχνίδια,  ψέματα... προκάτ ψέματα που τα δημιουργείς ΕΣΥ ικανά για να ξεγελάς την μιζέρια, να ψεχνάς το νόημα, να κινήσε αργά, να τρως κάθε μέρα κάτι που χαλάει την επόμενη, να γελάς με κάποιον που τα πιστεύει, να κοιμάσαι.. ήρεμα?

εμφύλιος

Ειναι κάποιες πολιτικοποιημένες μάζες που έχουν να χωρίσουν.. κάποια αόριστα 'εδάφη' που ποτέ δεν ήταν 'δικά' τους.. γιατί κάποιοι αποφάσιαν να δείξουν τη απληστία τους σε αυτή τη ζωή διάρκειας χρόνων κάτω των 100, και πολέμισαν. Ήταν και άλλοι 'ελέυθεροι' άνθρωποι που διεκδικούσαν το αυτονόητο αγαθό της ίδιας της ελευθερίας τους. Πολέμισαν και αυτοί. Πολεμάς και εσύ.. για την δική σου ελευθερία κάθε μέρα. με τον ίδιο σου το εγώ που πασχίζει να κρατήσει την ταυτότητα του, όταν εσύ πολεμάς για να την ξεσκίσεις, να την αλλάξεις, να την κάνεις πλαστή αλλάζοντας τα γράμματα και τις εικόνες. Μη πασχίζεις άνθρωπε.. μη πολεμάς το εγώ σου, τίποτα δε θα αλλάξει.. τα αποτυπώματα σου θα παραμένουν πάντα τα ίδια... όποιος και να φαίνεσαι..

special presentation @NY times this month

I could have dedicate my life to you ... or you.. who ever believed in ME

οι καλοί μας τρόποι

Συμβαίνει συχνά με τον άνθρωπο το εξής απλό φαινόμενο. Βλέπει άριστα τις "καμπούρες" των άλλων και δεν βλέπει καθόλου τη δική του.  Συμβαίνει επίσης να μιμήται συμπεριφορές ζώων.. παραβλέποντας το κύριο στοιχείο που μας διαφοροποιεί.. τον διάλογο. Οι καθως πρέπει συμπεριφορές δεν είναι του φαίνεστε.. Για να ανακαλύωετε το περιεχόμενο πρέπει πρώτα να ανοίξετε την συσκευασία και να καταστρέψετε το περιτύλιγμα. Εμπρός.

H απάτη

Οι Ευρωπαίοι, που σήμερα μας "μαλώνουν" για τις "σπατάλες" μας, είναι οι κύριοι και αποκλειστικοί υπεύθυνοι για το εξωτερικό μας χρέος. Τα άπειρα χρήματα του εξωτερικού μας χρέους δεν μπήκαν σε κάποια ελληνικά "σεντούκια". Ευρωπαϊκές τράπεζες τα έδωσαν και ευρωπαϊκές εταιρείες τα εισέπραξαν. "Πέρασαν" από την ελληνική οικονομία, αλλά δεν "στάθηκαν" σ' αυτήν. Οι ίδιοι άνθρωποι, που μας τα έδωσαν, ήταν οι ίδιοι που τα ξαναπήραν. Τώρα λοιπόν, που οι Βρυξέλες ζητούν "μέτρα", είναι ευκαιρία να λύσουμε και τις όποιες εκκρεμότητες υπάρχουν μεταξύ μας.

Aliens @ Ground zero

Some Americans thrive on conspiracy theories. Who really shot President John F. Kennedy? Elvis Presley lives! Did aliens land in a UFO in Roswell, New Mexico? Was September 11 orchestrated by U.S. interests to justify the wars in Afghanistan and Iraq?

At New York's "Ground Zero" where the twin towers once stood, some visitors pondered whether bin Laden's death might be too good to be true.

"I just hope we really did get him. They buried him at sea. Who knows what happened?" said project manager Sal Leto, 59.

Retired teacher Joani Ellingson, 62, who was visiting from Minnesota, said: "It is part of the death culture that we want to see proof positive. We have a curiosity."

Rosaleen Tallon, whose brother died in the attacks on the World Trade Center, said she was "dismayed" that bin Laden was buried so quickly.

"It has unfortunately opened this up to the possibility of conspiracy theories," she said.

At Pace University, political science professor David Caputo asked students if they doubted bin Laden was dead. Two thirds had at least a slim doubt, and 5 percent had a major doubt, he said.

greek tv

μπορεί να απογορεύονται τα twitties σε κάποιες χώρες.. τα blackberries σε κάποιες άλλες.. η ελληνική τηλεόραση όμως μπαίνει σε όλα τα σπίτια. και αυτό από μεγάλο προνόμιο τίνει να καταντήσει μεγάλο κίνδυνος. Κύριε διευθυντή μιας σειράς από σαπουνοκαουμπόηδες αναρωτηθήκατε ποτέ σας αν η εκπαίδευση η καινοτομία και η κρίση θα έρθει ποτέ στη ζωή μας? Γιατί τίνεται και αποκρύπτεται τα γεγονότα πραθέτωντας μασητές τσίχλες τρίχες χορούς και τις φάτσες σας τις ίδιες που εθίζουν και δεν ερεθίζουν ένα προβατόδες κοινό σε μια βλακώδες συνήθεια χωρίς κανένα νόημα. Διαδραστική τηλεόραση, επιλογή, εκπαιδευτικό πρόγραμμα, ενημέρωση.. εναντίον επαναλαμβανόμενων αρπακτικών σεξιστικών συμβόλων, και χρήματος.. Γιατι τα πάντα σε αυτή τη ζωή είναι ο τίτλος και το χρήμα. ... είναι?

δώρο

ενα δώρο..  ΕΝΑ. το καλύτερο του κόσμου όλου.. το πιο ζωντανό.. το πιο μικρό.. το πιο δικό μου..

έρωτας

Φλόγες ζωηρές που τρμοπαίζουνε. τα ρούχα, τα μαλλιά της στον αέρα..

Εν Ειρήνη

Η Ειρήνη μπήκε στη ζωή μου πριν λίγους μήνες. Πήρε το πολυπόθητο εισητήριο ως φίλη φίλης μου χωρίς ανακρίσεις και κολισιεργίες, μιας και η εποχή και πολύ περισσότερο η ηλικία μου δε το επιτρέπει. Έφτασα κάπου στα μέσα της ζωής μου να κοιμάμαι μόνος, να μιλάω στους ίδιους φίλους κάποια απογεύματα για τα εξαντλημένα θέματα μας...
Περνάω όμορφα.. προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου.. για τις επιτυχίες μου, επιβραβεύοντας τον εγώ  μου,  για τις τιμωρίες που μοίρασα ως δίκαιος  πληγωμένος επαναστάτης.. Προσπαθώ να με πείσω .. να.. ότι είχα τα φόντα να γίνω.. πολλά περισσότερα από αυτό.. δε ξέρω αν οι επιλογές μου έφταιξαν ή ο πόλεμος μέσα μου.. Σκέφτηκα πολλες φορές ότι ίσως δεν μπορείς να ζήσεις με τον έρωτα, γιατί θα τον πολεμήσεις.. ίσως πρέπει να παντρευτείς τον συμβιβασμό. Εγώ δε συμβιβάζομαι. 'Δεν είναι αυτός ο λόγος που μένω μόνος'.. λέει η Έυη μια φίλη ψυχολόγος. Είναι ότι ενώ θέλω να ζήσω για κάποιον.. σε ένα υπόλοιπο ζωής .. αυτό το υπόλοιπο συρικνόνεται και με πνίγει μέσα του.. 'Μαλακίες' λέω εγώ.... για το μόνο που με έπεισε είναι ότι θέλει να έρθει και αυτή κοντά μου... Τις έμαθα τις γυναίκες.. Τις ξέρω.. Δίνουν συμβουλές κορακιού σε φίλες και συγγενείς και δεν τολμούν να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Στον μεταφορικό γιατί στον πραγματικό κλείνουν οκτάωρα βγάζοντας τις τρίχες από το μουστάκι τη μύτη τα φρύδια και ούτο το καθεξής.
Η Ειρήνη είναι διαφορετική.. βέβαια το ίδιο έλεγα για τις άλλες.. δεν έχω καταλήξει αν το διαφορετικό είναι καλό.. Είμαι επι- φυλακτικός..επι φυλετικός επι τρία.  Προσπαθεί να με ηρεμήσει.. είμαι ανασφαλής.. Πιστεύω στον Θεό. Πιστεύω σε μένα.

κρυμμένα χαρτιά

γράφω μεθυσμένες λέξεις 

που έρχονται απο τα παλιά

όποιον δρόμο και αν διαλέξεις 

θα σε βγάλει πιο μακριά

εσυ?

όποιος θέλει να γυρίσει Πίσω....
να σηκώσει το χέρι του....

να σχηματίσει 10 νούμερα...
να σηκώσει το πόδι του και να τρέξει..

ΈΝΑ ΦΩΣ

 κάπου είδα.. και έσβησε.. και προχωρώ ως έχει..
μάντεψε, ψάξε, δες.. και από πίσω.. έιμαι ο ίδιος..

31 MARCH -LIVE

γκανταφουλης

Αντιαεροπορικά πυρά ακούγονται το βράδυ της Κυριακής στην πρωτεύουσα της Λιβύης, κυρίως κοντά στην κατοικία του λίβυου ηγέτη Μουάμαρ Καντάφι, όπως μετέδωσε ανταποκριτές των πρακτορείων Ρόιτερς και Γαλλικού που ανέφεραν ότι συνοδεύονταν και από ισχυρές εκρήξεις.


Εκτός από την επιχείρηση των ΗΠΑ με όνομα Odyssey Dawn, υπάρχει η επιχείρηση της Βρετανίας, Operation Ellamy, του Καναδά, Operation Mobile και των Γάλλων η επιχείρηση Harmattan.

Μέχρι στιγμής έχουν εκτοξευτεί περισσότεροι από 110 πύραυλοι Κρουζ από πλοία και υποβρύχια και όπως ανακοινώθηκε, επλήγη σημαντικά η λιβυκή αεράμυνα.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες πηγής της λιβυκής κυβέρνησης, τουλάχιστον 90 άνθρωποι βρήκαν το θάνατο το Σάββατο από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς και τους πυραύλους που εξαπέλυσαν δυτικές δυνάμεις σε πολλές πόλεις της Λιβύης και άλλοι 150 τραυματίστηκαν.

-Δεν ειναι ο Κανταφι το προβλημα! Δεν σας φαινεται περιεργο τωρα που ξεμπερδεψε η Αμερικη με το Ιρακ και το Αφγανισταν ΑΥΤΗΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ να θυμηθηκαν οτι εχουν δικτατορια στη Λιβυη και να θελουν να ριξουν την κυβερνηση??? Μετα απο 41 χρονια εντελως τυχαια ΤΩΡΑ... Η Αμερικη θελει τα πετρελαια της Λιβυης. Πηρε του Ιρακ του Αφγανισταν θα παρει της Λιβυης και μετα θα συνεχισει σε Ιραν, Συρια και θα προσπαθησουν να ριξουν και τον Τσαβες απο Βενεζουελα. Το φιασκο με τους διδυμους πυργους για να επιτεθει στο Ιρακ, τωρα το απο μεσα χτυπημα στη Λιβυη για να πεσει ο Κανταφι (ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΕΙ ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ) Τον Σανταμ γιατι τον εφαγαν νομιζετε?? Γιατι ηταν κακουλης??? Ο Καραμανλης γιατι πηγε σε εκλογες και βγαλαμε παμψηφι τον Τζεφρει??? 2 ειναι οι τροποι που χτυπουν: 1) Απο μεσα:΅Ριχνοντας η σκοτωνοντας τον πρωθυπουργο που δεν συμφωνει με τα συμφεροντα τους και διοριζοντας ενα δικο τους. 2) Αν δεν πιασει αυτο βρισκουν μια δικαιολογια (διδυμοι πυργοι,τρομοκρατια κλπ) και χτυπουν. Και φυσικα πισω απο ολα κρυβονται η Federal Reserve,η Goldman Sachs και ολοι οι τραπεζικοι οργανισμοι που αποτελουν την Ελιτ του κοσμου. 

 Σταματηστε να βλεπετε τηλεοραση. Ψαξτε την αληθεια μονοι σας. Ξεκινηστε απο το Zeitgeist για να παρετε μια ιδεα και καντε ερευνα μονοι σας. Μην περιμενετε να σας πει κανενας την αληθεια. Ειναι καιρος να σταματησουμε ολο αυτον τον παραλογισμο! ΕΛΕΟΣ!

intervention

Americans are hardwired to believe that the world is a dangerous place, and it needs to be managed, and the US needs to do the managing.  Im listening hard.. but i just can not hear the 'voices around the world : calling for US intervention to help bring down Muamar Gadafi.
Inside LIbya, all is silence. The urge to intervene  around the world may truly have  become hardwired into the American phyche.

2014 θεσσαλονίκη __

«Γεννήθηκα και ζω στη Θεσσαλονίκη και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δεν μπορώ ν' απαλλαγώ από τη ζήλια που νιώθω κάθε φορά που επισκέπτομαι άλλα μέρη της Ευρώπης. Είμαστε μία πόλη με πολλούς νέους. Μία ελπίδα για το μέλλον. Παρ' όλα αυτά νιώθω ότι για πολλά χρόνια ήμασταν εγκλωβισμένοι σε ένα συντηρητικό περιτύλιγμα. Η υποψηφιότητα αυτή για το 2014 είναι μια ευκαιρία για όλους τους νέους ή όσους απλά νιώθουν νέοι να σκίσουν αυτό το περιτύλιγμα, θέτοντας έτσι τη βάση για τις μελλοντικές γενιές»: Κώστας Μπαρτζώκας, 

02 επιστροφή

...Θα αντιλέξει κανείς  ότι είναι αδύνατο κάτι τετοιο.. μια επιστροφή… .. και Αυτή επειδή βρίσκεται παντού δε μπορεί να βρίσκεται κάπου συγκεκριμένα. Συνάγεται δε από εκεί ακριβώς  η απιθανότητα, υλική όσο και μεταφυσική, να οριστεί και να τοποθετηθεί ό,τι συνήθως αντιλαμβανόμαστε ως προέλευση ή μάλλον με την έννοια που μας ενδιαφέρει το μέρος από όπου ήρθε… 

Θα αντιλέξει κανείς  με λιγότερο στοχαστικές βλέψεις ίσως ότι.. όπως …κάποιοι αντι..δικτακτορικοί περνούν τη χώρα από χτένι σαν να επρόκειτο να ψάχνουν για μια σιχαμερή ψείρα, που πηδά επιδέξια.. έτσι και αυτή ψάχνει συνεχώς κάπου να κρυφτεί.. να μη φαίνεται από που ήρθε..

αναγνωρίζω ταπεινά.. πως οι εξηγήσεις μου.. ήταν  ανεπαρκείς, ομολογώ ότι δεν ήμουν σε θέση να δωσω τετοιες που θα ικανοποιούν εσένα που τις ζητάς.. επιζήτησα την ευπιστία εξιστορώντας με τον σεβασμό που όφειλε στην λογική των γεγονότων.. 

επαναπατρισμός

το 2012 είναι κοντά.. να δώσουμε όση αγάπη προλάβουμε και να φύγουμε.. ήρεμοι..γεμάτοι.. άδειοι.. έιναι η ώρα να γυρίσυμε ΠΙΣΩ κοιτώντας μπροστά..

στενή..

είναι κάποιες στιγμές που αυτά που βλέπεις δε μπορεις να τα συλλάβει ο νους σου.. αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα σύμφωνα με τη δική σου λογική που δεν χωραει την παραλογικότητα των καταστέσεων που καλείσαι να αντιμετωπίσεις..  και έτσι κάνεις λάθοι.. ακολουθώντας άλλους παράλογους και αν είσαι τυχερός και σε βρει μια λογική φωνή να ακολουθήσεις .. ίσως και σωθείς..

καταφύγιο του μυαλιού.. κάτι μάυρα καγκελάκια.. σενα δωμάτιο χωρίς παράθυρο.. να αφηνουμε εκεί.. τα περίσια μας..

sos

calling.. sos

σφραγγισμένοι

μας κόβουν το facebook όλα τα μαιλ, τα κινητά τα sms μας διώχνουν από το ξενοδοχείο και μας αποκλείουν την διαφυγή για να λέμε αύριο.. i was there when this happened..

εδώ...

Συναντιόμαστε συχνά εδώ ... και ας μη δίνουμε ποτέ ραντεβού.. όταν ο αριθμός στον κόκκινο σηματοδότη είναι 2. Εσύ διαβάζεις, εγώ γράφω.. δε μιλάμε ποτέ.. Ο χάρτης δείχνει μια τεράστια απόσταση να μας χωρίζει.. όμως κάποιες φορές βρισκόμαστε τόσο κοντά..

πίσω

λίγα πράγματα του έλειψαν.. όπως ...ένα ποτήρι.. ένα γυάλινο αληθινό ποτήρι να το ακουμπησει στα χείλια του γεμάτο νερό ..νερό χωρίς μυρωδιά.. και να... να κάνει κάτι που να έχει κάποιο νόημα πέρα από το ευχαριστήσει απολίτιστους αγνώμονες..και όποιον κουβαλάει ένα άλφα στερητικό.. καινούργιες παρέες μίζερες ξένες.. χωρίς χιούμορ χωρίς τίποτα.. η ζωή του συνεχίζεται .. εκεί που για κάποιον λόγο.. βρέθηκε.. που δεν έχει ανακαλύψει ακόμα.. κακή μοίρα..?

πέρασε ένας χρόνος.. τελικά δε κατάλαβε ποτέ.. πόσο πολύ δεν ήθελε..
λίγες είναι οι περιπτώσεις που λέιπεις χωρίς να το θέλεις... στην πραγματικότητα είναι μόνο μία.. ο θάνατος.. όλες τις άλλες.. θα βρεις λίγα δινάρια λίγα ευρώ.. λίγο κουράγιο.. λίγο χρόνο... λίγο.. δεν χρειάζεται και πολλά αυτά φτάνουν..για να πας..

βοήθεια

ξέρεις τι θα βοηθούσε..? 

ίσως να βοηθούσε ο ήχος εκείνης της βραχνής φωνής του άνδρα που ερωτεύτηκα. Νομίζω ως αν ήταν εδώ, θα τ'άντεχα όλα αυτά. Χωρίς αυτό όμως .. δε θα μπορέσω.. Λέω μέσα μου δείξε πυγμή.. μην πονάς.. το λέω ένα εκατομμύριο φορές την ημέρα, και ξαφνικά ο πόνος γίνεται όλο και πιο φριχτός που πέφτω στο πάτωμα λες και οι λέξεις μου είναι κενές.. Δεν μπορείς να ξαναφτιάξεις την πραγματικότητα.. δέξου τη όπως έρχεται ..Μην υποχωρείς και δέξου την όπως έρχεται .. μην υποχωρείς...

δεν πετάμε

υπάρχει ένα αεροδρόμιο.. που πρέπει για να φύγεις να σου κάνουν 8 φορές έλεγχο διαβατηρίου.. που το λεοφωρείο που σε πηγαίνει στο αεροπλάνο πρέπει να κάνει διαδρομή σαράντα λεπτών να βγει στον αυτοκινητόδρομο να περάσει ένα βουνό.. να έιναι 5 η ώρα το πρωί.. να μην έχει φώτα έξω να μν βλέπεις τίποτα και να περιμένεις.. το τέλος σου..

πάω για ύπνο

είναι αργά ...θα κοιμηθώ.. έχω πολλά χιλιόμετρα να κάνω... κάθε βράδυ.. τρέχω... ασταμάτητα... και η γη γυρίζει ανάποδα και τρώω χιλιόμετρα και το σκηνικό πάλι το ίδιο... και ξυπνάω πτώμα από την κούραση χωρίς να φτάσω κάπου... όταν δεν σου πάει το ρομαντικό φαίνεται αστειο αν το φυτέψεις.. το φεγγάρι δε κρύβεται την νύχτα... το δέντρο δε κρύβεται στο δάσος το κλισέ φωνάζει.. η μαμά σου έκανε φαγητό.. εκείνος δε μίλησε.. είχε καιρό να μιλήσει όταν είπε .. κάτι για το μπάνιο του.. και έχασα τη γη κάτω απτα πόδια μου ..θυμάμαι τωρα ...μια φορά που κοιμήθηκα.. ήταν η επόμενη φορά που μίλησε ..κοιμήθηκα 30 ώρες... έγινα η ωραία κοιμομένη και δε ξύπνησα ποτέ.. θέλω να φύγω... αλλά είσαι το πεπρωμένο μου... και έτσι  φυγείν αδύνατον..

YOU SAY THE BEST

when you say nothing at all..

ετσι

γιατί η ευκαιρία χάνεται .. όταν την αφήσεις να χαθεί.. και πάλι βάζεις στο στόχο να χάσεις και αυτή και την επόμενη.. και να μη γυρίσεις πίσω.. ..Gιατί όλοι να έχουν τα ίδια όνειρα... και να απατούνται με τον ίδιο τρόπο.. οικογενειακές αυταπάτες.. σε ένα κυνηγητό.. που τώρα μεγάλωσε.. και χάθηκε στην έρημο.. για να κλαις με μια μόνο μουσική... νανανα  και να έιναι λίγα πράγματα που σε κάνουν χαρούμενο .. ένα καρό σεντόνι ένα ποτήρι νερό ένα σπιτικό φαγητό, 2 αθλητικά παπούτσια... σ'εναν τέταρτο όροφο, μια κολοκύθα που ποτέ δε θα γίνει άμαξα αλλά σούπα.
καλή μας χρονιά..είπαμε... για έναν διπλό χρόνο και ένα αγύριστο αύριο

εύχομαι..

κάποτε είπα .. θέλω να 'μην θέλω πια.'. και ήρθε έγινε και αυτό σαν όλες μου τις ευχές και δεν θέλω πια να φάω, να φύγω, να φαίνομαι.. να ξέρεις τι θέλεις να ευχηθείς.. είναι σοφό και πότε... γιατί οι ευχές σου θάρθουν να σε βρουν και ας ξέφυγες απόλους. πάρε με μαζί σου... γιατί μόνο για σένα κρατώ τα μάτια μου ανοιχτά  για σένα στεγνώνουν τα δάκρυα που έχω στα μάτια..

τώρα το ξέρω

πάρε με μαζί σου... είναι μαι φράση που λέγεται εύκολα.. συχνα την χρησιμοποιούν οι εραστές σε κάποιον σταθμό όταν όλα έχουν τελειώσει... όταν όλα έχουν τελειώσει .. όταν όλα έχουν τελειώσει.. όταν όλα....

come

come now and save me...