και τί εγινε...

μυθομάνια

είδα ένα όνειρο.. εσένα.. ήρεμο.. και το φάντασμα δίπλα και ήσουν ήρεμος.. σίγουρος.. όπως δε σε είδα ποτέ στην αληθινή ζωή μας.. να μου μιλάς με τα μάτια ..να ερμηνέυω ότι θέλω εγώ .. και να συμφωνείς.. να μην ρωτάς.. να μη φωνάζεις .. να είμαστε σε ένα τραπέζι να μη τρώμε πολύ.. να κρατάμε τα μαχαιροπήρουνα.. ως πρέπει .. να καθόμαστε απέναντι.. να με κοιτάς.. να τρώω... η αλήθεια είναι ότι κατάλαβα ότι ήταν όνειρο με την μία γιατί τελευταία δε τρώω.. και μου φάνηκε παράξενη η προτοφανής αυτή λαιμαργία.. και όρεξη.. ίσως να έφταιγε η θέα σου... γιατί δε θυμάμαι ακριβώς τι μπορεί να μύριζα.. ίσως να μην έχουν μυρωδιά τα όνειρα.. θυμάμαι μόνο.. να μασάμε το ίδιο φαγητό.. που μας έκανε χαρούμενους.. σε ένα τραπέζι στο κήπο.. ενός σπιτιού μας σούρουπο...

επαναπατρισμός

Μαζί γιατί γίναμε 3.. Να τόσο εύκολα αλλάζει η μονότονη μοναξιά.. δίνει νόημα στη ζωή μας και ελπίδα.. ότι κάποτε ίσως να γίνουν όλα καλύτερα από τα ίδια μας τα χέρια όταν εμείς θα έχουμε φύγει...

ήρθε..

Θα ερχόταν η στιγμή που φοβόσουν περισσότερο.. η στιγμή να γυρίσεις πίσω.. αυτή που πάντα ονειρευόσουν και πάντα ανέβαλες... αυτή που φοβόσουν ότι θα γίνει υποβιβασμός, θάνατος.. ηρθε