¨ηταν αληθινός..ετσι νόμιζα..βρισκόμασταν σχεδόν κάθε μέρα.. ψάχναμε ήχους μαζί.. γεύσεις.. ψήναμε πιπεριές.. και ακούγαμε doors.. ξαπλώναμε όταν θέλαμε να μιλήσουμε.. τα λες πιο εύκολα οριζόντια.. δε ζορίζονται οι λέξεις να βγουν.. την καταλάβαινα την προσμονή του ούρλιαζε μέσα μου και την έπνιγα.. ερωτήσεις ρουτίνας δεν τις μπορούσα.. γλυκά λόγια επιφάνειας από αυτά που αύριο τα πέρνεις πίσω. Το ένα αυτί μου ήταν κλειστό είναι το ένστικτο που κάποιες φορές σου κλείνει και τα δύο.
Τίποτα δε χάνεται .. γίνεται κάτι ο έρωτας.. ..γίνεται κάτι.. γίνεται παιδί ..γίνεται μίσος.. γίνεται χρήμα. ΄'Τίποτα' δε γίνεται ποτέ.. η δυναμική του δε του το επιτρέπει.. Δε βιάστηκα δε με νοιάζει να βιάζομαι .. δεν με νοιάζει αν δεν φανεί .. δε με νοιάζει αν γελάνε.. δεν αλλάζω.. Τρέχουν αυτοι που θέλουν να ξεφύγουν από κάτι.. αυτούς που τους κυνηγάνε.. οι ανασφαλείς γιατί δεν τους έμεινε χρόνος.. Ασφυξία 2006. Ανάσα 2010. 4 χρόνια μου πήρε. Μου τα πήραν? Ο χρόνος είναι φίλος μου.. δεν τον κηνηγάω. Είναι? Έτρεχα στα γήπεδα χρόνια πολλά . Αλλά εκείνο το τρέξιμο μου έδινε ζωή και ενέργεια.. δεν μου την αφαιρούσε.
Πηγαίναμε στη θάλασσα. Φοβάμαι τις βουτιές ..παλιά ο μπαμπάς μου, μου κρατούσε το χέρι... δε μιλούσαμε. Μου έμαθε να μη μιλάω πολύ. Να πνίγομαι έξω από τη θάλασσα στις λέξεις μέσα μου. Τα κορίτσια στα νήπεια γελούσαν κι αυτά, για την ελιά στο μάγουλο και πηγαίναμε εκδρομή και εγώ έκλαιγα.. το θυμάμαι...όπως χθες. Ζωγράφιζα ήρωες και τους σκορπούσα στη τάξη.. έπερνα τιμωρίες άλλων και δε μιλούσα. Δε κρατούσα πολλά για μένα. Με έκαναν άνοιξη στη γιορτή και δε πήρα τα πολύχρωμα ρούχα. Μου έραψε λευκά η μαμά μου και η γιαγιά μου έβαλε μαργαρίτες στο κεφάλι. Δεν μου είχαν δώσει ρούχα. και ούτε ήθελα. Δε θέλω ρούχα .. δε σε ντύνουν αυτά. Τιμωρία δεν αξίζω.
Κάτι άλλο ομως... μια Κούβα για μένα όπως η δικιά σου.. η πατρίδα που άφησες στα 18 και βρέθηκες στα 29 στη δικιά μου... Περίεργο δε μιλάς τη γλώσσα μου ούτε εγώ τη δικιά σου. και όμως μπορώ να σου μιλήσω ..δε ξέρω τι απ'όλα καταλαβαίνεις. παρηγοριά δε θες και δε θέλω.. θελω απλά πράγματα..2 αβγά και μια ντομάτα.
Στη Τοσκάνι τα βρισκω φρέσκα... σε ένα σκαλιστό πιάτο.. ανάγλυφο.. ένα κεράκι στο τραπέζι... 'καλό κρασί' λες... δε ξέρω δε πίνω πολύ.. σε πιστεύω. Ξέρεις από γεύση. Ξέρεις να τρως.. Έχω να φάω 10 μήνες. Ξεφούσκωσα.. Είσαι μετρημένος.. σε μετράω.. ένα δύο τρία.. και δε χάνεσαι.. τέσσερα. Δε γράφω εδώ μόνο τρώω και δεν έχω όρεξη και για τα δύο. Μακάρι να ήξερες τι είμαι.. τι έχω μέσα μου .. τι έχω μακριά απο εδώ.
- 'Σκέψου λέει να είχαμε αγαπηθεί πολύ, παράφορα, τρελά, άξαφνα και χωρίς προηγούμενο, να είχαμε γίνει παράλογοι εραστές, τίποτα άλλο γύρω μας, οι άλλοι και η πόλη τίποτα μόνο ο έρωτας μας. σκέψου και να 'χε γίνει έτσι, να είχαμε λέει την τύχη να είχαμε αγαπηθεί πολύ την ίδια στιγμή!'
-Θέλω να είσαι φιλη μου, χωρίς καταναγκασμούς' Το είπες κάποιες φορές.. σαν βρισιά μου φάνηκε σαν να έλεγες 'δε με νοιάζει καθόλου να πεθάνεις' - 'Εντάξη λέω' δεν είχα ανάσα να σου πω κάτι άλλο ' Εντάξει, μόνο που τώρα θέλω να φύγεις, αμέσως, να μη σ'ακούω, να μη σε ξανακούω, γιατί δεν είναι από ήχους αυτές οι λέξεις, είναι σφαίρες και είμαι άοπλη, θέλω να φύγεις.'
Έμεινε πλάι της χωρίς να μιλάει και την κοιτουσε.. πάντα πλάι της..
Ο χρόνος είναι σταματημένος, Ο ήλιος σταματημένος. Το φως, το σκοτάδι, οι ήχοι. Τα πάντα έχουν σταματήσει. Με περιμένεις αναβάλλοντας κάθε στιγμή της ζωής σου, της ζωής μου. 'Σαγαπούσε' είπε .. - 'ποιος ?' απάντησε..
Υ.Γ. εδώ θα μείνω ...
άγνωστο μέρος ...
09 φεβρουαρίου 2010.
25 χρόνια αυτονομίας.
83η σελίδα..
Quale tesoro sta cercando?
No comments:
Post a Comment