Έχει απάντηση για όλα, λακάκια στα μάγουλα, γελάει κάθε πρωί. Έχει όνειρο να γαληνέψει και μετά να γυρίσει όλο τον κόσμο. Μπορεί να γίνει ο αγαπημένος φίλος όλων όσων ξέρω.
Δεν ξέρω αν άλλαξε, έχω καιρό να τον συναντήσω, έγινε ο χρόνος αόριστος και δεν υπάρχει μια στιγμή να τον κλείσω μέσα.
Θα συναντιόμασταν είπα κάποτε. Αν ήταν εποχή... θα ήταν άνοιξη, αν ήταν ημέρα θα ήταν Σάββατο και αν ήταν ώρα θα ήταν εφτά το απόγευμα...
΄Μιλάει πάντα ήρεμα, με μια σοφία πνίγοντας τις φωνές πριν βγουν. Σέρνει την τελευταία συλλαβή και γλυκαίνει τη φωνή του νεράτζι. Σέβεται τις αναζητήσεις μου τον εαυτό του, την ελευθερία μας, δεμένοι μαζί. Ξέρει τι θα πει αγάπη άνευ όρων. Το βράδυα είναι ήρεμος ανασαίνει βαριά κλειδώνει την πόρτα. Ακούω στίχους στο ράδιο τους τυλίγω στα εισαγωγικά και τους αφιερώνω στα γενέθλια μας... που ίσως δε θα έρθουν ποτέ.
Είναι δύσκολο να ζεις δίπλα σε μια βόμβα που ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκραγεί , όταν σκάει πονάνε όλοι..
χρόνια πολλά
No comments:
Post a Comment