Κινηματογραφιστές στο Ολύμπιον για 5 μέρες

28.01 με 3.02
220 σνηνοθέτες και παραγωγοί διεκδικοούμε έναν Νόμο.
http://www.fogfilm.org/
Eίμαστε εκεί.
Κίνηση Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη.

Ανάποδα..μα ελέυθερα

Ήμουν στιάχτροκάποτε....και κρεμάστρα επίσης, απ'αυτές που κρεμιούνται από πάνω σου και τα χέρια τους εκεί να πιάνουν εσένα και δε μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο παρά μόνο να πιάνουν εσένα και εσύ δε μπορείς να κουνηθείς γιατί έχεις ένα βάρος..αόρατο πάνω σου μα πάντα κολλημένο εκεί, να σε προσγειώνει να σε προστατεύει να σε σκεπάζει να σε αγκαλιάζει να σε πνίγει.

Γράφω τον οδηγό επιβίωσης στη σχέση. Το επόμενο best seller. Γράφω από ματαιοδοξία... για αυτά τα όνειρα μου που είχα από παιδί και βλέπω να χάνονται με σταυρωμένα χέρια καθώς μεγαλώνω. Δε τα κηνυγάω..τρέχω από την αντίθετη από αντίδραση να με πείσω ότι κάνω το σωστό. Κάποιες φορές με κηνυγάει ένα φάντασμα από τα μέσα μου..όχι μου λέει φύγε μα δε με πείθει ποτέ.

 Πάντα όλο επαίνους άριστα και άριστα..όλα τα εμαθα σωστά μονάχα ένα πραγμα... μου διεύφευγε. Η μοναξιά. Νόμιζα ότι όλοι οι άνθρωποι ζούνε σε ζευγάρια δύο δύο και όλα τα ζώα επίσης. Ο λεον με τη λιονταρίνα, ο μπαμπάς με τη μαμά, ο παππούς με τη γιαγιά..Τώρα...μαγειρεύεις για έναν ..τρως μόνος, κοιμάσαι όχι πάντα μόνος, ονειρεύεσαι μόνος, παρακολουθείς τους άλλους ..με ενδιαφέρον η χωρίς και πάντα μόνος.

Μεγαλώνεις ..μόνος ..αρχίζεις να γίνεσαι περίεργος..αμίλητος... δύστροπος.. δύσκολος...δυσκίλιος.. Δε βλέπεις καθαρά ..η όραση σου χάνεται και η όσφρηση..πολλές μυρωδιές μπερδέυεσαι.. καμία χημεία.. κανένα νόημα στα σώματα που πηγαινοέρχονται και γίνεσαι κάκιστος γιατί δε σου κάνει τίποτα.. Δε σου έκανε αυτό που είχες...αυτό που απέκτησες..αυτό που έφτιαξες ..δε σου κάνει τίποτα.. για τώρα ..για μετά δε ξέρεις ...δε σκέφτεσαι το μετά.. Τώρα θυμώνεις ...με σένα και εσένα, και δε σου κάνει τίποτα.. μεγάλωσες.. λερώθηκες.. έσφαλες.. χάλασες... κάηκες... πέτυρωσες.. πάγωσες.. τελείωσες.

Και πάντα πίστευα ότι οι άνθρωποι είναι εύπλαστοι και Καλοί, τους πονούσα ..δε τους χτυπούσα.. τους συμπονούσα..και έκλειγα για αυτούς..αμέτρητα δάκρυια με τον πόνο των άλλων. Με την αδερφή μου.. κλάμα και οι δύο για κάποιους που δε ξέραμε.. χωρίς να ξέρουμε.. και μου έπιανε το χέρι.. το δεξί. Και με ρωτούσε το βράδυ - Κοιμάσαι ..και της έλεγα - Ναι, ..πάντα ναι της έλεγα... και ας ξαγρυπνούσαμε μαζί ..με μάτια ορθάνοιχτα στο σκοτάδι.. κα με ρωτούσε - Φοβάσαι ..και της έλεγα΄-Όχι.., πάντα όχι  της έλεγα και όμως φοβόμουν τόσο πολύ ..έτρεμα.. και της έλεγα όχι δε φοβάμαι και με ήξερε και εμένα και τον φόβο μου και μου έδινε πάντα το χέρι το δεξί. Δεν έχει βάθος..δεν έχει κατά βάθος.. η καλοσύνη δεν έχει βάθος ..επιπλέει.. όπου και να είσαι όσο και να μεγαλώνεις.. μεγαλώνει και αυτή μαζι σου...και όχι αλλού δε λέγαμε ποτέ όχι.

Παγιδά αυτό, και ναι θα πεις θα σου κάνω το κλόουν και το καραγκιώζει και ναι θα σου δώσω και τον ώμο μου να κλάψεις και τα δάκρυα μου και ναι θα σου πω ναι θα σε πάω θα σε φέρω

I say so..

ο Μιρο της Μαγίορκα- few days left

To ατελιέ του Χουάν Μιρό στη Μαγιόρκα στήθηκε από τον Αύγουστο στη Θεσσαλονίκη!  Εγώ ευτυχώς πρόλαβα και το επισκέφτηκα σήμερα.

Ο Μιρό της Μαγιόρκας .
Το υλικό της προέρχεται από το Ίδρυμα Πιλάρ και Χουάν Μιρό της Μαγιόρκας και τους κληρονόμους του. Πρόκειται για  400 έργα και τεκμήρια (ζωγραφική, γλυπτική, χαρακτική, σχέδια, σκίτσα κ.ά.), τα οποία καλύπτουν κυρίως την περίοδο κατά την οποία ο Μιρό δημιούργησε στη Μαγιόρκα. Το ατελιέ σχεδίασε ο Καταλανός αρχιτέκτονας, και φίλος του Μιρό, Γιοζέφ Λιουίς Σερτ το 1956.

Πάντα για άλλους μιλάμε..

Δε με βοηθούσε ιδιαίτερα η τύχη, αλλά συνήθως έκανα έξυπνες κινήσεις. Σταθερά..κοιτώντας μπροστά..εκτός συνόρων.. Δε περιορίζομαι.
Πάντα για άλλους μιλάμε ... πάντα για άλλους μιλάμε..


Μεγαλώνω θα πεί να 'ρχεται η ανατροπή , Οι καιροί να στη φέρνουν , Τα μυαλά να σου γδέρνουν , Να ζητάς να κουρνιάσεις
Και να βρίσκεις οάσεις, Στις ψυχώσεις των άλλων , Που έχουν για περιβάλλον
..Ίδιες φάτσες με σένα ..

Η ταινία "Ο Δρόμος"

Η πολυσυζητημένη μεταφορά του συγκλονιστικού, βραβευμένου με Πούλιτζερ best seller μυθιστορήματος του Κόρμακ Μακ Κάρθι .

Ο πολλά υποσχόμενος Αυστραλός σκηνοθέτης Τζον Χίλκοουτ παρουσιάζει μία από τις μεγάλες ταινίες της χρονιάς - έναν άκρως υποβλητικό συνδυασμό δυσοίωνου μετα-αποκαλυπτικού θρίλερ και μινιμαλιστικού εσωστρεφούς δράματος, με τον Βίγκο Μόρτενσεν απλά συγκλονιστικό στο ρόλο ενός πατέρα, αποφασισμένου να διατηρήσει πάση θυσία ανέπαφη τη σωματική και - κυρίως - την ηθική ακεραιότητα του μοναχογιού του.

Ένας πατέρας διασχίζει με το γιo του την Αμερική, δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα μιας τεράστιας φυσικής καταστροφής βιβλικών διαστάσεων, η οποία οδήγησε σε αφανισμό όλα τα ζώα και τα φυτά. Κάθε έννοια πολιτισμού έχει εκλείψει προ πολλού και τίποτα δεν κινείται στο ερημωμένο τοπίο, εκτός από τη στάχτη στον άνεμο. Το κρύο είναι τόσο τσουχτερό που ραγίζει πέτρες, ενώ όταν χιονίζει όλα είναι γκρίζα. Και ο ουρανός μονίμως σκοτεινός... Οι δυο τους κατευθύνονται νότια, προς την ακτή, με την ελπίδα τα πράγματα εκεί να είναι κάπως καλύτερα. Κανείς όμως δεν μπορεί να τους υποσχεθεί κάτι τέτοιο. Όλα τους τα υπάρχοντα μαζί με κάποια ελάχιστα τρόφιμα βρίσκονται σε ένα καροτσάκι σούπερ-μάρκετ που σέρνουν, ενώ στην τσέπη του ο πατέρας έχει ένα πιστόλι, ως μόνη λύση για να προστατευθούν από τις «αλλόφρονες» συμμορίες που παραμονεύουν σε κάθε σχεδόν στροφή, αποφασισμένες να τους προσθέσουν στην τροφική τους αλυσίδα. Ίσως πάλι, οι δύο τελευταίες του σφαίρες να αποτελέσουν τη μόνη τους διέξοδο από αυτόν τον εφιάλτη δίχως τέλος...

χαμηλές πτήσεις νο1

Πλησίαζε ... Μύριζε κοντή τρίχα και μπαγιάτικο γρασίδι. Ή ανάσα της απλωνόταν σ'όλο του το πρόσωπο... ζεστή ..του έκοβε την αναπνοή.  Τον κοιτούσε με μια απορία και μια λαχτάρα ταυτόχρονα και έγερνε το κεφάλι  της δεξιά απέναντι του  αναστενάζοντας ελαφρά.  Δε περίμενε τίποτα νέο , όμως είχε μια λαχτάρα πάντα για τα ίδια πράγματα. Συνήθεια. Τα σάλια έτρεχαν..έσταζαν κάτω.. όταν δε διψούσε. Δεν ήταν απ'αυτές τις τριαντάρες που κυκλοφορούσουν με τα ψιλοτάκουνα, και πιάνουν τα χεράκια ..ήταν από τις άλλες τις αληθινές που όταν σ'αγκαλιάζουν σου σκίζουν τα ρούχα... Είχε σκούρα μάτια , ελαφρώς κατεβασμένα στις έξω άκρες, μια κρεμαστή μουσούδα, και διπλωμένα  αυτιά. Τα  νύχια της έκαναν πάντα θόρυβο στο ξύλο όταν περπατούσε..σπάνια γαύγιζε... . Ο Θράσος την έσερνε μαζί του παντού. Στα πρώτα ραντεβού πρωταγωνιστούσε, τη χρησιμοποιούσε για να κλέψει μια παράσταση.  Στην ίδια παραλία..τα ίδια βήματα... στο  ίδιο δέντρο ..το ίδιο νούμερο..κάθε φορά.. 'πάνω'.. 'κάτω'.. θηριοδαμαστής..δοκιμασμένο, φτηνό, εύκολο.

Γύρισαν σπίτι, ήταν αργά ..λιγοστή κίνηση στα πεζοδρόμια...η παράσταση καλή... αλλά το θύμα δεν ακολούθησε αυτή τη φορά. Ανέβηκαν πάνω μόνοι.  Το σπίτι χρειαζόταν λίγη ακαταστασία για να αναστηθεί , τουλάχιστον να αντικατοπριζει την κατάστασή Του. Αυτή φρόντιζε να το κάνει αυτό. Άνω κάτω.

Εκείνη τη φορά έμοιζαν όλα στη θέση τους. Τίποτε περιττό ..ξένο στον διάδρομο. Δεν έστειλε κανένα μήνυμα για να γεμίσει τη νύχτα του  όπως συνήθως. Έβγαλε τα παπούτσια του στην είσοδο, έπλυνε τις πατούσες της σκύλας στο μικρό μπάνιο , βγήκε στο μπαλκόνι να βγάλει επιμελώς το ποτισμένο από τη κάπνα παλτό του, και έβαλε ένα ποτήρι γάλα. Αν δεν είχε κάποια να κρεμάσει τη νύχτα του, περνούσε δύσκολα.. Λιγοστά βιβλία στα ράφια μόνο για να συμπληρώνουν το ντεκόρ, κολλήμένες οι σελίδες ακόμα ανάμεσα....δε διάβαζε.. Δεν τον ενδιέφερε η  τέχνη, ούτε η μουσική ιδιαίτερα. Ουίσκι είχε πολλά, αλλά σπάνια έπινε μόνος. Ποτήρια επίσης πολλά αν και σπάνια χρειαζόταν πάνω από δύο, και όλα μοντέρνα κλεισμένα μέσα στον παραδοσιακό του εγώ έκαναν επανάσταση.  Ήταν το σπίτι του..αλλά τίποτα από το σπίτι του δε μαρτηρούσε ότι ήταν δικό Του. Εκείνη τη νύχτα δε θα κοιμόταν . άφησε  το ποτήρι του σχεδόν γεμάτο.. και βγήκε βιαστικά, χωρίς την σκύλα του...
...

unlimited intellingence - A friend

ο παππούς ήταν ψηλός.. του έμοιασα..

Σήμερα θα παώ στο ΧΩΡΙΟ

Do not expose to temperatures below 32 F or above 100 F, for extended periods of time.

Store in cool dry place. No assemble required..
Do not expose ..... PLEASE    link

Αβγό

Γιατί όλοι λένε σ'αγαπώ και δεν λένε ας πούμε αβγό? Έίναι πιο εύκολο και πιο σύντομο. Επίσης δέχετε και χαρακτηρισμούς, μελάτο, τηγανικό,  ομελέτα. Ενώ το σαγαπώ τηγανικό? Σκέτο και ξερό... Πιστεύω θα έπρεπε να λέμε αβγό τουλάχιστον είναι νόστιμο και όχι πικρόχολο άσε που χωνεύεται και εύκολα και είναι αληθινό χειροπιαστό, ενώ το σαγαπώ αέρας κοπανιστός. Και όπου φυσάει ο άνεμος.. πάει. Και μετά παρεξηγούμαστε και άλλα λέμε.. άλλα φυσάει. Και ακούμε σαγαπώ ενώ οι άλλοι τρώνε ένα αβγό. Εγώ ας πούμε δεν έτρωγα τα αβγά καθόλου συχνά , εδώ και 1 χρόνο, αλλά τελευταία όλο μάτια τα κάνω.. και αν ακούω σαγαπώ σκέφτομαι πώς θα τηγανίσω το αβγό. Όσους όμως αγαπώ τους μαγειρεύω και αβγό και τους λέω σαγαπώ και αυτοί ας τρώνε το αβγό και ας ξεχνούν το σαγαπώ.

Αφιερωμένο

Ίσως δε σε κατάλαβα ποτέ, όμως νιώθω την αγάπη σου είναι βουβή σαν την δικιά μου. Μοιάζουμε. Δε στο είπα ποτέ ότι είμαι περίφανος για σένα ?..δε πρόλαβα.

Futur

Σήμερα έγραψα εξετάσεις για το Μπαουχάουζ και τον Βάλτερ Γκρόπιους. 35 ήταν όταν αποφάσισε να γυρίσει την πλάτη στον παλιομοδίτικο τρόπο σκέψης και να πρωτοστατήσει στην προώθηση της ιδέας μιας δικαιότερης κοινωνίας. Το έκανε.  Τότε, δεν βυθίζονταν όλοι οι άνθρωποι στην απόγνωση της μίζερης μεταπολεμικής πραγματικότητας, ούτε αναζητούσαν πήδημα στο διαδίκτυο . Εσείς το πάτε καλά όμως...ανεβάστε τις γυμνές ανησυχίες σας τις φωτογραφίες σας, δείξτε διαθεσιμότητα και άλλο και άλλο, να γκαβλώσετε κανα μουνί μήπως χτυπήσει το κουδοόυνι. Έτσι είναι ο έρωτας ο παραδοσιακός ... αναρτίζει τα θυράματ α του στο wall και ξερνάει τραγοόυδια ψεύτικα. Ψάξτε και άλλο στα κρεβάτια του κόσμου..σηκώστε τις φούστες να δείτε ποια π... είναι χωμένη που. Αλλά όλοι μόνοι..και τα σπίτια τα βράδυα ποτέ άδεια.. άλλα όλοι μόνοι.. και αγανακτισμένοι. Έτσι είναι ο έρωτας.. χαχαχχα

Paris

but i say....

Are ..yours..:)

MIKRO PAIDI link to song

:) u know better