ερημος

και έλεγε οτι έπασχε απο ερημιά.. απο αυτή την αρρώστεια που παθαίνεις όταν σε εγκαταλείπουν αγαπημένοι άνθρωποι και έρχεται η μοναξιά και σε κλείνει στους τοίχους της. Εκεί μόνος άλλωτε γελάς, γέλια άλλου και άλλοτε κλαις, δικά σου δάκρυα.
Ήταν μια ασθένεια, έπασχε απο αυτή καιρό, και απο αυτή κατέληξε.

να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς να ζητάμε πολλά
να είμαστε ευγνώμονες για αυτά που έχουμε και να χαμογελάμε στον δρόμο μας..

ευχή για λύτρωση

εκει

υπάρχει λίγο κίνηση... ξέρω ότι είσαι εκεί.. θυμάσαι γελάς, κλαίς, ζεις την ζωή που έρχεται αβίαστα στη μέρα σου.. κοιτώντας πίσω με μια ματιά θολή.. 

χαμογελάς - γλυκό χαμόγελο..

δε μπορω να σου λέω πολλά.. έπεσε ο τοίχος και μας πλάκωσε.. ήρθες έφυγες ..αυτοί που φέυγουν και σε ξεχνάνε και μετά σε θυμούνται και ξαναέρχονται, θέλουν κάτι απο εσένα.. ίσως όχι εσένα.. κάτι απο αυτό που έχασαν, δικό τους ήταν και το θέλουν πίσω, όχι εσένα.