Η Ειρήνη μπήκε στη ζωή μου πριν λίγους μήνες. Πήρε το πολυπόθητο εισητήριο ως φίλη φίλης μου χωρίς ανακρίσεις και κολισιεργίες, μιας και η εποχή και πολύ περισσότερο η ηλικία μου δε το επιτρέπει. Έφτασα κάπου στα μέσα της ζωής μου να κοιμάμαι μόνος, να μιλάω στους ίδιους φίλους κάποια απογεύματα για τα εξαντλημένα θέματα μας...
Περνάω όμορφα.. προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου.. για τις επιτυχίες μου, επιβραβεύοντας τον εγώ μου, για τις τιμωρίες που μοίρασα ως δίκαιος πληγωμένος επαναστάτης.. Προσπαθώ να με πείσω .. να.. ότι είχα τα φόντα να γίνω.. πολλά περισσότερα από αυτό.. δε ξέρω αν οι επιλογές μου έφταιξαν ή ο πόλεμος μέσα μου.. Σκέφτηκα πολλες φορές ότι ίσως δεν μπορείς να ζήσεις με τον έρωτα, γιατί θα τον πολεμήσεις.. ίσως πρέπει να παντρευτείς τον συμβιβασμό. Εγώ δε συμβιβάζομαι. 'Δεν είναι αυτός ο λόγος που μένω μόνος'.. λέει η Έυη μια φίλη ψυχολόγος. Είναι ότι ενώ θέλω να ζήσω για κάποιον.. σε ένα υπόλοιπο ζωής .. αυτό το υπόλοιπο συρικνόνεται και με πνίγει μέσα του.. 'Μαλακίες' λέω εγώ.... για το μόνο που με έπεισε είναι ότι θέλει να έρθει και αυτή κοντά μου... Τις έμαθα τις γυναίκες.. Τις ξέρω.. Δίνουν συμβουλές κορακιού σε φίλες και συγγενείς και δεν τολμούν να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Στον μεταφορικό γιατί στον πραγματικό κλείνουν οκτάωρα βγάζοντας τις τρίχες από το μουστάκι τη μύτη τα φρύδια και ούτο το καθεξής.
Η Ειρήνη είναι διαφορετική.. βέβαια το ίδιο έλεγα για τις άλλες.. δεν έχω καταλήξει αν το διαφορετικό είναι καλό.. Είμαι επι- φυλακτικός..επι φυλετικός επι τρία. Προσπαθεί να με ηρεμήσει.. είμαι ανασφαλής.. Πιστεύω στον Θεό. Πιστεύω σε μένα.
No comments:
Post a Comment