Μάθε παιδί μου την ζωή...

Όλα τα είχανε.. μα τους έλειπε το κάτι παραπάνω.. το πακιστανικό χαλάκι μπροστά από την εξώπορτα, το σερβίτσιο με τις γυριστές επιχρυσομένες άκρες, το νέο video game.. Η μητέρα δε δούλευε πια... έστρωνε τα καλοδουλεμένα σεμεδάκια τα πρωινά και καθόταν με τον άτριχο σκύλο μπροστά απο την τηλεόραση.. Ο πατέρας διεκριμένος γιατρός για την εποχή του.. ξεγεννούσε νεαρές και μεγαλύτερες κυρίες χωρίς πρόγραμμα. βράδυ συνήθως χτυπούσε το κινητό του... σαν σειρήνα του πολέμου αχούσε στα αφτιά του μικρού του παιδιού...

Δε μπόρεσε να κάνει δέυτερο παιδί .. καημό το είχε.. Δε θεώρησε ποτέ ότι έφταιγε αυτός.. αλλά κάποια άλλη πιθανή ανωμαλία που δεν είχε το κουράγιο ως τότε να αποσαφηνίσει.. Έπερνε τον μικρό στο ιατρείου να του διδάξει τη ζωή και να πάρει λίγο δύναμη για αυτά που ήθελε ο ίδιος να πραγματοποιήσει και δε πρόλαβε μέχρι τότε... Έκανε όνειρα πολλά αν και δεν ήταν νέος.. μιας και οι πάμπολες κακουχίες, του στέρησαν την ίδια τη ζωή και τα απαραίτητα σε μια δύσκολη εποχή. Ο χρόνος πάντα τρέχει.. και όταν σε σημαδεύουν πισόπλατα φοβάσαι να τρέξεις... κοκκαλώνεις.. έτσι αργείς.. μένε πίσω..  Άργησε και ο ίδιος να χτίσει την φυσιολογική του ζωή, αυτό που οι άνθρωποι λένε οικογένεια..  μπλεγμένος πια ως ώριμος άντρας με τις νεαρές ήθελε κάτι εξωτικό για να κατασταλάξει.. Έβλεπε τις γυναίκες από μέσα.. από κάτω.. όλες διαφορετικές μα και όλες ίδιες.. Σκεφτόταν ότι θα έχει πολλά.. χρόνια για να κατακτήσει τον κόσμο του.. βλέπεις η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία λίγο πριν από τα όνειρα..και λίγο μετά από σένα..

Σπιτι έφτανε αργά, έπινε ένα ποτό ή ερχόταν ήδη 'έτοιμος'.. του άρεσε το ουίσκι και δε σήκωνε τίποτα πιο ελαφρύ. Η ένταση ήταν κάπου εκεί κάτω από το προσωπείο του επαγγελματία.. Όταν ξέφυγε το ζευγάρι από τα μέλια ..έγινε πιο σκληρός.. Ένα παιδί καταλαβαίνει τα πάντα.. το ήξερε πολύ καλά αυτό.. αλλά αυτά που κουβαλάμε από μικροί δεν τα ξεφορτωνόμαστε έστι εύκολα. Είχε διαβάσει πολύ ως επιστήμων και λίγο ως μικρό παιδί.. Έζησε και αυτός δύσκολα και έχτισε έναν άγριο μα παράλληλα ευαίσθητο άντρα μέσα του, παρορμητικό και απόλυτο.

Θαυμάζουμε πολλές φορές τους γονείς μας για αυτό που υπήρξαν. Αν δεν ζουν δε τους κρίνουμε έντονα, αν ζουν δέχονται τα πυρά μας στην εφηβεία μας και την συγχώρεσή μας και συμπόνοια στην ενηλικίωση μας. Ήθελε το παιδί του να μεγάλωνε με ασφάλεια. Η λέξη κλειδί. Ο φόβος της κατάρευσης και του χαμού του εαυτού μας, μας στιγματίζει μια ζωή. Ασφάλεια ίσον οικογένεια.. το είχε γράψει ως πρόλογο στο βιβλίο που ετοίμαζε.. όταν ο γιος του ήταν 7 . Ήταν τα χρόνια που ήταν χαρούμενος οικογενειάρχης και γεμάτος δύναμη για εξέλιξη, προσωπική εξέλιξη.. Κεφάλαιο πρώτο: η σύλληψη... Μελετούσε αυτή την αποτελεσματική συνέυρεση όπως την χαρακτήριζε, μέσα από τους ασθενείς του χρόνια τώρα. Άλλοι χαρούμενοι μα οι περισσότεροι χαμένοι στον πανικό και κάποιοι -ελάχιστοι- παγιδευμένοι στην πορεία της συννένεσης, ένιωθαν λάθος, για το μεγαλύτερο δώρο της ζωής, την ίδια τη ζωή. Διέκρινε δύο τύπων χαρακτηρισμούς για την υπόθεση της συμβίωσης.

Κεφάλαιο πρώτο: Η συνθήκη της συμβίωσης..
Για κάποιους αποτελούσε την αρχή της πραγματικής ζωής όπου θα πράξουν τα όνειρα τους με ασφάλεια και 'παρέα' και για κάποιους αποτελούσε το θάνατο της αληθινής δικιάς τους ζωής όπου θα πρέπει να στερηθούν όλα όσα θέλησαν και να βάλουν στην άκρη τα όνειρα τους βαδίζοντας σε ένα δρόμο απολύτως καθορισμένο καθώς θα έχουν 'παρέα'.
Τους ευτισμένους και τους δυστυχισμένους.. και οι μεν και οι δε δεν βασίζουν τα αισθήματα τους αυτά στο έτερον ήμισυ αλλά αποκλειστικά στην πράξη αυτή της συμβίωσης... μισούν ή αγαπούν αυτή την ιδέα της 'παρέας' χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία το προφίλ του ανθρώπου που θα ζήσουν μαζί. Βέβαια και ο χαρακτήρας του άλλου, μπορεί να ανατρέψει ελαχίστως αυτή την ευτυχία ή δυστυχία..  Πολλοί μάλιστα είναι και εκείνοι που ξεκινούν από το πρώτο με διάθεση και όρεξη για την νέα αρχή... αλλά αργά ή γρήγορα συνειδητοποιούν το δέυτερο, την παγίδα αυτή της συνήπαρξης και αποδίδουν τα μελλούμενα στην κακή τους επιλογή.. δηλαδή εμέσος στην 'παρέα' του συντρόφου...

Κεφάλαιο δεύτερο: Μεγάλωνε το παιδί του με μια αρχή..
Διάλεγε σωστά, αγάπα δυνατά και τιμώρησε τα υπόλοιπα.. Παρεξηγήσεις υπάρχουν πάντα ανάμεσα σε αυτά που θέλει ο γονιός να μεταδώσει και το παιδί αντιλαμβάνεται.. Και όταν ο γονιός φύγει από τη ζωή όταν ακόμα το παιδί είναι μικρό δε θα προλάβει να ολοκληρώσει το δίδαγμα και το παιδί θα μείνει στις πρόημες συμβουλές για την νιότη.. αυτές τις σκληρές του 'όλα ή τίποτα', τις εφηβικές...  δε θα προλάβει ο γονιός να του διδάξει την υπομονή... μέχρι να ανακαλύψει ο ίδιος, οτι οι πληγές είναι αναπόφεκτες, η ηρεμία είναι τον παν και έρχεται με την υπομονή, ο χρόνος 'μαζί' αυτός γιατρεύει και όχι ο χρόνος 'χώρια', και έτσι χωρίς αυτή τη γνώση γίνονται μεγαλύτερες οι πληγές, όσο πιο πολύ μεγαλώνεις τόσο σοφότερος γίνεσαι, τόσο πιο ήρεμα πρέπει να αντιμετωπίζεις τα πάντα.. τόσο πιο συχνά πρέπει να συγχωρείς.. τόσο πιο πολύ πρέπει να μαλακώσεις την αδιάλακτη συμπεριφορά σου και την απολυτότητα σου.

Κεφάλαιο τρίτο: Για την αποδοχή και την απόριψη

Πόσα λάθη μας θα πρέπει να απαριθμήσουμε ..αν απορίψουμε... αυτό που εμείς επιλέξαμε.. γιατί τελικά συμπεραίνουμε .. ότι απλά ήταν λάθος.. Πόσα κιλά λάθος κρίσης έχουμε και πότε επιτέλους θα αποκτήσουμε αυτό το κιλό σωστής κρίσης..έγραφε.. Για να απορίψεις .. κάτι για το οποίο ονειρέυτηκες πριν.. πρέπει πρώτα να πέσεις στην ταπεινή αυτή θέση συνηδειτοποίησης του πόσο λάθος ονειρέυτηκες..( αν μπορούν τα όνειρα να είναι λάθος) να παραδεχτείς την αδυναμία σου.. το λάθος ενστικτό σου.. τις ορμές σου που σε έσπρωξαν σε λάθος μονοπάτι.. την άφεση σου στην επίροια κάποιας άλλης δύναμης, την ανωριμότητα σου.. και άλλα πολλά .. πριν πεις.. οτι απορίπτεις.. αυτό που αρχικά διάλεξες... Μπορείς μετά, ή και πριν, ( χωρίς να μπεις στη διαδικασία να κατηγορήσεις τον εαυτό σου ) να κακοχαρακτηρίσεις τον άλλο και να του προσδώσεις την εξαπάτηση σου.. να τον κατηγορήσεις δηλαδή για απάτη...
Χρησιμοποιώντας παραδείγματα γυναικών που απορίφτηκαν τα οποία παρεπιπτώντος του θύμιζαν της δικές του απορίψεις.. έγραφε..  Άνθρωποι που δεν απέριψαν αλλά απορίφθηκαν κουβαλούν την ελαφρότητα.. του 'μας πάει η ζωή κάπου' και βιώνουν τον φόβο της απόριψης ακόμα και αν δε θα πρέπει να κινδυνέυουν από αυτόν..  Οι άλλοι, ίσως πιο πονηροί, πιο ευαίσθητη ξεγλοίστρησαν πίσω από μια επιλόγή που δεν ήταν δική τους.
Να λες όχι..δεν είναι κακό.. να μην λες τίποτα. ειναι μεγάλο μπέρδεμα.. να λες όχι και να μην σε ακούνε. έιναι καταδίκη..

Κεφάλαιο τέταρτο: Στην αναζήτηση της ανοσίας για τον πόνο...

 Κάπου εκεί στη σελίδα '83 παράγραφος 4, σειρά 28 σταμάτησαν οι λέξεις του.. Δε πρόλαβε να ολοκληρώσει.. απεβίωσε ένα φθινόπωρο..