Έβλεπε τη θάλασσα μέσα από το παράθυρό του. Δεν τον ηρεμούσε... δεν ένιωθε τίποτα.. σκεφτόταν κάτι για τον θάνατο.. αλλά δεν αφορούσε αυτόν. Μπορούσε να σκέφτεται για γεγονότα όταν δεν μπλεκόταν επί προσωπικο πολύ ξεκάθαρα. Είχε βαρεθεί τη δουλειά του, 10 χρόνια τώρα.. ΄Στα τελευταία από τα τόσα όλοι κάνουν μια κοιλιά.. μεταφορικα και κυριολεκτικά. Για το μεταφορικό δυστυχώς δεν μπορείς να κάνεις πολλά .. ίσως οικογένεια. αλλά δε λύνεται το πρόβλημα.. για το δεύτερο πηγαίνεις για μπάλα.
Διαβάζω κάθε μέρα πολύ.. κάνω λίγη γυμναστική και μαγειρέυω.. Πετάω στα αεροπλάνα.. όχι στα σύννεφα.. Γράφω.. .. μία μία διάλεγα τις λέξεις να τις βάλω στη σειρά.. ξέχασα κάποιες.. και εσύ άλλες τόσες.. δε πειράζει αυτό .. τίποτα απαυτά που θάπρεπε δε με πειράζουν.. Ένα μόνο.. η κακία που είναι σαν επιδημία... αυτή η ψυχρή σιγή.. η κοροιδία.. που περιμένεις κάτι και δε θάρθει ποτέ στις καρδιές Σας.. η γνωριμία που γίνεται απορία.. απουσία.. κενό. Τίποτα δεν μένει ολόκληρο, γιατί?
Της Κωστούλας .. (θα μπορούσε.. ) ΧΘ
No comments:
Post a Comment