ναι. αλλά

7
έμενε πολλές ώρες, μέρες μήνες.. ακίνητη. Παρατηρούσε αμέτοχη.  Κομμένα πόδια χέρια .. μάτια κουνιόντουσαν.

Το όνομα της ήταν.....   (τρομάζω στην ιδέα να διαλέξω ένα).
Πίστευε σε έναν άνθρωπο αλλά όχι στον εαυτό της.  Αυτός αναρωτιόταν πάντα γιατί. Άπιστος. Αυτή πολλές φορές δεν έβρισκε απάντησεις σε αυτό .. τις στιγμές που αυτός τις ήθελε.

Η απειρία της, η ανασφάλεια της και η αγάπη της την έδεναν από 3 μεριές μαζί του.
Ήταν απόλυτος σκληρός όμως κατάφερνε κάποιες φορές να κάνει κάποιες ελάχιστες παραχωρήσεις για εκείνη. Αγαπούσε αυτή του συμπεριφορά.
Ήταν μονος του σε έναν κόσμο που κυρίευε αυτός, είχαν μια ίδια ανεξαρτησία μέσα στην μοναξιά τους. Βρίσκονταν εκτός των κυκλωμάτων των ανθρώπων που σέρνονται. Γιαυτό τον θαύμαζε.
Ήταν παιδι, όσα χρόνια περνουσαν και αρνιόταν την σοβαρότητα της ηλικίας του, και όλα αυτά που αυτή επέφερε, από μια ασφαλή στάση αδιαφορίας. Για αυτό τον ζήλευε.

Κινούνταν μέσα της μηχανισμοί απίστευτης δημιουργίας...

Δε θα είχε καταφέρει τίποτα από αυτά αν η αγάπη της δε πότιζε την δημιουργια της.
Κάθε βράδυ τον αγκάλιαζε σφιχτά κάτω από τα 3 παπλώματα. Του χαιδευε τα μαλλιά... μα αυτός ποτέ..δεν άκουγε τίποτα..