Χωρίς σωτηρία ανάμεσα σε μια πολιτική σύγκρουση.. άσχημες καταστάσεις.. στρατός παντού.. όπλα.. τανκσ.. έλεγχοι.. κλαμματα.. τα πέρασα όλα.. ξαφνηκα μείναμε μόνοι μας..εγώ και άλλος ένας, να αναρωτιόμαστε για την τύχη μας ανήμποροι να κάνουμε οτιδήποτε. Η επικοινωνία είχε διακοπεί. Η βενζίνη είχε τελειώσει. Ο κόσμος είχε ήδη φύγει χωρίς να το καταλάβουμε. Οι δικοί μας, μας καθησύχαζαν αλλά εξαφανίστηκαν και αυτοί το επόμενο πρωί.. είχα αφήσει το ξενοδοχείο μου τις τελευταίες 2 μέρες, με έδιωξαν δεν επέστρεψα ποτέ. Κάναμε αγώνα να φτάσουμε στο αεροδρόμιο, εκεί ο κόσμος περίμενε ένα χτύπημα, δε πετούσε τίποτα. 3 μέρες μείναμε εκεί. Δεν τρώγαμε κάτι...δεν υπήρχε τίποτα.. μερικοί κάπνισαν.. Έβλεπα κάτι πράσινα άλογα, αυτά με συντρόφευαν που και που.. περνούσαν από μπροστά μου.. νύσταζα.. έχασα το πορτοφόλι μου, κάποιος το βρήκε.. μου κατέσχεσαν τον υπολογιστή, δεν είχα τίποτα άλλο μαζί μου.. χωρίς αποσκευές αναζητούσα μια πτήση..για οπουδήποτε.. Κάποια στιγμή πέταξε αεροπλάνο για ιραν, δεν με πηραν.. εγώ περίμενα..
...Και αν ήταν πάλι να με διώξουν..πάλι θα ξαναπήγαινα..
No comments:
Post a Comment