Όταν καταλάβαινε ότι το τέλος ήταν κοντά, ένας σεισμός μέσα της την έφερνε στα λογικά της και μια απεγνωσμένη φωνή την κουφαινε τόσο που δεν ακούγε τους γλάρους, τον ήχο του τρένου, την φωνή της την ιδια. Ήταν σαν να πέθαινε μόνη.. κάπου τόσο κοντά μα μόνη. Πέθαινε από άγνοια αυτή η αρρώστια την σκότωνε.
Μετά έμεινε μακριά από τα φώτα της πόλης, ήταν δίκαιη, τίμια πλήρωνε όλα της τα χρέη με το παραπάνω και η τιμωρία συνεχίστηκε. Κάπου είχε διαβάσει ότι πρέπει να φτάσει στον πάτο για να σου συμβεί κάτι καλό που αξιζεις, αυτό έψαχνε.. την εξορίας της.
Έτσι μακρια μεγάλωνε η αγάπη της με την απουσία του. Ιδανική αόρατη μοναχικη, έτσι ήταν η αγαπη της μοναχική όπως η ίδια. A fantasy.
Να μην βρεθούν και χαθεί η μαγεία, να μην μάθει και γκρεμιστεί το ιδανικό, να μην φιληθούν και δεν της φτάσει. Να μην συνηθίσει.. να μην σβήσει και φθαρεί να μην εξατμιστεί.. δεν ήθελε..
No comments:
Post a Comment